Γράφει η Μάρω Μπελντερτζή
Για πολλούς ήταν μοναδικός. Για κάποιους ήταν εκκεντρικός. Για λίγους ήταν ένας gay, τοξικομανής. Για εμένα ήταν, είναι και θα είναι ένας υπέροχος άνθρωπος, με καρδιά και αυθορμητισμό μικρού παιδιού, ικανότητες ξεχωριστές και μόνο ευεργετική προσφορά προς τους άλλους, όσο ήταν εν ζωή, αλλά απ’ ότι φαίνεται και μετά θάνατον. Δεν είναι διόλου τυχαίο εξάλλου, πως ενώ τα λαϊκά τραγούδια δεν είναι οι αγαπημένες μουσικές επιλογές όλων, μεταξύ των οποίων και του εαυτού μου, ο “Μαζώ” είχε και θα εξακολουθήσει να έχει μία ξεχωριστή θέση στο μυαλό και την καρδιά μας, γι’ αυτό που αληθινά υπήρξε, με τα λάθη του και τα σωστά του.
Έχοντας ξεκινήσει να εργάζεται απ’ την ηλικία των 15 ετών, γνώριζε πολύ καλά τι θέλει να γίνει. Αυτό που ήθελε πολύ… έγινε! Ωστόσο, ο δρόμος του δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα και ίσως δεν πρόλαβε κι ο ίδιος να γνωρίσει κάτι εξίσου σημαντικό: να αγαπά και να προστατεύει τον εαυτό του. Αν αγαπούσε πραγματικά τον εαυτό του, είμαι βέβαιη πλέον, ότι δε θα θρηνούσαμε τον πρόωρο χαμό του αυτή τη στιγμή και θα ζούσε για να απολαύσει υπέροχα γεράματα. Υπήρξε τόσο ευλογημένος από τη φύση εξάλλου, που στα δικά μου μάτια ήταν πανέμορφος ο συνδυασμός της παιδικής αθωότητας που εξέφραζε το βλέμμα του με τις ρυτίδες της ωριμότητας που ξεπηδούσαν απ’ τις εκφράσεις του προσώπου του. Δεν ήταν όμως αρκετή και για τον ίδιο, αυτή η ξεχωριστή ομορφιά απ’ ότι φαίνεται…
Χωρίς να γνωρίζω από μουσική, γνωρίζω να ακούω και να διακρίνω αν αυτό που ακούω, με αγγίζει συναισθηματικά ή όχι. Κάθε μορφή τέχνης εξάλλου, υπάρχει για να προσφέρει ψυχαγωγία, μέσω των αισθήσεων. Η δική μου ψυχή λοιπόν, εξακολουθεί να άγεται πολλά χρόνια, από αυτή την ξεχωριστή βραχνάδα της φωνής του, που ουδέποτε μπερδεύω με κάποια άλλη. Σε συνδυασμό με την εξαιρετική μουσική και τους ιδιαίτερους στίχους που επέλεγε κάθε φορά για δική του ερμηνεία, κάθε του τραγούδι, μας προσκαλεί σε ένα ξεχωριστό ταξίδι στον δικό του κόσμο, με τη δική του ανεξίτηλη σφραγίδα. Λάτρεις όλων των εναλλακτικών ειδών μουσικής άλλωστε, έχουν τον Μαζωνάκη στο πίσω μέρος της ψυχής τους, είτε για τα δύσκολα, είτε για τα ανάλαφρα της ζωής τους. Από λάτρεις της heavy metal μέχρι τους φανατικούς της κλασικής μουσικής, άνθρωποι όλων των κοινωνικών τάξεων, από όλα τα επαγγέλματα, όλοι έναν “Μαζώ” έχουμε στο τσεπάκι, ανά πάσα στιγμή.
Παλεύοντας, από τότε που με θυμάμαι, στη μάχη του καλού με το κακό και κυρίως στη φαινομενικά άδικη επικράτηση του κακού κάποιες φορές, ήρθε κι ο άδικος χαμός αυτού του αγαπημένου μου ανθρώπου, να κλονίσει την ισορροπία μου, για πολλοστή φορά. Ανεξάρτητα απ’ τα συμπεράσματα, στα οποία έχει καταλήξει η αντίληψη κάθε ανθρώπου ξεχωριστά, για τις πραγματικές αιτίες του εν λόγω θανάτου, το καλό ή το κακό κερδίζει τελικά; Εφόσον, αυτός ο άνθρωπος, μόνο τον εαυτό του έχει βλάψει στο σύντομο πέρασμά του, ευεργετώντας όμως χιλιάδες άλλους, για ποιο λόγο να τιμωρηθεί φεύγοντας εκείνος στα 54 του χρόνια κι όχι οι κακοί άνθρωποι, των οποίων το πέρασμα είναι αποκλειστικά επιβαρυντικό για την ανθρωπότητα είτε σε μικρή, είτε σε μεγάλη κλίμακα; Η απάντηση είναι απλή και θέλω να πιστεύω ακλόνητη. Διότι, όλοι θα πεθάνουμε κάποια στιγμή, δε θα έχουμε ζήσει όλοι όμως, όπως εκείνος. Πλήρης εμπειριών, επιτυχιών, υλικών αγαθών, αγάπης ακόμα και απ’ τους αγνώστους, και ουσιαστικά μίας πολύτιμης ελευθερίας, που εκείνος επέλεξε για τον εαυτό του.
Η τραγωδία που συνοδεύει την απώλεια αυτού του νέου ανθρώπου τελικά, δείχνει ξεκάθαρη νίκη του καλού. Ακόμα και στο φευγιό του φρόντισε να αφήσει γενναιόδωρα το καλό πίσω του, ώστε να πάψουν επιτέλους κάποιοι άνθρωποι “ό,τι δηλώνουν, να… νομίζουν πως είναι κιόλας”. Εκείνος έφυγε, όπως θα φύγουμε όλοι ούτως ή άλλως, κάποια στιγμή. Άξιοι λύπησης οι κακοί που μένουν πίσω, πλουτίζοντας και καλοπερνώντας προσωρινά με το ψέμα και τελικά με τον θάνατο, που θα βιώνουν καθημερινά, σε ψυχολογικό και πρακτικό επίπεδο, από εδώ και στο εξής. Το καλό πάντα στο τέλος κερδίζει και θα εξακολουθεί να κερδίζει…
