Του Νίκου Τσούλια
Αφορμή για τη γραφή αυτού του άρθρου ήταν το σχόλιο ενός μάλλον συναδέλφου σε γνωστή εκπαιδευτική ιστοσελίδα με το ερώτημα / πρόκληση:
Ορκίζομαι…= ψεύδομαι;;; (μια ασύλληπτη άγνοια μιας διαχρονικής αλήθειας)
«Εγώ δε λέγω υμίν, μη ομόσαι όλως, μήτε εν τω ουρανώ, ότι θρόνος εστί του Θεού. μήτε εν τη γη, ότι υποπόδιον έστι των ποδών αυτού. μήτε εις Ιεροσόλυμα, ότι πόλις εστί του μεγάλου βασιλέως. μήτε εν τη κεφαλή σου ομόσης, ότι ου δύνασαι μίαν τρίχα λευκήν ή μέλαιναν ποιήσαι». Έστω δε ο λόγος υμών ναι ναι, ου ου». τὸ δὲ περισσὸν τούτων ἐκ τοῦ πονηροῦ ἐστιν. (Ματθ. ε’ 34-37).
Νεοελληνική Γλώσσα Β´ Λυκείου: “Δώρο ασημένιο ποίημα”-“Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική.”(Κριτήριο αξιολόγησης)
Κριτήριο αξιολόγησης:”Δώρο ασημένιο ποίημα”-“Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική.”
Νεοελληνική Γλώσσα Γ´ Λυκείου: Ασκήσεις στα είδη τεκμηρίων
Νεοελληνική Γλώσσα Γ´ Λυκείου: Ασκήσεις στα είδη τεκμηρίων
Ιδιωτικό εναντίον δημόσιου!
Του Νίκου Τσούλια
Κι όμως ακόμα και μέσα στα μεσοπέλαγα της κρίσης και όπου έφυγαν οι πρώτες εκρήξεις οργής και θυμού, δεν φαίνεται να πηγαίνουμε σε μια ψύχραιμη και ορθολογική αποτίμηση της κατάστασής μας – στοιχείο απαραίτητο για την υπέρβαση της κρίσης.