Μόνιμες Στήλες

Πρόσφατα στην Αμερική, μετά από ένα κύμα αστυνομικής κυρίως βίας εναντίον της κοινότητας των Αφροαμερικανών, οργανώθηκε το κίνημα «Black Lives Matter«. Πολλές δεκαετίες πιο πριν, το 1938, ο εθνικός ποιητής των μαύρων, ο Langston Hughes, έγραψε το πιο κάτω ποίημα.Έγραψε για τις Ζωές των Παιδιών που Αξίζουν, είτε είναι λευκές είτε μαύρες·για τις ζωές των παιδιών που σκοτώνονται, γιατί πάντοτε παιδιά είναι που σκοτώνονται, χωρίς λύπη, χωρίς περίσκεψη, χωρίς αιδώ, απ᾽ τα διάφορα κέντρα εξουσίας· για τα παιδιά που η ανδρεία τους υμνείται επ᾽ ολίγον υποκριτικά σ᾽ επιφυλλίδες κι αργότερα πετιέται, όπως και τα νεκρά τους σώματα, σ᾽ ανήλιαγα μνήματα και φυλακισμένους τάφους.

Το πρώτο μέρος του υπομνήματος (Εισαγωγή, σχόλια στους στ. 1-12) δημοσιεύεται εδώ. Στο δεύτερο και τελευταίο μέρος περιλαμβάνονται σχόλια στους στ. 13-36. 13–28. Από την 4η ώς και την 7η στροφή, με πρώτη σχετική χειρονομία την αναφορά στην Αλταμίρα, η ασήμαντη ερωτική ιστορία που δίδει την αφορμή για το ποίημα ανάγεται στο επίπεδο του μύθου και απλώνεται, όπως σημειώσαμε στην Εισαγωγή, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του ιστορικού χωροχρόνου.

Εξαιτίας της μεγάλης έκτασής του το Υπόμνημα δημοσιεύεται σε δύο συνέχειες. Ευχαριστώ θερμά τη φοιτήτριά μου Μαίρη Κ. Βαλτινού, που μου προσκόμισε άφθονο χρήσιμο υλικό και μου χάρισε επίσης τη γνώση της για την κεφαλονίτικη ντοπιολαλιά. Η Μαίρη κατάγεται από την Κεφαλονιά, ζει στο Αργοστόλι κι έχει την ευτυχία να χαιρετά συχνά το άγαλμα του Ποιητή μας στην περιοχή που οι παλιοί γνώριζαν ως «Μέτελα» αλλά οι νέοι αποκαλούν απλά «στου Καββαδία».

Του Νίκου Τσούλια Βιβλίο δεν είναι μόνο το αντικείμενο που κρατάμε ούτε ανάγνωση είναι μόνο η πρόσληψη του περιεχομένου ενός βιβλίου. Το βιβλίο ως αντικείμενο είναι μόνο η απαρχή για κάποιο απροσδιόριστο κάθε φορά ταξίδι. Το βιβλίο είναι κυρίως ένα νέο κάθε φορά πνευματικό βάπτισμα,

Του Νίκου Τσούλια Φυσικά είναι πολύ δύσκολη – αν όχι αδύνατη – η όποια προσέγγιση της επίδρασης του βιβλίου στον άνθρωπο.

Του Νίκου Τσούλια Μια παρέα παιδιών, ο Αντρέας, ο Κωστάκης, ο Φάνης, ο Φουντούλης, ο Πάνος, ο Αλέκος, ο Δημητράκης, ο Καλογιάννης κλπ, μόλις θα τελειώσουν το δημοτικό σχολείο θα ξεκινήσουν για «διακοπές» στα Ψηλά Βουνά. Μόνο που η εξόρμησή τους δεν είναι απλώς διακοπές, είναι άσκηση ζωής, είναι αναβαθμός για να κατανοήσουν τη φύση και την οργάνωση μιας μικροκοινωνίας, είναι πεδίο για να γνωρίσουν τον εαυτό τους και τις δυνατότητές τους, για να κοινωνικοποιηθούν. Μαθαίνουν τη δύσκολη και όμορφη ζωή των βοσκών, την τραχύτητα αλλά και την ομορφιά και την … αιωνιότητα των βουνών, τις λαϊκές παραδόσεις αλλά και τις προκαταλήψεις των απλών ανθρώπων, τις τεχνικές και τις επινοήσεις των άγριων ζώων.