Του Νίκου Τσούλια
«Αν δεν ξέρεις που πας, όλοι οι δρόμοι είναι οι ίδιοι», λέει πολύ σοφά μια αραβική παροιμία. Και εμείς ως έθνος και ως λαός δεν ξέρουμε πού πηγαίνουμε. Το μόνο που θέλουμε είναι χρήματα. Και αυτό αποτελεί το πιο κρίσιμο στοιχείο για μια κοινωνία που βρίσκεται όχι απλά και μόνο σε κρίση αλλά σε παρακμή. Γιατί, η αναζήτηση αυτού που φαινομενικά σου λείπει καταδεικνύει με τον πιο εμφαντικό τρόπο ότι δεν αναζητάς αιτιακές σχέσεις αλλά την εύρεση του θησαυρού, όπως γίνεται στα παραμύθια. Αλλά κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν αρκεί για να βρεις το δρόμο σου αλλά σου στομώνει και τη σκέψη, γιατί φενακίζει ακόμα περισσότερο την πραγματικότητα αφού μετασχηματίζει το αιτιατό σε αίτιο.
