Μόνιμες Στήλες

Ο πόνος πουλάει… ιδίως στην Ελλάδα! Θέλετε γιατί είμαστε θεωρητικά πονόψυχοι; Θέλετε γιατί πάντα για άλλους μιλάμε; Ή μήπως, επειδή θεωρούμε πως το «κρίμα» και το «άδικο» που επιβαρύνει αιφνίδια τη ζωή του διπλανού μας, δεν πρόκειται ποτέ να επιβαρύνει τη δική μας; Όποια κι αν είναι η επικρατέστερη εκδοχή, καθίσταται παντελώς ασήμαντη μπροστά στα αληθινά συναισθήματα, που όμως αν είναι ακαλλιέργητα, μπορεί να καταστούν επιζήμια. Το συναίσθημα θέλει προσωπικότητα για να προωθηθεί ευεργετικά στη ζωή των άλλων και η προσωπικότητα θέλει δουλειά για να χτιστεί.

Του Νίκου Τσούλια Ήταν ανάγκη να μην κλείσει πάλι ο κύκλος της σχολικής χρονιάς και να έλθει το μαντάτο για διακοπή της εκπαιδευτικής μου διαδρομής για άλλη μια φορά μέσα στο Δεκέμβρη, να μην ολοκληρώσω τον κύκλο που κάνει το σχολείο και να φύγω μαζί με μια φουρνιά μαθητών, για να έχω την ψευδαίσθηση ότι πάω κι εγώ «για άλλα μέρη, για άλλες πολιτείες», για να ανοίξω με το ρεύμα των ονείρων τους και με τη δυναμική των φιλοδοξιών τους έναν άλλο κύκλο δραστηριότητας;

Βρισκόμαστε στο 2017 Η αριστερή Ελληνική κυβέρνηση επιβάλει το κλείσιμο των φροντιστηρίων για να συνειδητοποιήσει ο λαός την άριστη ποιότητα των υπηρεσιών του σχολείου !

Του Νίκου Τσούλια Τα σύγχρονα εκπαιδευτικά συστήματα των αναπτυγμένων χωρών είναι αποτέλεσμα του βιομηχανικού πολιτισμού και χαρακτηρίζονται, εκτός των άλλων, από μια βαθιά αντινομία. Αφενός μεν επιδιώκουν την επέκταση των μορφωτικών αγαθών και τη μαζικοποίηση της θεσμικής εκπαίδευσης για τις ανάγκες της οικονομικής κυρίως ανάπτυξης και αφετέρου λειτουργούν ως αναπαραγωγοί του υπάρχοντος καταμερισμού εργασίας, της ταξικής διαίρεσης και των επιλεκτικών μηχανισμών και η αναπαραγωγή γίνεται με αδιόρατο και απλό τρόπο και ως εκ τούτου με ισχυρό τρόπο, αφού «για να ευνοηθούν οι πιο ευνοημένοι και να αδικηθούν οι πιο αδικημένοι, πρέπει και αρκεί το σχολείο να αγνοήσει τις πολιτιστικές ανισότητες που υπάρχουν ανάμεσα στα παιδιά»[1].

Του Νίκου Τσούλια «Πάντα να είσαι πολύ καλά προετοιμασμένος πριν μπεις στη σχολική αίθουσα. Αν δεν κάνεις το μάθημα καλά, οι μαθητές και οι μαθήτριες θα θυμούνται πάντα αυτή την περίπτωση και θα σε κρίνουν απ’ αυτή… Όλοι οι εκπαιδευτικοί του σχολείου πρέπει να είναι καλά προετοιμασμένοι για τη διδασκαλία. Αν κάποιος εκπαιδευτικός δεν ανταποκριθεί πολύ καλά στα καθήκοντά του μια ημέρα, το παιδί θα πει στους γονείς του ότι ο τάδε καθηγητής ήταν αδιάβαστος και τα μπέρδεψε, δεν θα πει ότι οι άλλοι καθηγητές έκαναν καλά τη δουλειά τους… Πάντα να φροντίζεις να κάνεις όλους τους μαθητές / όλες τις μαθήτριες να νιώθουν ξεχωριστοί / ξεχωριστές σε κάποιον τομέα. Να μην εξαιρείς κανέναν / καμιά. Όλοι έχουν ανάγκη την ενθάρρυνση και τον καλό λόγο και όχι μόνο οι μαθητές / μαθήτριες που ανταποκρίνονται στα μαθήματά τους».

Προτεραιότητα στην ειδική αγωγή τώρα! Η πολιτική και εκπαιδευτική προτεραιότητα στην ειδική αγωγή προκύπτει επιτακτικά για πολλούς και σημαντικούς λόγους. Δεν αποτελεί κάποιου είδους παραχώρηση αλλά μορφωτικό και κοινωνικό δικαίωμα για την πρώτιστη επιλογή της διαρκούς και συστηματικής προαγωγής «ίσων ευκαιριών γι’ όλους τους μαθητές και όλες τις μαθήτριες».