Το κακό ΔΕ ζει για να… γεράσει!
“….Υπάρχει στον κόσμο τούτον ένας μυστικός νόμος – αν δεν υπήρχε, ο κόσμος θα ‘ταν από χιλιάδες χρόνια χαμένος – σκληρός κι απαραβίαστος: το κακό πάντα στην αρχή θριαμβεύει και πάντα στο τέλος… νικάται!”, απόσπασμα από το έργο του Νίκου Καζαντζάκη: “Ο Καπετάν Μιχάλης”. Με αυτό το χαρακτηριστικό απόσπασμα από τη “σύγχρονη Ιλιάδα” του μοναδικού Νίκου Καζαντζάκη επιλέγω την επαναφορά μου, μετά από 9 χρόνια, στο φιλόξενο διαδικτυακό σπιτικό του Μανόλη Μαυρακάκη. Ασφαλώς, η καθημερινότητα, με τις υποχρεώσεις της, δε μου εγγυάται τη δυνατότητα της εβδομαδιαίας συνέπειας, όπως στο παρελθόν, αλλά η διαχρονικότητα αυτών των αράδων, μας συντροφεύουν καθημερινά.
Περί ΚΑΚΟΥ ο λόγος σήμερα, καθώς η καθημερινότητά μας κατακλύζεται συστηματικά από πάσης φύσεως ΚΑΚΟ. Δεν έχει εκκινήσει, μέχρι στιγμής, κάποια πολεμική σύρραξη από αγαθά κίνητρα, ούτε έχει σκοτωθεί κάποια γυναίκα, απ’ τις πολλές που απαριθμούμε κάθε μήνα στη χώρα μας, από αγάπη και καλά αισθήματα. Το ΚΑΚΟ πρωταγωνιστεί, φοριέται και καθοδηγεί, εν έτει 2026. Απ’ τις πιο μικρές εκφάνσεις στην καθημερινότητά μας μέχρι τις μεγάλες διπλωματικές δολοπλοκίες, το ΚΑΚΟ θεωρείται “όπλο ευφυίας”, “στρατηγική επιτυχία”, “μέσο απόκτησης κέρδους και παραγωγικότητας”. Βέβαια, έγκειται και στην πνευματική ευχέρεια κάθε ανθρώπου η ΕΠΙΛΟΓΗ, οπότε έξυπνοι ουδέποτε καθίστανται και κυρίως καταλήγουν, εκείνοι που χρησιμοποιούν το κακό για να επιβιώσουν, να βολευτούν, να κερδίσουν ή απλώς να υπάρχουν. Μόνο ένας κουτός, χωρίς πνευματικό και ψυχικό υπόβαθρο, καταδέχεται να διασύρει τον πολύτιμο και μοναδικό εαυτό του στην ευτέλεια πάσης φύσεως κακού. Ποιος αληθινά ικανός, έξυπνος και όμορφος άνθρωπος, εξάλλου, έχει ανάγκη να βλάψει για να επιτύχει;
Σε εποχές, όπως κάθε εποχή, που διανύουμε τα τελευταία πολλά χρόνια, έχει καταντήσει ανοησία η καλοσύνη. Ο καλός είναι ο χαζός, ο ανίκανος, ο εύκολος στόχος, ο “χαμένος από χέρι”. Η αλήθεια είναι όμως, πως όσα χρόνια ζω, δεν έχω δει και κάναν κακό να επιτυγχάνει με διάρκεια, να πλουτίζει, να ευτυχεί και να μην τσουρουφλίζεται στα ίδια του τα στυφά ζουμιά στο τέλος, σε κάθε τέλος. Υπομονή να υπάρχει, για να μελετάμε τις επιτυχίες των σπουδαίων ανθρώπων που έκαναν το πέρασμά τους από τη ζωή, για να αφήσουν τα καλύτερα σε όλους κι όχι μόνο στους οικείους τους ή στις αυλές τους. Απ’ την άλλη, συγγενείς σπουδαίων ανθρώπων ή απλά νέων ανθρώπων που έφυγαν πρόωρα από αυτή τη ζωή, θα έχουν κάθε δίκαιο να αμφισβητήσουν αυτές τις αράδες. Σε αυτούς τους ανθρώπους λοιπόν, που θρηνούν το ΚΑΛΟ που έφυγε σύντομα από τη δική τους ζωή, έχω να πω μόνο, ότι η ζωή ανέκαθεν εμπεριέχει αδικίες, που όμως μόνο η ΚΑΛΗ μας στάση μπορεί να νικήσει. Η απάντηση στο ΚΑΚΟ δεν είναι ποτέ άλλο ένα ΚΑΚΟ, παρά μόνο ένα ΚΑΛΟ, αυτό που κρίνει και επιλέγει έκαστος στη μνήμη των ΚΑΛΩΝ υπάρξεων που θρηνούν.
Κλείνοντας και χωρίς να έχω ουδέποτε την παραμικρή διάθεση να υποδείξω ή να κρίνω τις ΕΠΙΛΟΓΕΣ οποιουδήποτε άλλου, πέραν του εαυτού μου, αυτό που θα αναφέρω είναι αυτό που παρατηρώ. Επακόλουθο κάθε ΚΑΚΗΣ πράξης είναι πάντα μία ΚΑΚΗ κατάληξη. Είτε η κατάληξη λέγεται “φυλακή”, είτε “δυστυχία”, παραμένει το ίδιο δυσχερής για εκείνον που θα επιλέξει να την υποστεί. Καμίας μορφής κακοποίηση δε μένει ατιμώρητη στο τέλος και κανενός ΚΑΚΟΥ ανθρώπου τα πεπραγμένα δεν ξεχνιούνται από το ίδιο του το κάρμα. Υπομονή και υγεία να έχουμε, για να επιβεβαιώνουμε, ότι στο τέλος πάντα ΤΟ ΚΑΛΟ ΘΑ ΚΕΡΔΙΖΕΙ. Μόνο ο κόπος, η στοχοπροσήλωση κι η επιθυμία οδηγούν στην επιτυχία και την ευτυχία! Άλλωστε, όπως είπε κι ο Γάλλος ποιητής Πωλ Κλωντέλ: “Το ΚΑΛΟ είναι πιο ενδιαφέρον από το ΚΑΚΟ, γιατί είναι πιο δύσκολο”.
