Μόνιμες Στήλες

Βρισκόμαστε στο Δημόσιο σχολείο, ενημερώνει ο καθηγητής κύριος Double face :

Του Νίκου Τσούλια Η μακρά περίοδος της Μεταπολίτευσης ξεκινά το 1974 και – κατά τη γνώμη μου – θα οριοθετηθεί ιστορικά μέχρι τη σημερινή μεγάλη κρίση της χώρας μας. Είναι η πιο δημοκρατική και η πιο «φωτεινή φάση» της ιστορίας του ελληνικού κράτους και προφανώς δεν μπορεί να προσεγγιστεί μονομερώς από τη σημερινή κατάσταση.

1. Ο ΑΦΟΣΙΩΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΟΥ. Κάθεται μέχρι τις 12 το βράδυ στο φροντιστήριο για να γράψει τις ασκήσεις με τη συνάρτηση την οριζόμενη από ολοκλήρωμα ή γράφει τις νέες σημειώσεις Φυσικής ρευστομηχανικής, ενώ απέξω βρέχει καρεκλοπόδαρα, γίνονται τρομοκρατικές πράξεις, μπαίνουν κλέφτες και σηκώνουν τις εισπράξεις, παρόλαυτά, είναι κολλημένος στην οθόνη του υπολογιστή όπως το βαμπίρ στο λαιμό του θύματος !

Βρισκόμαστε στους Ελληνιστικούς χρόνους κι εντεύθεν.

Του Νίκου Τσούλια ΟΜΠΡΕΛΑ, τ.88, 2010 Αφήστε μας μόνους χωρίς βιβλία και αμέσως θα μπερδευτούμε, θα χαθούμε – δε θα ξέρουμε που ν’ ακουμπήσουμε, που να στηριχτούμε. Ντοστογιέφσκι Το παλαιοβιβλιοπωλείο δημιουργούσε ατμοσφαιρικό περιβάλλον και το βλέμμα ήταν ανήσυχο στην αναζήτηση του ‘παλιού’ που υποδύεται τη μορφή του ‘καινούργιου’, μέχρις ότου η ματιά καρφώνεται: «Οι ανακαλύψεις του Παστέρ». Απομακρύνομαι ένοχα. Αυτό το ξεχωριστό για εμένα βιβλίο, το είχα χάσει χωρίς ποτέ να καταλάβω πώς έγινε. «Είναι πράγματι αυτό»;

«Το φιλότιμο για τους Έλληνες είναι σαν την αναπνοή. Ένας Έλληνας δεν είναι Έλληνας, χωρίς αυτό. Αυτός θα μπορούσε κάλλιστα, να μην είναι ζωντανός», Θαλής, Έλληνας φιλόσοφος. «Ο άνθρωπος, χωρίς φιλότιμο, είναι τιποτένιος. Το φιλότιμο είναι εκείνος ο μοχλός, με τον οποίο μπορεί κάποιος να μετατοπίσει τη γη», Ιβάν Τουργκένιεφ, Ρώσος μυθιστοριογράφος. Το ελληνικό μεγαλείο, που ούτε πωλείται, αλλά ούτε ανταλλάσσεται, το θέμα του άρθρου, αυτής της εβδομάδας. Το μοναδικό μας φιλότιμο είναι εκείνο εξάλλου, που κάνει τη μικρή Ελλάδα διαχρονικά να ξεχωρίζει, ανάμεσα σε όλες τις υπόλοιπες χώρες του πλανήτη. Τιμή μας είναι λοιπόν, που αδυνατούν οι υπόλοιποι, έστω και να το περιγράψουν, πόσο μάλλον να το μεταφράσουν, επαρκώς και επί της ουσίας.