Στιγμές της “Οδύσσειας” (6): Οδυσσέως και Πηνελόπης αναγνωρισμός (ραψωδία ψ)
Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΚΑΙ Η ΡΑΨΩΔΙΑ ψ
Η ραψωδία, μέχρι τη στιγμή της αναγνώρισης, δομείται πάνω σε σειρά «αποκαλύψεων» και «στοιχείων». Συγκεκριμένα έχουμε τρεις «αποκαλύψεις», δηλαδή ρητές δηλώσεις προς την Πηνελόπη εκ μέρους διαφόρων χαρακτήρων ότι ο Οδυσσέας έχει παλιννοστήσει (Ευρύκλεια, Τηλέμαχος και τέλος ο ίδιος ο Οδυσσέας). Έχουμε επίσης ισάριθμα «στοιχεία», δηλαδή ενδείξεις που επάγουν στο προφανές συμπέρασμα (αρχικά η ουλή, λίγο αργότερα η μορφή ενός ανθρώπου που θυμίζει τον Οδυσσέα και τέλος, πάνω από όλα, το λέχος).
Η ΠΕΚ για τους διορισμούς των εκπαιδευτικών
Συναδέλφισσες, συνάδελφοι
Υπάρχουν πεδία δράσης, για να προωθηθεί το μείζον ζήτημα του διορισμού των εκπαιδευτικών. Αρκεί να υπάρξει συλλογική συνείδηση και θέληση, για να σταματήσει ο φαύλος κύκλος της παθητικότητας και της διάχυτης υποκουλτούρας του «τίποτα δεν μπορεί να γίνει».
Οι ‘ταπεινοί’ χαρακτήρες στη “Μήδεια” του Ευριπίδη
Η «Μήδεια του Ευριπίδη» επιφυλάσσει ιδιαίτερο ρόλο για τους χαρακτήρες που προέρχονται από τα ταπεινότερα κοινωνικά στρώματα (την Τροφό, τον Παιδαγωγό, τον χορό). Οι απλοί άνθρωποι του έργου είναι γενικά εκείνοι που δημιουργούν κλίμα συμπάθειας και κατανόησης για την ξένη γυναίκα από την Κολχίδα, την οποία έχει προδώσει ο άνδρας της και η οποία έχει κάθε δικαίωμα να οργίζεται και να επικαλείται τους θεούς της εκδίκησης, ακόμη και τον ίδιο τον Δία, τον προστάτη των όρκων.
Δυο κατηγορίες ανθρώπων
Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων – οι Ειλικρινείς και οι Ανειλικρινείς.
Οι Eιλικρινείς έχουν σώμα που κατοικείται από μία ψυχή. Αυτή τους υπαγορεύει ΜΙΑ αλήθεια και εκπέμπει ΜΙΑ διαστημική ακτίνα laser που διαγράφει στους πέριξ τοίχους τα μηνύματα της. Αυτή η ακέραια ψυχή μέσω του laser σκαναρίσματος ανιχνεύει το περιβάλλον εκπέμποντας μηνύματα αλήθειας όπως το pioneer 1 που εξέπεμψε την αλήθεια του πλανήτη Γη στα πέρατα του ηλιακού συστήματος.
Τι θεός είναι ο έρωτας;
Του Νίκου Τσούλια
Είναι ο μοναδικός θεός που ενώνει όλους τους λαούς και όλους τους καιρούς – ο απόλυτα διαχρονικά θεός, που ιεροποιεί τον άνθρωπο και συνενώνει τον απόλυτα φαντασιακό κόσμο με τη βιωμένη πραγματικότητά μας. Είναι ο μόνος θεός που μας επισκέπτεται απρόσκλητα και ανταριάζει αισθήσεις και συναισθήματα, ονειροπολήσεις και φαντασιώσεις, που μας ταξιδεύει από το σκοτάδι στο φως και αντίθετα από τη μια στιγμή στην άλλη, χωρίς να ξέρεις τίποτα για τη συνέχεια.
Ο ῾δόλιος῾ Ευριπίδης της “Μήδειας”
[ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗΣ, ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΣΤΟ 3ο ΜΙΚΡΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΡΧΑΙΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ, ΛΕΜΕΣΟΣ, 1η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2012]
Η ανακοίνωση αυτή θα δώσει διαφορετική διάσταση στην έννοια του «δόλου» στην αρχαία ελληνική τραγωδία. Δεν θα αναφερθεί στους μηχανισμούς με τους οποίους οι τραγικοί ήρωες παραπλανούν τους αντιπάλους τους, αλλά στην επίνοια με την οποία οι τραγικοί ποιητές (αναδι)οργανώνουν τον μῦθον τους στη βάση μιας προϋπάρχουσας μυθικής, ποιητικής και ενίοτε θεατρικής παράδοσης. Οι ποιητές καλούνται να δώσουν νέα τροπή σε παραδοσιακές ιστορίες, συχνά «βεβαρημένες»
