Τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα των φροντιστών
Οκνηρία: Αποφυγή φυσικής ή πνευματικής δραστηριότητας, τεμπελιά.
Ο φροντιστής πρέπει πάντα να είναι ενήμερος στις εξελίξεις, να συγγράφει τα κατάλληλα εγχειρίδια, να είναι κεφάτος στο μάθημα, να ανιχνεύει τις νέες τεχνολογίες, να μεταδίδει θετική ενέργεια, να μην αναθεματίζει τους δύσκολους καιρούς, να πιστεύει σ΄αυτό που επιτελεί, ακόμη κι όταν θα έχει μείνει με ένα μόνο μαθητή !
Πολιτική σχιζοφρένεια
Του Νίκου Τσούλια
Σε εποχή κρίσης οι κοινωνίες εκφράζουν τα πιο αρνητικά χαρακτηριστικά τους και, αντί να επιδίδονται με συστηματικό τρόπο στην υπέρβασή της, βουλιάζουν στο λαϊκισμό και στις δήθεν εύκολες λύσεις. Τότε οι λαοί διαμορφώνουν το πολιτικό σκηνικό χωρίς ορθοκρισία και κριτική σκέψη αλλά με θυμό και με παρορμητισμό, με ηθικολογίες και με ανεξέλεγκτη βουλησιαρχική διάθεση.
Το αέναο παιχνίδι της έρευνας και της φαντασίας, Η κόμη της...
Γ. Γραμματικάκης, Η κόμη της Βερενίκης
Του Νίκου Τσούλια
«Μα όταν εσύ, βασίλισσα, κοιτάζοντας τ’ αστέρια
λατρεία στην Αφροδίτη θα προσφέρεις με λαμπάδες
και με σπουδές μυρωδικών για με που ήμουν δική σου,
χωρίς φειδώ τα δώρα σου να ‘ναι παρακαλώ.
Τι θέλω εγώ στους ουρανούς; Μαλλί της Βερενίκης πάλι ας γίνω
και ο Ωρίων ας πάει να λάμπει πλάι στον Υδροχόο».
Μακάριοι οι δημόσιοι ευσεβείς
Μακάριοι οι δημόσιοι ευσεβείς, καθότι οι ιδιώτες και οι ελεύθεροι επαγγελματίες ασεβείς εισίν !
Μακάριοι οι έχοντες θέσιν παρά τω δημοσίω, καθότι αυτοί τον παράδεισον κληρονωμήσωσιν.
Ανάθεμα εις τους αποτολμώντας κατ΄ιδίαν βιοπορισμόν καθότι ούτοι συνάδωσιν κλοπήν !
Ανάθεμα εις τους τολμηρούς καθότι ούτοι ου προσκηνώσιν δεόντως τοις άρχουσι!
Ο Άνθρωπος που είσαι τα Χριστούγεννα… να ΕΙΣΑΙ όλη τη χρονιά!
Χωρίς αμφιβολία, το πνεύμα των Χριστουγέννων επηρεάζει κάθε άνθρωπο, κάθε ηλικίας, κάθε έθνους, σε κάθε μέρος του πλανήτη, έστω και υποκριτικά. Η προσμονή του νέου έτους αφυπνίζει μέχρι και τις πιο κακές και μίζερες ψυχές, έστω και επιφανειακά. Η γιορτή της ανιδιοτελούς και πλουσιοπάροχης αγάπης λοιπόν, που μακάρι να αποτελούσε καθημερινότητα για όλους, οδηγεί στο τέλος του, ένα ακόμα έτος ελληνικής κατάπτωσης. Βέβαια, αν δεν αλλάξει ο άνθρωπος, πώς να αλλάξει η χώρα; Όταν καταντά η απελπισία βολικό κριτήριο επιλογής και επιβίωσης, πώς να επέλθει η ριζική αλλαγή, που τόσο επιθυμούμε; Αν δεν αναλάβει έστω κι ΕΝΑΣ, να καθοδηγήσει ολόκληρο λαό στην αναγέννηση από τις ίδιες του τις στάχτες, ποιο το νόημα να αλλάζουν οι χρονιές, μόνο αριθμητικά κι όχι ποιοτικά;












