Η Ανατολή (The Sunrise), το πέμπτο κατά σειρά λογοτεχνικό βιβλίο της Βικτώρια Χίσλοπ και το τέταρτό της μυθιστόρημα, που δημοσιεύτηκε ακριβώς στα σαραντάχρονα από τη συνεχιζόμενη κατοχή της Αμμοχώστου από τα τουρκικά στρατεύματα, αναπαράγει αυτό που πλέον μπορεί να θεωρείται το τυπικό — και μάλλον οριστικοποιημένο — πεζογραφικό ιδίωμα της Αγγλίδας συγγραφέως. Τα μυθιστορήματα της Χίσλοπ δεν ανακαινίζουν το μυθιστορηματικό είδος, δεν πειραματίζονται με τη φόρμα, τη γλώσσα ή τις τεχνικές της αφήγησης, δεν συνδιαλέγονται με τη λογοτεχνία του παρελθόντος, δεν διαμορφώνουν πολλαπλά στρώματα ερμηνείας· κοντολογίς, δεν παρουσιάζουν τα χαρακτηριστικά της «μεγάλης» λογοτεχνίας. Το έργο της Χίσλοπ, όμως, της Ανατολήςσυμπεριλαμβανομένης, διαβάζεται μονορούφι (προσωπικά τελείωσα τις περίπου 340 μεσαίου μεγέθους σελίδες της αγγλικής έκδοσης σχεδόν σε ένα βράδυ). Η πεζογραφία της κυρίως καταφέρνει να συγκινήσει χάρη σε τρία βασικά προτερήματα, τα οποία επιδεικνύει και το πιο πρόσφατό της έργο:
- Γλώσσα απλή, ρέουσα αλλά ταυτόχρονα διεισδυτική, καλοδιαλεγμένη και μετρημένα γαρνιρισμένη με λέξεις και εκφράσεις του τόπου και του χρόνου της αφήγησης (αν και στην Ανατολή η Χίσλοπ θα ᾽πρεπε να το ψάξει λίγο περισσότερο: κανείς τυπικός Κύπριος άνδρας, όσο ερωτευμένος κι αν είναι, δεν αποκαλεί τη γυναίκα του «καρδιά μου» J)·
- Πλοκή συναρπαστική και όχι σπανίως απροσδόκητη (στην Ανατολή, η εισβολή και η υποδούλωση της Αμμοχώστου συμβαίνουν περίπου στα μισά της αφήγησης, δημιουργώντας ειλικρινή απορία και αδημονία στον αναγνώστη για το τι θα ακολουθήσει)·
- Πάνω από όλα, ιδιαίτερη ικανότητα στην αναπαράσταση της χρονο- και ανθρωπογεωγραφίας του σχετικά πρόσφατου παρελθόντος, στη δημιουργία της ζωηρής αίσθησης ότι το εκεί και το τότε γίνονται με τρόπο απόλυτα πειστικό εδώ και τώρα.
Πηγή:https://antonispetrides.wordpress.com
