Φιλολογικός Ιστότοπος

Στο προηγούμενο κείμενό μου, παρότι δεν διεκδικώ τον τίτλο του ειδικού, εξέθεσα τις προσωπικές μου εκτιμήσεις για τους λόγους που η δίκη Ρίχτερ αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τον Γερμανό καθηγητή να «νομιμοποιήσει», δικαστικά ή ηθικά, τους ακραίους ισχυρισμούς του! Στη σημερινή συνέχεια του άρθρου μου θα επιχειρήσω να δείξω ποια θα μπορούσε να είναι, κατά τη γνώμη μου, η καλύτερη δυνατή απόφαση στη δίκη.

Παρακολουθώ ως απλός πολίτης την «υπόθεση Ρίχτερ» από το 2011, όταν ο στρατηγός Παραγιουδάκης ανέδειξε το θέμα στο ευρύ κοινό. Τα συναισθήματά μου για τις απαξιωτικές και προσβλητικές για τον κρητικό λαό αναφορές, που υπάρχουν μέσα στο βιβλίο του κυρίου Ρίχτερ, δεν διαφέρουν από τον μέσο όρο των συναισθημάτων της ευρύτερης κοινής γνώμης. Σήμερα που η εκδίκαση της υπόθεσης βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, παρακολουθώ το θέμα με ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον, προβληματισμό, αλλά και ανησυχία για το πού μπορεί να οδηγήσει μια τέτοια δικαστική διαμάχη!