Κριτική θεώρηση

Του Νίκου Τσούλια         Οι περισσότεροι γονείς γνωρίζουν ότι αν το παιδί τους ξεκινήσει καλά την πορεία του στον κόσμο των Γραμμάτων, θα έχει ευοίωνη...

Η χαμένη ζωή στη Συρία. Η ενοχή του ιμπεριαλισμού. Η δική μας μακαριότητα… Η κόλαση είναι εδώ! Του Νίκου Τσούλια Ποιο είναι από τα λίγα πεδία αναφοράς τα οποία δεν μπορεί να προσεγγίσει η σκέψη του ανθρώπου; Τι είναι αυτό που προκαλεί μέσα από μια μαύρη σκιά το μείζον υπαρξιακό ερώτημα; Ποιος είναι ο απόλυτος φόβος όλων των ανθρώπων, όπου γης και όπου χρόνου; Δεν είναι ο θάνατος;

Του Νίκου Τσούλια Στην εκπαίδευση αναπαράγονται οι κυρίαρχες αντιλήψεις, οι οποίες μετουσιωμένες σε εκπαιδευτικές πεποιθήσεις, γίνονται αθώες και πιο πειστικές, αφού το παιδαγωγικό σκηνικό θεμελιώνεται στη σχέση εκπαιδευτικού / μαθητή, που είναι εν πολλοίς απαλλαγμένη από σκιές σκοπιμότητας. Έτσι και οι εκπαιδευτικοί βολεύονται σε σημαντικό βαθμό από τις κρατούσες θεωρήσεις, οχυρώνονται πίσω από το συντηρητικό / παραδοσιακό τρόπο λειτουργίας τους, δύσκολα αλλάζουν τον τρόπο εργασίας τους μέσω έρευνας και ακόμα πιο δύσκολα αμφισβητούν τα υπάρχοντα στερεότυπα. Οι γονείς των ατόμων με αναπηρία (α.μ.α.) με το βάρος της ενοχής και του στίγματος στο εαυτό τους, φοβούνται μια νέα δοκιμασία του παιδιού τους στο σχολικό περιβάλλον και προτιμούν την «ασφάλεια» του σπιτιού ή του ιδρύματος.

Του Νίκου Τσούλια Αναφέρομαι στη δασκάλα, γιατί εκτιμώ ότι μάλλον αυτή (και όχι ο δάσκαλος) διδάσκει και διαπαιδαγωγεί τα παιδιά του Δημοτικού των μικρών ηλικιών και πιο ειδικά τα «πρωτάκια». Τούτου δοθέντος, έστω εξ ορισμού για να παραμείνει ο τίτλος του άρθρου, εκτιμώ πως αυτή η «συνάντηση» του παιδιού με το σχολείο (και πιο συγκεκριμένα με τη δασκάλα) είναι ένα διαρκές γεγονός που επικαθορίζει σημαντικά την εκπαιδευτική αλλά και την πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου.

Του Νίκου Τσούλια Αφορμή για τη γραφή αυτού του άρθρου ήταν το σχόλιο ενός μάλλον συναδέλφου σε γνωστή εκπαιδευτική ιστοσελίδα με το ερώτημα / πρόκληση:

Του Νίκου Τσούλια Μια κυβέρνηση της αριστεράς – αν μπορεί να θεωρηθεί αριστερή μια άκρως νεοφιλελεύθερη και απόλυτα μνημονιακή πολιτική της αγαστής συνεργασίας του μέγα δημαγωγού Α. Τσίπρα και του ακροδεξιού πατριδηκάπηλου Π. Καμμένου – θέτει την ταφόπετρα στο ασφαλιστικό και στο συνταξιοδοτικό σύστημα, όπως αυτό έχει διαμορφωθεί με κοινωνικούς αγώνες πολλών δεκαετιών. Μια εξουσιολάγνα κυβερνητική σύμπραξη – με πρόσχημα ότι δεν ευθύνεται για την όλη κατάσταση – προχωρά σε εκθεμελίωση όχι απλά και μόνο των οικονομικών δεικτών του σύνταξης και της ασφάλισης, αλλά πάει ακόμα πιο πέρα και ανατρέπει τα δημόσια θεσμικά χαρακτηριστικά τους.