Ξέρουμε τι είναι “τύχη”;
Του Νίκου Τσούλια
Δηλώνω εξ αρχής την άποψή μου. Δεν ξέρουμε σχεδόν τίποτα για το τι είναι τύχη. Έχουμε ονοματοθετήσει μια έννοια, χωρίς να έχει προσδιοριστεί κάποιο σαφές έστω και σε γενικές γραμμές περιεχόμενο.
Η Κωνσταντινούπολη ανάμεσα στο παρελθόν και στο μέλλον
Του Νίκου Τσούλια
Η Κωνσταντινούπολη, η Πόλη πάντα θα έχει στραμμένο ένα μέρος της σκέψης της στο παρελθόν της. Η ιστορία της – ως τομή των μεσαιωνικών αιώνων και της νεωτερικότητας – και η γεωγραφία της – ως τομή Ανατολής και Δύσης – θα είναι πάντα πανίσχυρες. Ο Βόσπορος θα είναι πάντα «αμφίκυρτος», θα ρέπει και προς τις δυο πλευρές του σύγχρονου κόσμου.
Παιχνίδια με τα βιβλία…
Του Νίκου Τσούλια
Ό,τι αγαπάς και λατρεύεις δεν γίνεται μόνο υπόθεση ασίγαστου πόθου και αδιάλειπτης επιθυμίας αλλά και έκφραση μιας περίεργης αθωότητας και «αντικείμενο» παιχνιδιού, γιατί μέσα από το παιχνίδι αφαιρείται η κλασική θεώρηση των πραγμάτων και απελευθερώνεται η λειτουργία μας σε εντελώς ελεύθερα και αυθεντικά πεδία, όπου επικρατεί μόνο το συναίσθημά μας.
Είχα (έχω) προτάσεις για την εκπαίδευση;
Του Νίκου Τσούλια
Αφορμή για τη γραφή αυτού του άρθρου ήταν το σχόλιο ενός μάλλον συναδέλφου σε γνωστή εκπαιδευτική ιστοσελίδα με το ερώτημα / πρόκληση:
Ιδιωτικό εναντίον δημόσιου!
Του Νίκου Τσούλια
Κι όμως ακόμα και μέσα στα μεσοπέλαγα της κρίσης και όπου έφυγαν οι πρώτες εκρήξεις οργής και θυμού, δεν φαίνεται να πηγαίνουμε σε μια ψύχραιμη και ορθολογική αποτίμηση της κατάστασής μας – στοιχείο απαραίτητο για την υπέρβαση της κρίσης.
Ο πόθος της γνώσης
Του Νίκου Τσούλια
Ο πόθος της γνώσης είναι πάντα πόθος για ταξίδι. Το διάβασμα των βιβλίων είναι πάντα μια περιπέτεια με άγνωστα όλα τα σημεία διαδρομής, με άγνωστο τον προορισμό. Αυτός ο πόθος με συνεπαίρνει για μια διαρκή … επιστροφή στο άγνωστο, στο άγνωστο που τόσο απλόχερα προσφέρει ο κόσμος των βιβλίων.
