Μόνιμες Στήλες

1. Ο ΑΦΟΣΙΩΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΟΥ. Κάθεται μέχρι τις 12 το βράδυ στο φροντιστήριο για να γράψει τις ασκήσεις με τη συνάρτηση την οριζόμενη από ολοκλήρωμα ή γράφει τις νέες σημειώσεις Φυσικής ρευστομηχανικής, ενώ απέξω βρέχει καρεκλοπόδαρα, γίνονται τρομοκρατικές πράξεις, μπαίνουν κλέφτες και σηκώνουν τις εισπράξεις, παρόλαυτά, είναι κολλημένος στην οθόνη του υπολογιστή όπως το βαμπίρ στο λαιμό του θύματος !

Βρισκόμαστε στους Ελληνιστικούς χρόνους κι εντεύθεν.

Του Νίκου Τσούλια ΟΜΠΡΕΛΑ, τ.88, 2010 Αφήστε μας μόνους χωρίς βιβλία και αμέσως θα μπερδευτούμε, θα χαθούμε – δε θα ξέρουμε που ν’ ακουμπήσουμε, που να στηριχτούμε. Ντοστογιέφσκι Το παλαιοβιβλιοπωλείο δημιουργούσε ατμοσφαιρικό περιβάλλον και το βλέμμα ήταν ανήσυχο στην αναζήτηση του ‘παλιού’ που υποδύεται τη μορφή του ‘καινούργιου’, μέχρις ότου η ματιά καρφώνεται: «Οι ανακαλύψεις του Παστέρ». Απομακρύνομαι ένοχα. Αυτό το ξεχωριστό για εμένα βιβλίο, το είχα χάσει χωρίς ποτέ να καταλάβω πώς έγινε. «Είναι πράγματι αυτό»;

«Το φιλότιμο για τους Έλληνες είναι σαν την αναπνοή. Ένας Έλληνας δεν είναι Έλληνας, χωρίς αυτό. Αυτός θα μπορούσε κάλλιστα, να μην είναι ζωντανός», Θαλής, Έλληνας φιλόσοφος. «Ο άνθρωπος, χωρίς φιλότιμο, είναι τιποτένιος. Το φιλότιμο είναι εκείνος ο μοχλός, με τον οποίο μπορεί κάποιος να μετατοπίσει τη γη», Ιβάν Τουργκένιεφ, Ρώσος μυθιστοριογράφος. Το ελληνικό μεγαλείο, που ούτε πωλείται, αλλά ούτε ανταλλάσσεται, το θέμα του άρθρου, αυτής της εβδομάδας. Το μοναδικό μας φιλότιμο είναι εκείνο εξάλλου, που κάνει τη μικρή Ελλάδα διαχρονικά να ξεχωρίζει, ανάμεσα σε όλες τις υπόλοιπες χώρες του πλανήτη. Τιμή μας είναι λοιπόν, που αδυνατούν οι υπόλοιποι, έστω και να το περιγράψουν, πόσο μάλλον να το μεταφράσουν, επαρκώς και επί της ουσίας.

Η φυσική προβλέπει, ότι όταν ένα σύστημα απομονωμένο δεν διαθέτει ξεχωριστές και διακριτές τιμές ενέργειας σε σχέση με άλλες χαμηλότερες τότε οδηγείται σε αφανισμό. Αντίστοιχα, στις κοινωνίες, όταν ένα απομονωμένο κράτος δεν διαθέτει ξεχωριστούς επιφανείς της εμπροσθοφυλακής τότε οδηγείται σε αφανισμό.

Του Νίκου Τσούλια Στην Ιστορία δεν υπάρχουν τα «αν». Η Ιστορία διαβαίνει πάντα έναν δρόμο και δεν ξέρουμε κανέναν άλλο δρόμο πέραν τούτου. Η γραφή της Ιστορίας είναι οριστική και αμετάκλητη, και είναι καλύτερα έτσι. Έχουμε ποτέ φανταστεί ποια θα ήταν η εικόνα της πραγματικότητας αν κάθε φορά η ροή της ιστορίας ήταν υπό αναθεώρηση; Αλλά η σκέψη μας είναι πάντα απόλυτα ελεύθερη. Μπορεί να σκέφτεται τα πάντα χωρίς περιορισμούς. Σαφώς και έχει όρια, αλλά είναι όρια «καταστατικά», όρια που δεν μπορεί να τα υπερβεί. Πρόκειται για τα πεδία της μεταφυσικής, του επέκεινα, της υπαρξιακής μας αγωνίας… Παρ’ όλα αυτά κινείται στις ακρώρειες κάθε ζητήματος και πολύ πέραν τούτων. Η ελευθερία της σκέψης είναι η ιερή όψη του ανθρώπου!