Κριτική θεώρηση

Του Νίκου Τσούλια Είναι μια εικόνα δεκάδων χρόνων ή μάλλον μερικών αιώνων. Είναι μια αρχετυπική εικόνα, ένας ισχυρός συμβολισμός των εκπαιδευτικών συστημάτων όπου γης και όπου χρόνου. Ο δάσκαλος, ο καθηγητής διδάσκει στους μαθητές και στις μαθήτριές του μόνος του, κυρίαρχος και υπεύθυνος, παιδαγωγός και επιστήμονας.

Του Νίκου Τσούλια Οι σχέσεις μεταξύ των μαθητών αποτελούν ένα σημαντικό παιδαγωγικό και σχολικό ζήτημα. Η καλλιέργεια των σχέσεων δίνει δυναμική στο “είναι” κάθε παιδιού και

Του Νίκου Τσούλια Από τον αντισυστημική αριστερά του δημαγωγικού προεκλογικού λόγου, που θα άλλαζε την Ευρώπη και τον Κόσμο, οδηγηθήκαμε από την πρώτη ημέρα σε μια συγκυβέρνηση πιστό εφαρμοστή των αποφάσεων των «θεσμών» και των δανειστών. Σε επίπεδο σημειολογίας αυτή είναι η βασική ερμηνεία για το περιεχόμενο του πρόσφατου ανασχηματισμού. Ουσιαστικά, και για το χώρο της εκπαίδευσης, πρόκειται για το «ξεφόρτωμα» της εναπομείνασας θεωρητικής αριστερής φρασεολογίας του κ. Φίλη.

ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ Δ.Ε. Διώχνει εκπαιδευτικούς έξω από την εκπαίδευση Άλλο ένα θεσμικό και πολιτικό συμβάν προστέθηκε στην αποδόμηση της Τεχνικής και Επαγγελματικής Εκπαίδευσης. Το Υπουργείο Παιδείας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., αφού προχώρησε με τις επιλογές του στην κατάργηση εκατοντάδων Τομέων των ΕΠΑ.Λ. σ’ όλη τη χώρα, τώρα προχωράει ένα βήμα πιο πέρα. Διώχνει τους εκπαιδευτικούς από την εκπαίδευση προς τους χώρους της Κατάρτισης. Τους δείχνει οριστικά το δρόμο της οριστικής εξόδου από την επιλογή της επαγγελματικής δραστηριότητάς τους. Προκαλεί μια μαζικού χαρακτήρα ανασφάλεια και αναστάτωση στις ειδικότητες των εκπαιδευτικών των ΕΠΑ.Λ.

Του Νίκου Τσούλια Γύρισε το χρόνο πίσω, πολύ πίσω. Δεκαετίες τώρα το μικρό ερημωμένο χωριό είχε να ζήσει ένα τέτοιο γεγονός. Μέχρι εκείνη την ημέρα υπήρχαν οι αναχωρήσεις της μετανάστευσης προς την Αθήνα και την Πάτρα και οι οριστικές αναχωρήσεις προς τον κυπαρισσοφόρο λόφο του Άη – Δημήτρη.

Του Νίκου Τσούλια Τέχνη και τεχνική συνδέονται στενά μεταξύ τους ή μάλλον τέμνονται χωρίς σαφή όρια, αφού άλλωστε έχουν κοινή ιστορικογενετική αφετηρία και υπηρετούν τον ίδιο σκοπό στον άνθρωπο: να του δώσουν καλύτερο περιεχόμενο στη ζωή του και ίσως και ένα μέρος στο ίδιο το νόημά της. Η εξέλιξη της τέχνης και της τεχνικής συμπλέει πλέον με τη βιολογική εξέλιξη στον πλανήτη μας και αποτελεί τον προωθημένο σύντροφό της.