Μόνιμες Στήλες

1. Οκνηρία: Αποφυγή φυσικής ή πνευματικής δραστηριότητας, τεμπελιά.

Του Νίκου Τσούλια Έγινε αυτές τις ημέρες Συνδιάσκεψη του Τομέα Παιδείας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και θέλω να πιστεύω ότι μαζί με τις εισηγήσεις του Υπουργού Παιδείας και του Γραμματέα του Τομέα θα διανεμήθηκαν στους συμμετέχοντες και η «Έκθεση Παρακολούθησης της Εκπαίδευσης και της Κατάρτισης — 2016» της 15ης Σεπτεμβρίου 2016 και η «εργαλειοθήκη του Ο.Ο.Σ.Α.». Και αυτό, γιατί αποτελούν το βασικό πεδίο προσδιορισμού της εκπαιδευτικής πολιτικής τους. Εκτός και, αν στον κομματικό μικρόκοσμό τους ακόμα βαυκαλίζονται ότι έχουν καταργήσει τα μνημόνια ή ότι εφαρμόζουν στην εκπαίδευση την πολιτική που είχε διαμορφώσει το κόμμα τους στην προκυβερνητική του περίοδο.

Του Νίκου Τσούλια Αναφέρομαι στη δασκάλα, γιατί εκτιμώ ότι μάλλον αυτή (και όχι ο δάσκαλος) διδάσκει και διαπαιδαγωγεί τα παιδιά του Δημοτικού των μικρών ηλικιών και πιο ειδικά τα «πρωτάκια». Τούτου δοθέντος, έστω εξ ορισμού για να παραμείνει ο τίτλος του άρθρου, εκτιμώ πως αυτή η «συνάντηση» του παιδιού με το σχολείο (και πιο συγκεκριμένα με τη δασκάλα) είναι ένα διαρκές γεγονός που επικαθορίζει σημαντικά την εκπαιδευτική αλλά και την πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου.

Προοδευτική Ενότητα Καθηγητών (ΠΕΚ) Η επισημοποίηση της απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας για την αντισυνταγματικότητα της νομοθετικής ρύθμισης του Υπουργείου Παιδείας στη διαδικασία επιλογής των Διευθυντών Σχολικών Μονάδων και Διευθυντών Εκπαίδευσης κατέδειξε για άλλη μια φορά την ανευθυνότητα και την υποκρισία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. απέναντι στην εκπαιδευτική κοινότητα, στους εκπαιδευτικούς και στη λειτουργία της δημόσιας εκπαίδευσης.

Του Νίκου Τσούλια Όταν ένα «συμβάν» της ζωής βρίσκει μια από τις πιο βαθιές συναισθηματικές φλέβες της παιδικής ηλικίας σου, όταν αγγίζει ένα από τα πιο ισχυρά στερεότυπά σου και μάλιστα με περιεχόμενο παραπόνου, τότε σημαίνει ότι σου σημαδεύει τη ζωή με έναν απόλυτα μοναδικό τρόπο. Όταν χάνεις αναγκαστικά την πηγή της ομορφιάς της ζωής σου, τότε συνειδητοποιείς ότι θα ζήσεις σε τόπους διαρκούς αναπόλησης και νοσταλγίας και θα πρέπει να βρεις μια άλλη σχέση με το παρελθόν σου – πέραν εκείνης της παραδοσιακής πρόσληψής του!

Στο εισαγωγικό αυτό κείμενο θα ασχοληθούμε κατά σειράν: με τη χρονολόγηση των Φοινισσών, τη σχέση ανάμεσα στις Φοίνισσες και το ιστορικό, πολιτικό και πνευματικό πλαίσιο της εποχής τους και τέλος με το πρόβλημα της παρείσφρησης νόθων στίχων σε μικρούς ή μεγάλους αριθμούς στο πρωτότυπο κείμενο (interpolatio), το οποίο δεν είναι άσχετο με τη χρονολόγηση, αν όχι της πρώτης παράστασης του έργου μας, τουλάχιστον του κειμένου των Φοινισσών, όπως το έχουμε σήμερα στα χέρια μας.