Κριτική θεώρηση

Ο επιστημονικός λόγος στην πολιτική

Του Νίκου Τσούλια Κατά τις δεκαετίες 1960, 1970 και 1980 κυριαρχούσε στο λεξιλόγιο και στο ιδεολογικό οπλοστάσιο της κομμουνιστικής αριστεράς η θέση του Διεθνισμού. Αναφερόταν στην έκφραση της αλληλεγγύης των λαών και στη συναδέλφωση των εργαζομένων όλου του Κόσμου υπερβαίνοντας σε κάποιο βαθμό τα εθνικά χαρακτηριστικά που κατηγοριοποιούν τους ανθρώπους.

Όταν το μικρό και ασήμαντο προκαλεί μεγάλα προβλήματα… Του Νίκου Τσούλια Ίσως να είναι ένα από τα πιο ανεξήγητα ζητήματα που μας απασχολούν. Ίσως να μην μπορούν να εξηγηθούν εκ της φύσεώς τους, θα ισχυριστεί κάποιος. Άλλωστε δεν είναι και λίγα τα πεδία της πραγματικότητας στα οποία η προσέγγισή μας είναι ελλειμματική. Ωστόσο, θεωρώ ότι ο ορθολογισμός και η σκέψη του ανθρώπου είναι υποχρεωμένα να ασχολούνται με καθετί που αφορά τη ζωή μας, ανεξάρτητα από το βαθμό ερμηνείας και την εκ τούτου ή μη ικανοποίηση μας.

Του Νίκου Τσούλια Η μακρά περίοδος της Μεταπολίτευσης ξεκινά το 1974 και – κατά τη γνώμη μου – θα οριοθετηθεί ιστορικά μέχρι τη σημερινή μεγάλη κρίση της χώρας μας. Είναι η πιο δημοκρατική και η πιο «φωτεινή φάση» της ιστορίας του ελληνικού κράτους και προφανώς δεν μπορεί να προσεγγιστεί μονομερώς από τη σημερινή κατάσταση.

Του Νίκου Τσούλια ΟΜΠΡΕΛΑ, τ.88, 2010 Αφήστε μας μόνους χωρίς βιβλία και αμέσως θα μπερδευτούμε, θα χαθούμε – δε θα ξέρουμε που ν’ ακουμπήσουμε, που να στηριχτούμε. Ντοστογιέφσκι Το παλαιοβιβλιοπωλείο δημιουργούσε ατμοσφαιρικό περιβάλλον και το βλέμμα ήταν ανήσυχο στην αναζήτηση του ‘παλιού’ που υποδύεται τη μορφή του ‘καινούργιου’, μέχρις ότου η ματιά καρφώνεται: «Οι ανακαλύψεις του Παστέρ». Απομακρύνομαι ένοχα. Αυτό το ξεχωριστό για εμένα βιβλίο, το είχα χάσει χωρίς ποτέ να καταλάβω πώς έγινε. «Είναι πράγματι αυτό»;

Του Νίκου Τσούλια Στην Ιστορία δεν υπάρχουν τα «αν». Η Ιστορία διαβαίνει πάντα έναν δρόμο και δεν ξέρουμε κανέναν άλλο δρόμο πέραν τούτου. Η γραφή της Ιστορίας είναι οριστική και αμετάκλητη, και είναι καλύτερα έτσι. Έχουμε ποτέ φανταστεί ποια θα ήταν η εικόνα της πραγματικότητας αν κάθε φορά η ροή της ιστορίας ήταν υπό αναθεώρηση; Αλλά η σκέψη μας είναι πάντα απόλυτα ελεύθερη. Μπορεί να σκέφτεται τα πάντα χωρίς περιορισμούς. Σαφώς και έχει όρια, αλλά είναι όρια «καταστατικά», όρια που δεν μπορεί να τα υπερβεί. Πρόκειται για τα πεδία της μεταφυσικής, του επέκεινα, της υπαρξιακής μας αγωνίας… Παρ’ όλα αυτά κινείται στις ακρώρειες κάθε ζητήματος και πολύ πέραν τούτων. Η ελευθερία της σκέψης είναι η ιερή όψη του ανθρώπου!