Στα ξένα είμαστε Έλληνες και στην Ελλάδα… ξένοι!

0
12

Στα ξένα είμαστε Έλληνες και στην Ελλάδα… ξένοι!

 

Με την αλήθεια οδηγό και την πραγματικότητα συνοδοιπόρο, ήρθε η στιγμή να αντικρίσουμε τα φαινόμενα που έχουν γίνει γεγονότα προ πολλού. Είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της ελληνικής νοοτροπίας διαχρονικά εξάλλου, να υποτιμά τον εκάστοτε επιστήμονα ή άξιο και χρήσιμο για την κοινωνία άνθρωπο, επειδή έτυχε να κατοικεί στην ίδια χώρα με εκείνον. Το γεγονός μάλιστα, ότι μετά την πολυετή οικονομική κατάρρευση της Ελλάδας, ήρθαμε αντιμέτωποι και με πανδημία, επιβάρυνε κατά πολύ την ήδη ασεβή και ανήθικη στάση κάποιων.

Το πιο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα άξιων και χρήσιμων ανθρώπων, για την κοινωνία, είναι οι Έλληνες γιατροί. Αυτά τα υπέροχα μυαλά, με πολύ κόπο καμωμένα, που η ύπαρξή τους συνεπάγεται την υγεία και την καλή ζωή όλων. Όσο είναι εύκολα προσβάσιμοι στα ελληνικά νοσοκομεία είναι είτε οι κολλητοί μας, είτε οι υπάλληλοί μας. Όταν απομακρύνονται προς το εξωτερικό μεταμορφώνονται αρχικά σε “μπλαζέ” τύπους που αναζητούν τον οικονομικό πλούτο κι όταν πια δικαίως θριαμβεύσουν στο εξωτερικό, είναι επιτέλους… οι ΕΛΛΗΝΕΣ – ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ “ΔΙΚΑ ΜΑΣ” ΜΥΑΛΑ ΠΟΥ ΞΕΝΙΤΕΥΤΗΚΑΝ! Στο υποθετικό σενάριο, που οι Έλληνες γιατροί υπερτερούν εκ γενετής πνευματικά από το μέσο όρο νοημοσύνης, θα επέλεγαν άραγε με τις αυξημένες τους νοητικές ικανότητες να γίνουν γιατροί κι όχι πάμπλουτοι επιχειρηματίες του κόσμου; Στο ενδεχόμενο που διαφεύγει σε κάποιους ΔΕ γίνεται γιατρός κάποιος τυχαία με τους άριστους βαθμούς του στις εκάστοτε εξετάσεις. Γιατρός γίνεται αυτός που ΘΕΛΕΙ και ασφαλώς ΕΠΙΤΥΓΧΑΝΕΙ με την αέναη δράση του, να εξελίξει την επιστήμη και την ανθρωπότητα σε τέτοιο βαθμό, που ο καρκίνος κι άλλες ασθένειες θα πάψουν να αποτελούν αιτίες θνησιμότητας για ΟΛΟΥΣ ανεξαιρέτως. Οι δυσχερείς εξαιρέσεις, ασφαλώς υπάρχουν και στον ιατρικό τομέα, αλλά εμείς εδώ ασχολούμαστε μόνο με τους άξιους εκπροσώπους κάθε κλάδου.    

Πέρα απ’ τους γιατρούς, άξιοι Έλληνες από όλους τους επαγγελματικούς τομείς, έχουν αναγκαστεί και αναγκάζονται να μεταναστεύουν και να στερηθούν την πατρίδα τους και τους οικείους τους, επειδή το ελληνικό κράτος αδυνατεί να τους ανταποδώσει μία αξιοπρεπή ζωή. Δε νοείται, στην καλύτερη περίπτωση, που ευσυνείδητοι άνθρωποι εργάζονται σκληρά, όχι για να χαρίσουν στους πολύτιμους εαυτούς τους καλύτερη ποιότητα ζωής, αλλά για να πληρώνουν υποχρεώσεις και να πεθάνουν… όσο το δυνατόν αργότερα! Γεννηθήκαμε, για να δημιουργήσουμε και να δημιουργηθούμε ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ. Όχι για να υποδυόμαστε τους ευλογημένους για τα “μάτια του χωριού”, ούτε για να υποτιμάμε τη δική μας νοημοσύνη τελικά, παρακολουθώντας τους παράνομους διορισμούς ανθρώπων, που δε διαθέτουν καν τα στοιχειώδη προσόντα. Και στο σημείο αυτό διαχωρίζουμε εντελώς το ελληνικό κράτος από την ελληνική χώρα…

Η ελληνική χώρα είναι αυτή η μικρή, προικισμένη – από τη φύση και τους προγόνους μας – χώρα, που  εξακολουθεί να διαθέτει όλα τα εφόδια, για να αποτελεί ένα αυτόνομο και παντοδύναμο οικονομικά, πολιτιστικά και κοινωνικά κράτος. Ανθρώπων έργα τα δεινά, ανθρώπων έργα και τα μεγαλεία, οπότε οι ευθύνες για τις “παθογένειες” του ελληνικού κράτους βαραίνουν αποκλειστικά τους ανθρώπους. Αυτούς που εκλέγουν και αυτούς που εκλέγονται… διαχρονικά! Αν δεν αξιοποιηθεί επιτέλους η ελληνική χώρα, με τη μοναδικότητα του φυσικού της κάλλους και την παγκόσμια αποδοχή του πολιτισμού της, πώς να εκσυγχρονιστεί και να ακμάσει τελικά αυτό το χαώδες ελληνικό κράτος; Πότε θα πάψει επιτέλους αυτή η χώρα να απαριθμεί απώλειες σημαντικών Ελλήνων, που αναγκάζονται σε μετανάστευση;

Όποια κι αν είναι η άποψη κάθε ανθρώπου για τη ζωή γενικά, δεν υπάρχει κάτι πιο αποθαρρυντικό για την πορεία ενός έθνους, από τη μετανάστευση των σημαντικών και άξιων  εκπροσώπων του. Αντί λοιπόν, να καμαρώνουμε τις επιτυχίες των Ελλήνων στο εξωτερικό, ας φροντίσουν αυτοί που εκλέγονται διαχρονικά, να διαμορφώσουν έστω και τις στοιχειώδεις συνθήκες του προβληματικού ελληνικού κράτους, για να μεγαλουργούν αυτοί οι Έλληνες στην πατρίδα τους. “Σε τελική ανάλυση, όλοι είμαστε μετανάστες, οπλισμένοι με μια προσωρινή άδεια διαμονής σε αυτή τη Γη, ο καθένας και η καθεμία από εμάς ανίατα παροδικοί”, Gazmend Kapllani.