Η τοξικότητα τρώει τον αφέντη… όχι τον αποδέκτη!
Άλλοι την αποκαλούν αρνητική ενέργεια. Άλλοι την περιγράφουν ως το σύνολο των ανθρώπινων αρνητικών συναισθημάτων και διαθέσεων. Άλλοι την ταυτίζουν με γρουσουζιά κι εγώ τη χαρακτηρίζω με όλα τα προαναφερθέντα μαζί! Θέλετε γιατί η τοξικότητα είναι της μόδας; Θέλετε γιατί όλοι έχουμε μία ή περισσότερες ανθρώπινες μορφές στη σκέψη μας, που να τους χαρακτηρίζει εξ’ ολοκλήρου η τοξικότητα; Ή μήπως γιατί είναι τόσο ανίκητη τελικά, όπως ακριβώς κι η ανοησία;
Στις σύγχρονες μέρες μας, που τόσος λόγος γίνεται περί σεβασμού των ανθρώπινων δικαιωμάτων, της εθνικότητας, της ιδιαιτερότητας, της σεξουαλικής προτίμησης, να αναφέρομαι εγώ στην παρουσία τοξικότητας στην καθημερινότητά μας, φαντάζει ως κάτι απίθανο! Απίθανο κι όμως πραγματικό… δυστυχώς! Η “επιθετική άμυνα” έχει αντικατασταθεί πλήρως απ’ την “τοξικότητα”, η οποία δεν εμπεριέχει λογικά επιχειρήματα, παρά μόνο υποτίμηση και υπερβολή. Ο σκοπός; Ένας και μοναδικός! Η αποδυνάμωση του ισχυρού αποδέκτη, που τις περισσότερες φορές υπομένει αθόρυβα το σόου του εκάστοτε τοξικού και δυστυχισμένου ανθρωπάκου. Και κάπου εδώ αναλαμβάνει η λογική, με πρωταγωνιστικό ρόλο, να διαλευκάνει την κατάσταση.
Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω αναρωτηθεί αθόρυβα μέσα μου, αν οι άνθρωποι που επιλέγουν να χαρακτηριστούν από τοξικότητα και να επωμιστούν το βάρος της ανταμοιβής απ’ την ίδια τους τη ζωή, έχουν κάποιο οικονομικό όφελος ή κέρδος. Το θεωρώ αδύνατο δηλαδή, να έχεις ως άνθρωπος την επιλογή να είσαι καλός ή κακός κι εσύ να επιλέγεις να καταντήσεις χειρότερος απ’ τον κακό, δηλαδή τοξικός. Έχοντας να αντιμετωπίσεις έναν κακό άνθρωπο, γνωρίζεις εξ’ αρχής την ποιότητα αυτού που συναναστρέφεσαι και ανακαλύπτεις τρόπους διαχείρισης αυτού που συστήνεται απ’ την πρώτη στιγμή, χωρίς να έχει ανάγκη αρχικού περιτυλίγματος η “συσκευασία” του. Ο τοξικός όμως, είναι εκείνος ο καλοσυνάτος αρχικά, που ταυτίζει την ύπαρξή του με τη “σωτηρία” σου και ξαφνικά μεταμορφώνεται σε ένα ανήθικο, κομπλεξικό, προσβλητικό πλάσμα, που μόνο βαβούρα και μικροπρέπειες σκορπίζει γύρω του.
Όσο κι αν το συναίσθημα κι η αξιοπρέπεια πλήττονται, η λογική μας είναι εκείνη που έχει τη σωστή απάντηση προς τον πολύτιμο εαυτό μας ΠΑΝΤΑ. Με λογική λοιπόν, αναρωτιόμαστε αρχικά, γιατί κάποιοι άνθρωποι να ΜΗ σέβονται την προσωπικότητά τους πρωτίστως. Ούτως ή άλλως, η ενέργεια που αντανακλάμε προς τους άλλους πηγάζει από μέσα μας, οπότε τι πιο δυσχερές για έναν άνθρωπο να διαθέτει τόσο αρνητικό εσωτερικό κόσμο;! Κατόπιν, αναρωτιόμαστε αν αξίζει γενικότερα η εκάστοτε κατάσταση την υπομονή και ανοχή μας. Για να επιβιώνει σε οποιοδήποτε περιβάλλον, ένας άνθρωπος που του επιτρέπεται να συναναστρέφεται με τοξική συμπεριφορά, συνεπάγεται ότι και το περιβάλλον προσομοιάζει με τέτοιες τακτικές. Οπότε, οι επιλογές είναι δύο: είτε επιλέγεις να παρακολουθείς τον εκάστοτε τοξικό αθόρυβα, μέχρι τη σίγουρη τελική του πτώση, είτε με την πολύτιμη αξιοπρέπειά σου παρέα, αφήνεις το περιβάλλον που επιδοκιμάζει και επιτρέπει τοξικές συμπεριφορές.
Να είστε άπαντες βέβαιοι, πως πανίσχυρη όλων είναι η σκέψη κι όχι η τοξικότητα. Όταν η σκέψη δεν έχει αρρωστήσει, αυτό που βλέπει, αισθάνεται και επεξεργάζεται είναι το σωστό. Πάντα το καλό στο τέλος κερδίζει, οπότε με πίστη σε αυτό το καλό, που κάποιοι εφαρμόζουμε στην πράξη, η θετική ενέργεια των δικών μας πράξεων δεν πρόκειται ποτέ να μας αφήσει παραπονεμένους. Οι δοκιμασίες αναμενόμενες είναι, για να μην παρεκκλίνουμε του στόχου μας, που δεν είναι άλλος απ’ την ευημερία. Οπότε, ας αρχίσουμε να λυπόμαστε αυτούς τους τοξικούς-δυστυχείς ανθρώπους κι ας στρέψουμε το βλέμμα μας και κυρίως τη σκέψη μας στον προορισμό μας, που είναι η ευτυχία, η επιτυχία κι η χαρά!
