Μόνιμες Στήλες

Βρισκόμαστε στο Φεβρουάριο του 2016.

Του Νίκου Τσούλια Πολλά είναι τα στοιχεία που τεκμηριώνουν τη βασιμότητα του τίτλου του άρθρου. Άλλωστε οι σχετικές δημοσκοπήσεις καταδεικνύουν μια ισχυρή απαισιοδοξία των Ελλήνων όσον αφορά το μέλλον, και ίσως αυτή η θεώρηση να είναι αρκετή. Ωστόσο, έχει νόημα και αξία να επιχειρηθεί μια ανάλυση, γιατί πάντα η σκέψη του ανθρώπου θέλει να προσδιορίζει το μέλλον διαμορφώνοντάς το. Μπορεί όμως να συμβεί αυτό αν δεν κατανοούμε σε σημαντικό βαθμό το σήμερα και τις βαθιές διεργασίες που δρουν σ’ όλα τα πεδία της πολιτικής και της κοινωνίας, της οικονομίας και της κουλτούρας;

Η κυρία Φερνογύρου, επηρεάζεται από άλλες μανάδες που υποστηρίζουν, ότι στο φροντιστήριο που φοιτούν τα παιδιά τους, γνωρίζουν τα θέματα των πανελλαδικών. Αποφασίζει να ανιχνεύσει την αγορά.

Του Νίκου Τσούλια Τίποτα από όσα αναφέρονται στο βαρύγδουπο τίτλο δεν έχει καμιά σχέση με την πολιτική και την κοινωνική πραγματικότητα. Η όλη απόπειρα είναι θνησιγενής ως μη έχουσα ουσιαστικό περιεχόμενο και αποτελεί άλλο ένα δημαγωγικό πυροτέχνημα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., όπως άλλωστε είναι και η γενικότερη πολιτική του. Το όλο εγχείρημα δεν αφορά κανέναν ουσιαστικό διάλογο, δεν είναι ούτε κατ’ υποψία «Εθνικός διάλογος» και δεν έχει καμιά σχέση με την Παιδεία. Και να γιατί.

«Το να είσαι φτωχός σήμερα, δεν είναι πρόβλημα. Λύνεται. Το να είσαι φτωχός στο μυαλό, ναι, αυτό είναι πρόβλημα και δε λύνεται», Αριστοτέλης Ωνάσης, Έλληνας κροίσος. «Μπορεί κάποιος να είναι φτωχός, τα παπούτσια του να είναι σκισμένα, αλλά το μυαλό του, να είναι ένα παλάτι», Frank Mc Court, Ιρλανδο-Αμερικανός συγγραφέας. «Η υλική φτώχεια θεραπεύεται. Η φτώχεια της ψυχής όμως, ποτέ», Μισέλ Ντε Μονταίν, Γάλλος δοκιμιογράφος. Περί πενίας και πλούτου, το σημερινό άρθρο, όχι όμως με την έννοια, που κάποιοι εσφαλμένα εκλαμβάνουν, μετρώντας χρήματα και υλικά αγαθά. Ακόμα κι αυτή η ψυχοφθόρα οικονομική αποτίμηση των πάντων εξάλλου, αποτελεί ένδειξη υστερόβουλης καρμιριάς και συναισθηματικής φτώχειας, που φυσικά δεν περιορίζεται στην ύλη.

Βρισκόμαστε στο φθινόπωρο του 2016. Η άγρια κρίση, έχει κάνει αδιανόητη τη δυνατότητα πληρωμής οποιασδήποτε υπηρεσίας με τη συμβατική μορφή. Η κυρία Φερνογύρου, στο υπουργείο που εργάζεται, αμοίβεται πλέον με 350 Ευρώ μηνιαίως, με αποτέλεσμα, να αναζητεί τηλεφωνικώς εναλλακτικές ηλεκτρονικές μεθόδους χαμηλότερου κόστους, για να υποστηρίξει φροντιστηριακά το γιό της το Ριρή !