Μόνιμες Στήλες

Του Νίκου Τσούλια Δεν γνωρίζω αν έχει γίνει κάποια συστηματική έρευνα για το ερώτημα που θέτω στο παρόν κείμενο. Πρέπει όμως να θέσω δύο εισαγωγικές παρατηρήσεις. α) Δεν υπάρχει η έννοια ενός πολιτισμού, αλλά πολλών ειδών πολιτισμοί, διαφορετικοί μεταξύ τους. β) Δεν τίθεται αξιολογική ιεράρχηση μεταξύ των πολιτισμών, θέμα ανώτερου και κατώτερου πολιτισμού, σύμφωνα με τις ριζοσπαστικές θεωρίες του Κλ. Λ. Στρως. Ωστόσο, μπορούμε να μιλάμε για τη σπουδαιότητα ενός πολιτισμού, ανεξάρτητα από την κουβέντα περί ανωτερότητας και κατωτερότητας.

Του Νίκου Τσούλια Η σημερινή κρίση διαβρώνει την ελληνική κοινωνία από παντού. Η δημοκρατία μας είναι «αδειανό κέλυφος». Ο λαός δοκιμάζεται σκληρά. Οι θεσμοί αποδομούνται. Η εθνική οικονομία παραπαίει. Η δημόσια περιουσία εκποιείται. Οι κυβερνήσεις μας «κάνουν ότι κυβερνούν» – ενώ απλώς λειτουργούν ως εντολοδόχοι των δανειστών – ασκώντας πολιτική σε «ανύπαρκτα» προβλήματα, για παράδειγμα για την προσευχή στα σχολεία, τις σχολικές παρελάσεις κλπ. Υπάρχει στην …αριστερή μας κυβέρνηση και ένα καινούργιο εργαλείο, ο κόφτης – ένα αυτόματο περιοριστικό μέτρο για το εναπομείναν εν πολλοίς συμβολικό εισόδημα των εργαζόμενων.

Του Νίκου Τσούλια Αμέτρητες και κάθε φορά μοναδικές, αρκετές άρρητες αλλά και φαντασιακές είναι οι ιστορίες του πίνακα. Και τι δεν έχουν ακούσει οι πίνακες όλων των αιθουσών, όλων των σχολείων, όλων των χωρών του Κόσμου. Και τι δεν ξέρουν για τις παιδαγωγικές μεθόδους, για τις προσωποκεντρικές επινοήσεις των εκπαιδευτικών, για τις μαθητικές αμφισβητήσεις. Τι δεν έχουν γευθεί από τις εμπνευσμένες (λιγοστές) διδασκαλίες αλλά και από τις συνηθισμένες διδασκαλίες της ρουτίνας που τις καταπίνει ο χρόνος την επόμενη στιγμή…

Του Νίκου Τσούλια Η φοροδιαφυγή θεωρείται ως ένας βασικός παράγοντας πρόκλησης της σημερινής κρίσης της χώρας μας. Και αυτό είναι εύκολη διαπίστωση και κοινός τόπος της θεώρησης όλων μας και δεν χρειάζεται κάποια επίπονη ανάλυση για να τεκμηριωθεί.

Του Νίκου Τσούλια Είναι η μόνη ελευθερία που μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στην ευδαιμονία και στην ευτυχία, αφού η ελευθερία του σώματος ή είναι δεδομένη ή υπόκειται στην ελευθερία του πνεύματος. Πρόκειται όμως για μια ενιαία και αδιαίρετη ελευθερία, την ελευθερία του ανθρώπου – που διακρίνεται σε εκείνη του σώματος και την αντίστοιχη του πνεύματος μόνο λόγω του γνωστού φιλοσοφικού και κοσμοθεωρητικού ζητήματος του δυισμού – και η οποία δύσκολα κατακτάται, ακριβώς γιατί είμαστε χειραγωγημένοι από τις άπειρες προκαταλήψεις και τις κοινωνικά, πολιτισμικά και προσωπικά κατασκευασμένες δεσμεύσεις. Και όχι μόνο δύσκολα κατακτάται, αλλά και το πιο σημαντικό είναι ότι η ελευθερία δεν είναι ούτε καν στα ζητούμενα της ζωής μας, δεν την επιζητούμε γιατί δεν γνωρίζουμε ποια είναι η μορφή και ποιο το περιεχόμενό της.

Του Νίκου Τσούλια Ως Πρόεδρος της ΟΛΜΕ Δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην εφημερίδα “ΤΑ ΝΕΑ”, 30/10/2000 Οι δαπάνες που διατίθενται για τη δημόσια εκπαίδευση είναι πάντα κρίσιμο πολιτικό θέμα που αφορά, στον έναν ή στον άλλο βαθμό, όλες τις χώρες.