Μόνιμες Στήλες

Του Νίκου Τσούλια Το διάβασμα είναι… Ο πιο περίεργος τόπος, που δεν κατανοείς κατά πόσο είναι αυθύπαρκτος ή είναι δική σου επινόηση. Κάνεις μια συζήτηση, στην οποία δεν ξέρεις πώς ακριβώς συμμετέχεις και με ποιον τρόπο ακριβώς συζητάς. Οι σκέψεις σου δεν είναι πάντα εκείνες του όποιου ορθού λόγου σου, ανακατώνονται με τη φαντασία σου και με τις ονειροπολήσεις σου και δεν λειτουργείς πάντα ως υποκείμενο και ως εκφραστής του εαυτού σου. Νιώθεις να διαχέεσαι στους διάφορους ήρωες των μυθιστορημάτων ή να διαμοιράζεται η σκέψη σου στις επιμέρους θεωρήσεις των δοκιμίων ή να διαμορφώνεις κάποια φευγαλέα σχήματα και σύμβολα στις πολλαπλές διαστρωματώσεις των ποιημάτων.

Τα αποτελέσματα των εκλογών των αιρετών αποτέλεσαν ένα σταθμό στις γενικότερες διεργασίες του συνδικαλιστικού μας κινήματος. Διαφαίνεται μια καθαρή πολιτική μετατόπιση του εκπαιδευτικού κλάδου από την απόλυτα αριστερή πλειοψηφική τάση των προηγούμενων χρόνων προς μια νεοφιλελεύθερη και συντηρητική εκδοχή, χωρίς φυσικά να ανατρέπεται το σκηνικό της αδράνειας.

του Νίκου Τσούλια «Περιστατικό» πρώτο: πριν πολλά χρόνια μια αντιπροσωπεία του κυβερνητικού Φιλελεύθερου κόμματος της Ιαπωνίας επισκέφθηκε την Ελλάδα και άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στόχος, η άντληση εμπειρίας απ’ άλλα εκπαιδευτικά συστήματα προκειμένου να αλλάξει η χώρα του ανατέλλοντος ηλίου την πλήρη προσκόλληση της εκπαίδευσης στην οικονομία και να τροφοδοτήσει το σχολείο με στοιχεία παράδοσης και πολιτισμού. «Περιστατικό» δεύτερο: το 1991 αλλά και το 1997 οι Γάλλοι μαθητές στις κινητοποιήσεις τους περιφέρουν φέρετρα με επιγραφές «στον εκπνεύσαντα πολιτισμό μας» ζητώντας περισσότερη κλασική παιδεία. Αργότερα ο Γάλλος υπουργός Παιδείας έκανε αντίστοιχη αναφορά.

Η Προοδευτική Ενότητα Καθηγητών για την 17η Νοεμβρίου 1973 17 Νοέμβρη 1973, Το μαργαριτάρι των κοινωνικών και πολιτικών μας αγώνων Ημερομηνία σύμβολο, σηματωρός της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας της Ελλάδας. «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία»: σύνθημα αγώνα εκατομμυρίων πολιτών, δημοκρατικό και προοδευτικό αίτημα γενιών και γενιών, η ψυχή της μεταπολιτευτικής περιόδου που ταυτίζεται με τη μεγαλύτερη σε διάρκεια περίοδο ομαλού κοινοβουλευτικού βίου και αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας στη χώρα μας.

Του Νίκου Τσούλια Διάβασα μια συνέντευξη του Μανόλη Γλέζου στο “ΒΗΜΑ” (23.10.2016), ενός θαλερού παραδείγματος αγωνιστή, και ανάμεσα στα άλλα σημαντικά που κατέθεσε ήταν και μια ιδιαίτερης αξίας επισήμανση. Ισχυρίστηκε ότι η Αριστερά δεν έδωσε τη σημασία που έπρεπε στην ψυχολογία.

Τα αποτελέσματα των εκλογών των αιρετών αποτέλεσαν ένα σταθμό στις γενικότερες διεργασίες του συνδικαλιστικού μας κινήματος. Διαφαίνεται μια καθαρή πολιτική μετατόπιση του εκπαιδευτικού κλάδου από την απόλυτα αριστερή πλειοψηφική τάση των προηγούμενων χρόνων προς μια νεοφιλελεύθερη και συντηρητική εκδοχή, χωρίς φυσικά να ανατρέπεται το σκηνικό της αδράνειας.