Μόνιμες Στήλες

Στο παγκόσμιο συνέδριο φιλοσοφίας που έγινε στην Αθήνα το 2013 επικράτησε ένα κυρίαρχο σύνθημα που αναφέρεται στο τέλος αυτού του ποστ. Σύμφωνα με το σύνθημα αυτό, η κοσμοαντίληψή μας, ανεξάρτητα από οικονομικό ή μορφωτικό επίπεδο, μας χωρίζει μοιραία σε τρεις κατηγορίες ανθρώπων: Επίπεδο 1ο χαμηλό – ΟΙ ΑΛΛΟΙ Δηλαδή, σε αυτό το επίπεδο κοσμοθεώρησης, μας ενδιαφέρει τι κάνουν οι άλλοι, τι λένε, τους κριτικάρουμε, τους κατηγορούμε, σχολιάζουμε την προσωπική τους ζωή, και δεν χάνουμε ευκαιρία να ξεκινήσουμε κουβέντα με αφορμή τι έκανε ο Α και τι φόρεσε η Β.

Του Νίκου Τσούλια Μπορεί ένα κόμμα που χαρακτηρίζεται στο γενικό πεδίο της πολιτικής από δημαγωγία να έχει επιμέρους ορθολογικά πεδία αναφοράς; Σαφώς και δεν μπορεί να αποκλειστεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο, αλλά στην περίπτωση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. έχουμε μια φοβερά λαϊκίστικη θέση στην παιδεία από τις καταβολές του εκείνες του «Συνασπισμού». Πρόκειται για τη νεομυθολογία της «ελεύθερης πρόσβασης» στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, θέση που την προβάλλει εδώ και δεκαετίες χωρίς όμως ποτέ να αποσαφηνίσει την ουσία της όλης υπόθεσης.

(Κρίσιμες όψεις της γνώσης) Του Νίκου Τσούλια Το ζήτημα της γνώσης θεωρώ πως είναι ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία του ανθρώπου όπου γης και όπου χρόνου. Γνώση για τι πράγμα; για ποιον; με ποιο σκοπό; Πώς παράγεται η γνώση και ποιος την προσδιορίζει; Η γνώση συνδέεται μόνο ή κυρίως με την επιστήμη; Η γνώση διαμορφώνει συνειδήσεις; νοηματοδοτεί τη ζωή μας; Η γνώση μάς απελευθερώνει από τα δεσμά των προκαταλήψεων και των φοβιών; είναι μια προμηθεϊκή λειτουργία; μάς οδηγεί στην τελείωση; Η θεσμοποίηση της γνώσης μέσα από την εκπαίδευση έχει μόνο θετικές πλευρές; Η γνώση αποκαλύπτει την αλήθεια; Η γνώση μας κάνει ευτυχισμένους;

Κατά την ακαδημαϊκή χρονιά 2015-16, στο πλαίσιο της Θεματικής Ενότητας ΕΛΛ 411: Αρχαίο Ελληνικό Θέατρο Ι (Τραγωδία) του Ανοικτού Πανεπιστημίου Κύπρου (Πρόγραμμα “Σπουδές στον Ελληνικό Πολιτισμό”) η συνάδελφός μου Κατερίνα Μικελλίδου και εγώ θέσαμε στους φοιτητές το πιο κάτω ερώτημα: Screenshot at Dec 15 11-19-00 Ακολουθεί η δειγματική απάντηση που συντάξαμε σε συνεργασία με την Κατερίνα, στην οποία ανήκει το μεγαλύτερο μέρος του κειμένου. Η απάντηση αναρτάται σε δύο μέρη: το πρώτο πραγματεύεται τους χαρακτήρες του Πολυνείκη και του Ετεοκλή, το δεύτερο του Κρέοντα και του Μενοικέα.

Αναγνωρίζω τη διηνεκή κρίση ταυτότητος η οποία μαστίζει τους φροντιστές. Για τους φροντιστές δεν θα υπήρχε μεγαλύτερη χίμαιρα από την αναγνώριση του ρόλου τους από την πολιτεία ! Και ιδού ένα χολυγουντιανό όνειρο που οραματίζονται στη μεταμεσονύκτια αίθουσα προβολής της βραδυφλεγμένης κλίνης τους: Η ελληνική πολιτεία δια μέσου του υπουργείου παιδείας, αποφασίζει να βραβεύσει τους διαχρονικούς τιμητές της Ελληνικής εκπαίδευσης.

Του Νίκου Τσούλια Σκηνή πρώτη. Αυγή Αμαλιάδας, ένα μικρό χωριό (το χωριό μου) σαν όλα τα χωριά της Ελλάδας, δεκαετία του 1970, σαν έμπαινε στο μεγάλο καφενείο ένας γραμματιζούμενος, συνήθως ο δάσκαλος, όλοι σηκώνονταν με περισσή προθυμία να καθίσει αν και υπήρχαν άδειες καρέκλες και σταματούσαν τις συζητήσεις για ακούσουν τον άνθρωπο των γραμμάτων στρεφόμενοι όλοι προς αυτόν και φωνάζοντας όλοι μαζί τον καφετζή συναγωνιζόμενοι για το ποιος θα πρωτοκεράσει. Ο γραμματιζούμενος είχε αξία, γιατί άνοιγε τα μάτια των παιδιών, γιατί είχε το φως της γνώσης, γιατί θα βοηθούσε τα παιδιά να γίνουν σπουδαίοι και να φύγουν από τις λάσπες.