Μόνιμες Στήλες

«Το να είσαι φτωχός σήμερα, δεν είναι πρόβλημα. Λύνεται. Το να είσαι φτωχός στο μυαλό, ναι, αυτό είναι πρόβλημα και δε λύνεται», Αριστοτέλης Ωνάσης, Έλληνας κροίσος. «Μπορεί κάποιος να είναι φτωχός, τα παπούτσια του να είναι σκισμένα, αλλά το μυαλό του, να είναι ένα παλάτι», Frank Mc Court, Ιρλανδο-Αμερικανός συγγραφέας. «Η υλική φτώχεια θεραπεύεται. Η φτώχεια της ψυχής όμως, ποτέ», Μισέλ Ντε Μονταίν, Γάλλος δοκιμιογράφος. Περί πενίας και πλούτου, το σημερινό άρθρο, όχι όμως με την έννοια, που κάποιοι εσφαλμένα εκλαμβάνουν, μετρώντας χρήματα και υλικά αγαθά. Ακόμα κι αυτή η ψυχοφθόρα οικονομική αποτίμηση των πάντων εξάλλου, αποτελεί ένδειξη υστερόβουλης καρμιριάς και συναισθηματικής φτώχειας, που φυσικά δεν περιορίζεται στην ύλη.

Βρισκόμαστε στο φθινόπωρο του 2016. Η άγρια κρίση, έχει κάνει αδιανόητη τη δυνατότητα πληρωμής οποιασδήποτε υπηρεσίας με τη συμβατική μορφή. Η κυρία Φερνογύρου, στο υπουργείο που εργάζεται, αμοίβεται πλέον με 350 Ευρώ μηνιαίως, με αποτέλεσμα, να αναζητεί τηλεφωνικώς εναλλακτικές ηλεκτρονικές μεθόδους χαμηλότερου κόστους, για να υποστηρίξει φροντιστηριακά το γιό της το Ριρή !

Του Νίκου Τσούλια Αγάπησα την Έκθεση πολύ πριν συνειδητοποιήσω το ρόλο της. Και η αφετηρία ήταν στα παιδικά μου χρόνια. Στο Δημοτικό μου άρεσε να γράφω τις σκέψεις μου, ακόμα και χωρίς να τις ζητάει κάποιος, και ο δάσκαλός μου ενθουσιαζόταν. Η Έκθεση ήταν το πρώτο καταφύγιό μου απέναντι στην αυστηρότητα του σχολείου και ταυτόχρονα το ζωντανό ορμητήριό μου γιατί αποτελούσε τη φωτεινή ελπίδα κατάκτησης ενός δικού μου μέλλοντος καταπώς το ονειρευόμουνα. Η Έκθεση δεν με άγχωνε ούτε με φόβιζε καθόλου. Ήταν καλύτερη και από τη ζωγραφική.

Οι μαθητές του Λυκείου επιθυμούν διακαώς ένα γάμο ! Αυτός είναι ο γάμος με τα πανεπιστήμια. Καταφεύγουν λοιπόν στους κατάλληλους οίκους συνοικεσίων προκειμένου να βρούν το ταίρι τους. Στα φροντιστήρια, θα βρουν τους ικανούς προξενητές που θα φροντίσουν για το πρόβλημά τους.

Του Νίκου Τσούλια Το σχολείο δεν είναι μόνο ένας οργανισμός μάθησης. Είναι βασικός φορέας πολιτισμού και ουσιαστικό πεδίο διαμόρφωσης «αντίληψης και στάσης ζωής». Θα μπορούσε ποτέ να επιμελείται με συστηματικό και θεσμικό τρόπο τη μόρφωση των παιδιών και των νέων και να αδιαφορεί για τα άλλα προβλήματά τους και για τη συγκρότηση της προσωπικότητάς τους; Αυτό δεν θα συνιστούσε μια βαθιά αντίφασή του και μια εν τοις πράγμασι αναίρεση του παιδαγωγικού του ρόλου;

Οδηγίες χρήσης στους συναδέλφους φροντιστές προς αναγνώριση και αντιμετώπιση των κατασκόπων. 1. Ο ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΑΣ ΠΡΟΣΦΑΤΩΣ. Μετακόμισε πρόσφατα και ήλθε από τις Κουκουβάουνες, άρα αν τον ρωτήσουμε σε ποιο σχολείο θα φοιτήσει ο μαθητής, θα απαντήσει αορίστως. Αν απαντήσει υποδεικνύοντας συγκεκριμένο σχολείο, είναι πιθανό να είναι ο κατάσκοπος του γείτονα φροντιστή ! Συχνά το παίζει επαρχιώτης, που μετακόμισε προσφάτως από το Κακοσάλεσι και συνοδεύεται από τον ξάδελφο της Αθήνας, που τυχαίνει να έχει την ηλικία ενός νέου καθηγητή φροντιστηρίου !