Οι δύο είσοδοι της Βασίλισσας (Άτοσσας) εισάγουν το Πρώτο και το Δεύτερο Επεισόδιο των Περσών αντιστοίχως. Κατά τη συνήθη πρακτική του Αισχύλου — πρακτική με ιδιαίτερη εφαρμογή στους Πέρσες — οι δύο αυτές σκηνές χαρακτηρίζονται από συμμετρία και παραπληρωματικότητα: η μία αποτελεί ουσιαστικά αντεστραμμένο είδωλο της άλλης.
Και όμως, το Υπουργείο Παιδείας υπονομεύει την εκπαίδευση
Ένα Υπουργείο σκορποχώρι!
Του Νίκου Τσούλια
Η εκπαίδευση δοκιμάζεται σκληρά από τις συνεχιζόμενες μνημονιακές εκπαιδευτικές πολιτικές. Τα σχολεία υπολειτουργούν. Δεν διαμορφώνεται καμιά πολιτική ανάπτυξης της εκπαίδευσης˙ αντίθετα ακρωτηριάζονται βασικές εκπαιδευτικές λειτουργίες και συρρικνώνονται πάγιες μορφωτικές και πολιτισμικές όψεις των σχολείων. Τα χρήματα που διατίθενται για τις λειτουργικές δαπάνες των σχολείων δεν επαρκούν ούτε για το φωτοτυπικό χαρτί.
Συνέντευξη του Κώστα Γαβρόγλου στην εφημερίδα “Ελεύθερος Τύπος”
Αν και το ενδιαφέρον μονοπωλούν το τελευταίο καιρό οι μεσοπρόθεσμες μεταρρυθμίσεις του Λυκείου, υπάρχουν αλλαγές που θα έρθουν τον Σεπτέμβρη του 2017. Ποιες είναι αυτές;
Στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση γίνονται αυτή τη στιγμή προσπάθειες να βελτιώσουμε το ολοήμερο σχολείο. Διερευνούμε τη δυνατότητα να επεκταθεί και στα ολιγοθέσια, ενώ παράλληλα εργαζόμαστε στην παραπέρα εδραίωση της συμπερίληψης για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες. Η εμπειρία μας από τη συμπερίληψη είναι εξαιρετική. Αντίθετα η εμπειρία μας από το ολοήμερο είναι μεικτή και θα έχουμε να πούμε αρκετά προς το τέλος αυτής της χρονιάς για το τι πρόσθετα μέτρα πρέεπι να πάρουμε ως προς αυτά τα δύο θέματα.
Για τους “Πέρσες” του Αισχύλου (2): ο Ξέρξης και η συνοχή της τραγωδίας
Παρότι εμφανίζεται επί σκηνής μόνο στο τελευταίο μέρος του δράματος, ο Πέρσης βασιλιάς Ξέρξης συνιστά το συνεκτικό στοιχείο της τραγωδίας του Αισχύλου Πέρσες, το στοιχείο εκείνο δηλαδή που συνδέει τα συστατικά μέρη της τραγωδίας (δομικές ενότητες, σύμβολα, πρόσωπα κτλ). Οι Πέρσες έχουν εύστοχα χαρακτηριστεί «δράμα νόστου»: όπως και στην περίπτωση της Οδύσσειας, ο απών ήρωας κυριαρχεί απολύτως παρά τη φυσική απόσταση που τον χωρίζει από τα επί σκηνής δρώμενα.