Του Νίκου Τσούλια
Χαίρομαι για πρώτη φορά τον κόσμο της ξεγνοιασιάς. Δεν υπήρξε ποτέ πριν, δεν τον ήξερα καν αυτό τον κόσμο. Από τότε που ήμουνα μαθητής στο Δημοτικό σχολείο μέχρι το τελευταίο μάθημα της διδασκαλίας μου στο 3ο Γενικό Λύκειο Ζωγράφου πάντα είχα και το ένιωθα πολύ έντονα ένα διαρκές καθήκον με διαφορετικό περιεχόμενο κάθε φορά αλλά με πανίσχυρη την υποχρέωση προς την εκπλήρωση ενός συγκεκριμένου σε κάθε φάση σκοπού με την ταυτόχρονη αξιοποίηση και τη συστηματική και σχολαστική οργάνωση του χρόνου μου – ναι ο χρόνος είναι και προσωπική υπόθεση!
