Είναι ιερά τέρατα του ανθρώπινου πνεύματος αφενός και βιβλία / παρακαταθήκες του διαχρονικού νήματος της συλλογικής αφήγησής μας αφετέρου. Είναι σύμβολα αιώνια, μόνιμο καταφύγιο της έντονα ανταριασμένης και πάντα ανήσυχης σκέψης μας. Είναι οι φωτιστές του εξανθρωπισμού μας, αυτοί που ανοίγουν δρόμους για να φεύγουμε από τα σκοτάδια της προκατάληψης και της ημιμάθειας.
Η Λενιώ ήτο η μονάκριβη κορασίς της οικογενείας Ταμπούρογλου, όστις πατήρ επεδίδετο εις το εμπόριον ταπήτων εκ Τουρκίας και επορίζετο επαρκώς, ίνα η Λενιώ φοιτά εις το Αμερικανικόν καλλέγιον Αθηνών.
Όμως η νεανίς αύτη, ολημερίς επεδίδετο εις καλλωπιστικάς επιτηδεύσεις, ήτοι εκτένιζε κώμην ως πανκιόν επηρρεασμένη εκ των προσφιλών της ηχητικών ακουσμάτων των POLICE και των CLASH, επέθετο μελανούν κραιγιόν επί των χείλεων αυτής και εξήρχετο ως πλουμιστόν Ταω (παγώνιον) και εροβόλα προκλητικώς εις τα σοκάκια των εξαρχείων, υπό την μέθην της NINA HAGEN και άλλων αμφιλεγόμενων αρτιστών.
