Μόνιμες Στήλες

Ζώντας σε μία Ελλάδα οικονομικά πτωχευμένη, που όμως δε στερείται της τεχνολογίας των οικονομικά αναπτυγμένων χωρών, η λύση θα αναμέναμε ότι θα έρθει από τα «νέα μυαλά», τα υποτιθέμενα «μορφωμένα μυαλά». Αυτή η λύση δεν έρχεται και όλο μας φταίνε αυτοί οι άλλοι… οι αλήτες κυβερνώντες, λες και εκλέχθηκαν ή εκλέγονται από μόνοι τους. Τότε, υπάρχει κι η άλλη καραμέλα, ως επιχείρημα επίρριψης ευθυνών ΜΟΝΙΜΩΣ σ’ αυτούς τους άλλους, ότι ΕΜΕΙΣ δεν είχαμε καν γεννηθεί τότε που έγιναν τα μεγάλα λάθη των δανειοδοτήσεων από τους εκάστοτε κυβερνώντες. Η αλήθεια είναι πως όντως οι περισσότεροι εξ’ ημών δεν είχαμε καν γεννηθεί τότε, αλλά και τώρα δε βλέπω σε πλεόνασμα Νεοέλληνες που η αξία των πτυχίων τους να είναι ανάλογη της αξίας των πράξεων τους.

Του Νίκου Τσούλια Κάθε φορά που οι μαθητές και οι μαθήτριες τελειώνουν το λύκειο και φεύγουν, το σχολείο αλλάζει. Ξαφνικά φτωχαίνει και ερημώνει. Είναι μια μετάπτωση στον κόσμο του συναισθήματος, ένα ψυχικό κενό, μια μικρογραφία εκείνου του δραματικού γεγονότος που συμβαίνει σε κάθε οικογένεια όταν φεύγουν τα παιδιά τους για να ζήσουν μόνα τους σε άλλο σπίτι.

Του Νίκου Τσούλια Ίσως να είναι φοβερά αρνητικό, ίσως να είναι πιο αρνητικό και από τη σχετική γνώση, τη γνώση που είμαστε βέβαιοι ότι είναι προσωρινή και ότι σύντομα θα αναθεωρηθεί. Εκτιμώ ότι είναι απελπιστικά μονότονο και αρκούντως ανιαρό το να τα ξέρουμε όλα ή, πιο ορθά, να έχουμε την αίσθηση ότι τα ξέρουμε όλα.

Του Νίκου Τσούλια Για τους πολίτες και για το «γενικό λόγο» η εικόνα του μαθητή είναι ενιαία και αδιαίρετη, είναι μια ιδιότητα απόλυτα συνδεδεμένη με την εκπαίδευση. Για το σχολείο και πιο πολύ για τους εκπαιδευτικούς η εικόνα του μαθητή είναι πληθωρική και εξαιρετικά πολύπτυχη. Ναι μεν υπάρχει μια γενική αίσθηση περί του μαθητή, αλλά κάθε μαθητής και μαθήτρια είναι και ένα ξεχωριστό πρόσωπο, μια απόλυτα μοναδική εικόνα!

Συνάδελφοι, Συναδέλφισσες Όλοι οι εργαζόμενοι και οι εκπαιδευτικοί βιώνουμε εδώ και εφτά χρόνια με τα τρία διαδοχικά μνημόνια τη λεηλασία του εισοδήματός μας, τη διαρκή μείωση των δαπανών για την Παιδεία, την Υγεία, την Ασφάλιση. Η συγκυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – ΑΝ.ΕΛ., ενώ εκλέχτηκε με σημαία το περίφημο σύνθημα «με ένα νόμο, με ένα άρθρο, κατάργηση των μνημονίων», προχώρησε στην ψήφιση ενός ακόμα πιο επώδυνου μνημονίου.

Του Νίκου Τσούλια Είναι εκφραστής της ηγεμονικής δύναμης του καπιταλισμού αλλά και θεσμικός πολιτικός παράγοντας της σύγχρονης δύναμης του ιμπεριαλισμού. Αλλά δεν παύει να αποτελεί και μια διαφορετική νότα στο πολιτικό σύστημα των Ηνωμένων Πολιτειών, έναν ξεχωριστό συμβολισμό στο διεθνές πολιτικό σκηνικό της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, μια ζωντανή ελπίδα για «ανοιχτές κοινωνίες».