Τα αντιμνημονιακά συνθήματα έγιναν εφιάλτες
Του Νίκου Τσούλια
Τα πολιτικά συνθήματα μορφοποιούν τις βασικές ιδέες των κομμάτων, εκφράζουν μια κοινωνική δυναμική και έναν ιδεολογικό προσανατολισμό επί του οποίου «σχεδιάζεται» η εξέλιξη του μέλλοντος και η ροή της ιστορίας. Αν κάνουμε μια πρόχειρη περιοδολόγηση της σύγχρονης ιστορικής περιόδου, θα δούμε ότι χαρακτηρίζεται από τέτοια συνθήματα, τα οποία άλλα είχαν μια σχετική ευδοκίμηση και άλλα παρέμειναν κενού περιεχομένου.
Η δίψα του καλοκαιριού
Του Νίκου Τσούλια
Τότε δεν θέλαμε να έρχεται το καλοκαίρι, γιατί θα ήμασταν όλη μέρα στα χωράφια, στις βαριές δουλειές και στα ζώα. Ήταν καλύτερο το σχολείο, πρωί και απόγευμα. Χτύπαγε η καμπάνα της εκκλησίας και μάζευε όλο τον παιδόκοσμο και έτσι γλιτώναμε από δουλειές και από ευθύνες, από ξύλο και από φωνές.
Είναι ανθεκτικός ο καπιταλισμός;
Του Νίκου Τσούλια
Σήμερα ο καπιταλισμός εμφανίζεται πιο αδηφάγος και πιο επιθετικός όσο ποτέ άλλοτε. Ως εκ τούτου αποτελεί βασικό ζήτημα το ερώτημα, κατά πόσο ο καπιταλισμός θα παραμένει κυρίαρχος στην ιστορία της ανθρωπότητας. Και προφανώς το εν λόγω ερώτημα δεν είναι καθόλου θεωρητικό και φιλοσοφικό αλλά βαθιά πολιτικό και κοινωνικό.
Αλληλεγγύη τώρα στους Τούρκους εκπαιδευτικούς
Του Νίκου Τσούλια
π. Πρόεδρος της ΟΛΜΕ (1996-2003)
Πρόκειται για την πιο βάρβαρη και αντιεκπαιδευτική κυβερνητική πολιτική που έχει γνωρίσει ο σύγχρονος κόσμος. Ποτέ και πουθενά δεν είχαμε ένα τόσης έκτασης και τόσης αθλιότητας πογκρόμ εναντίον των εκπαιδευτικών χωρίς λόγο και αιτία, χωρίς τη στοιχειώδη λειτουργία των θεσμικών οργάνων και την τήρηση των κανόνων του κράτους Δικαίου. Σε καμιά χώρα ούτε με το πιο αντιδημοκρατικό καθεστώς δεν είχαμε τέτοιας μορφής αυταρχισμό.
Νοσταλγώ την Αμμόχωστο, την Κερύνεια…
Του Νίκου Τσούλια
Δεν έχω γεννηθεί ούτε και έχω ζήσει στην Αμμόχωστο ή στην Κερύνεια. Δεν έχω πάει ποτέ ούτε στη μια πόλη ούτε στην άλλη. Αλλά τις νοσταλγώ και τις δύο σαν να είναι οι δικές μου ιδιαίτερες πατρίδες. Τις έχω πλάσει στην ονειροφαντασία μου σαν δύο κοσμήματα της Μεσογείου και του ελληνισμού.
Γιατί στοχοποιούνται οι νέοι;
Ο θεσμός της Βουλής των Εφήβων έχει ιστορία 21 ετών! Κάθε χρόνο τέτοια εποχή Ελληνόπουλα 16 και 17 ετών απ’ όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό κάθονται στα έδρανα του Ελληνικού Κοινοβουλίου και αποκαλύπτουν τους προβληματισμούς τους σ’ ένα μάθημα δημοκρατικού και κοινοβουλευτικού διαλόγου που αποτελεί πολύτιμη και μοναδική εμπειρία ζωής.
