Μόνιμες Στήλες

Του Νίκου Τσούλια Το βιβλίο «Το μηδέν και το άπειρο» αποτελεί ένα από τα κορυφαία κλασικά σύγχρονα μυθιστορήματα. Διαβάζεται και ξαναδιαβάζεται όχι απλά και μόνο για την ερμηνεία μιας σκληρής ιστορικής περιόδου των σταλινικών εκκαθαρίσεων αλλά και για τη θεώρηση οποιουδήποτε ολοκληρωτικού καθεστώτος.

Του Νίκου Τσούλια Το ερώτημα είναι προφανώς το ίδιο με το «γιατί δεν υπάρχουν σήμερα μεγάλοι διανοούμενοι». Και οι ερμηνείες και οι όποιες απαντήσεις μπορούν να δοθούν με την ίδια μέθοδο ανάλυσης˙ απλώς στο χώρο της εκπαίδευσης έχουμε και πρόσθετες / ειδικές αναφορές. Το έλλειμμα στο χώρο της διανόησης και του στοχασμού είναι απόρροια συγκεκριμένων παραγόντων. Το γενικό πολιτισμικό και κοινωνικό περιβάλλον των σημερινής ιστορικότητας χαρακτηρίζεται από παρακμιακές αντιλήψεις και πρακτικές. Οι δυνάμεις της αγοράς έχουν διαμορφώσει ένα προνομιακό γι’ αυτές πεδίο, εκείνο του καταναλωτισμού και της χωρίς όρια συσσώρευσης υλικών αγαθών με ολοένα και μεγαλύτερες ανισότητες εδώ και πολλές δεκαετίες, πεδίο το οποίο ο κόσμος της εργασίας δεν το αμφισβήτησε στο βασικό πυρήνα του αλλά μόνο σε επιμέρους πλευρές του.

Του Νίκου Τσούλια Δεν έχουμε μάθει ποτέ να διαβάζουμε. Μαθαίνουμε να συλλαβίζουμε και να αρθρώνομε το λόγο μας αλλά μέχρι εκεί.

Φροντιστήριο το "ΤΖΑΜΠΟΝΙΟ"

Του Νίκου Τσούλια Ως πρόεδρος της ΟΛΜΕ Ο σύγχρονος πολιτισμός είναι πολιτισμός που χαρακτηρίζεται από την ετερότητα και την πολυμορφία στη συγκρότηση των κοινωνιών. Ήδη στη χώρα μας υπάρχουν περίπου 800.000 αλλοδαποί, ο δε αντίστοιχος μαθητικός πληθυσμός έχει υπερβεί το 10% του συνολικού μαθητικού δυναμικού, με αυξητικές τάσεις. Η πολυπολιτισμικότητα είναι στοιχείο κοινωνικής συνοχής και δημοκρατικής εξέλιξης.

Ας μην ασχοληθούμε τώρα πάλι με το ρατσισμό ή μη των υποτιθέμενων εθνικών μας απειλών ! Ας ασχοληθούμε με τον «Ελληνοελληνικό μας ρατσισμό» μέσα στο σπάραγμα μειονοτήτων και εθνικοτήτων, στο γεωγραφικό puzzle της Ελλάδας. Ας επιχειρήσουμε μια εθνική ψυχανάλυση μέσα από το εξής: Ο ρατσισμός προς άλλες εθνικότητες υπηρετεί την εθνική ακεραιότητα – ας πούμε – όμως τι γίνεται με τον ελληνοελληνικό ρατσισμό ;