Του Νίκου Τσούλια
Κατά την – προφανώς υποκειμενική – γνώμη μου δεν πρέπει να προκύψει μια ίδια ΟΛΜΕ από το 18ο Συνέδριο με την αντίστοιχη του 17ου Συνεδρίου, η οποία όχι μόνο δεν πρόσφερε τίποτα στην υπόθεση της εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών σε συνθήκες σκληρής μνημονιακής και αντιεκπαιδευτικής πολιτικής αλλά παράλληλα έπληξε και την ιδέα και την αξία του συνδικαλισμού και της συλλογικότητας.






