Κριτική θεώρηση

Του Νίκου Τσούλια Υπάρχουν κάποια ζητήματα στη λειτουργία της ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας, που δεν μπορούν να προσεγγιστούν με τα παραδοσιακά εργαλεία ανάλυσης. Αναφέρω μερικά χαρακτηριστικά στοιχεία στη δράση του Υπουργού Παιδείας.

Προοδευτική Ενότητα Καθηγητών (ΠΕΚ) Το ερώτημά μας δεν είναι ρητορικό αλλά και ούτε παραταξιακής αντίληψης – άλλωστε σε τέτοιους δύσκολους καιρούς μια τέτοια αντίληψη θα ήταν καρικατούρα. Είναι ερώτημα απόλυτα ουσιαστικό. Αφορά όχι μόνο τους εκπαιδευτικούς αλλά και την εκπαίδευση, και γενικότερα τα κοινωνικά κινήματα και το συνδικαλισμό, το πεδίο της κοινωνίας και της πολιτικής.

Ένα Υπουργείο σκορποχώρι! Του Νίκου Τσούλια Η εκπαίδευση δοκιμάζεται σκληρά από τις συνεχιζόμενες μνημονιακές εκπαιδευτικές πολιτικές. Τα σχολεία υπολειτουργούν. Δεν διαμορφώνεται καμιά πολιτική ανάπτυξης της εκπαίδευσης˙ αντίθετα ακρωτηριάζονται βασικές εκπαιδευτικές λειτουργίες και συρρικνώνονται πάγιες μορφωτικές και πολιτισμικές όψεις των σχολείων. Τα χρήματα που διατίθενται για τις λειτουργικές δαπάνες των σχολείων δεν επαρκούν ούτε για το φωτοτυπικό χαρτί.

Του Νίκου Τσούλια «Τα γράμματα σ’ ένα φίλο Γερμανό» του Α. Καμύ μπορεί να αποτελέσουν ένα σχέδιο αυτοκριτικής της Ευρώπης για τον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο, ένα ντοκουμέντο διακήρυξης της Ενωμένης Ευρώπης για ένα «φωτεινό» μέλλον, ένα κείμενο αυτογνωσίας του ανθρώπου.

Συζητώντας γενικά και αόριστα για το λύκειο… Του Νίκου Τσούλια Αν η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας συνεχίσει στο σταθερό δρόμο που ακολουθεί εδώ και δύο χρόνια, στο δρόμο των επικοινωνιακών τεχνασμάτων, του εμπαιγμού και της γενικής και αόριστης πολιτικής, δεν πρόκειται ποτέ να νομοθετήσει! Απλώς φροντίζει να κερδίζει χρόνο απέναντι στις δικές της εξαγγελίες. Θα τελειώσει η κυβερνητική της θητεία και δεν θα έχει καμιά θεσμική και νομοθετική παρέμβαση στην εκπαίδευση ούτε και σ’ αυτά τα κατ’ αρχήν ψηφισμένα σημεία – της εργαλειοθήκης του Ο.Ο.Σ.Α. – που η ίδια η κυβέρνηση διαλαλεί ότι αποτελούν προοδευτική μεταρρύθμιση!

Του Νίκου Τσούλια Αρχικά πρέπει το όλο θέμα μας να τεθεί σε σωστή βάση, σε ευρεία αναφορά και όχι στο σημερινό περιορισμένο πλαίσιο. Οι διορισμοί των εκπαιδευτικών δεν είναι πρωτίστως κλαδικό ζήτημα που αφορά μόνο τους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς και τους υποψήφιους εκπαιδευτικούς αλλά μείζον εκπαιδευτικό και κοινωνικό πρόβλημα. Υπάρχουν δύο θεμελιώδεις πλευρές, οι οποίες αποσιωπούνται σκοπίμως με προφανή στόχο να θεωρείται το όλο θέμα ως αποκλειστικό πρόβλημα ενός υποσυνόλου εκπαιδευτικών!