Μόνιμες Στήλες

Του Νίκου Τσούλια Το αίτημα «επιστροφή στη φύση» εμφανίζεται κατά καιρούς στην ιστορία της ανθρωπότητας να παίρνει τη μορφή κοινωνικού ρεύματος ή κοσμοθεωρητικής αντίληψης, όπως στο κίνημα του ρομαντισμού, αλλά και να δρέπει δάφνες φιλοσοφικές από μεγάλα πνεύματα, όπως για παράδειγμα από τον Β. Ουγκώ. Βλέπουμε συχνά ανθρώπους, που βρίσκονται στο τέλος της επαγγελματικής τους δραστηριότητας, να επιζητούν την εγκατάλειψη των αστικών κέντρων και να διαμένουν σε μέρη της περιφέρειας και της υπαίθρου και πιο ειδικά στα πατρογονικά τους σπίτια. Ίσως να μην πρόκειται απλά και μόνο για το «άραγμα» σε ήσυχα μέρη αλλά για μια παλιννόστηση, για μια ψυχική και συναισθηματική ανάγκη ολοκλήρωσης του «σχήματος» του βίου και του τρόπου ζωής…

Του Νίκου Τσούλια Ισχυρίζονται οι στοχαστές ότι αν θέλεις να μελετήσεις την ουσία ενός ζητήματος, αρκεί να μπορείς να προσεγγίσεις τη γενίκευσή του και την καθολίκευσή του ή την απόλυτη απουσία του. Τίποτα όμως στη ζωή δεν έχει πλήρη παρουσία ή απουσία, αλλά δίνει το στίγμα του με μερικότητακαι με σχετικότητα και έτσι η προαναφερθείσα μεθοδολογία παραμένει ένα θεωρητικό πρόβλημα.

ΠΡΙΝ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΤΕ ΣΤΗ ΜΕΛΕΤΗ ΤΟΥ ΠΙΟ ΚΑΤΩ ΚΕΙΜΕΝΟΥ, ΔΙΑΒΑΣΤΕ: Για τους “Επτά επί Θήβας” του Αισχύλου: (1) Εισαγωγικά Για τους “Επτά επί Θήβας” του Αισχύλου: (2) δρᾶμα Ἄρεως μεστόν Για τους “Επτά επί Θήβας” του Αισχύλου: (3) Θεοί και άνθρωποι Για τους “Επτά επί Θήβας” του Αισχύλου: (4) Οίκος και Πόλις Για τους “Επτά επί Θήβας” του Αισχύλου: (5) Οι “Επτά” ως θέατρο Για τους “Επτά επί Θήβας” του Αισχύλου: (6) Άνδρες και Γυναίκες (Μέρος α᾽) Ο ΕΤΕΟΚΛΗΣ ΚΑΙ Ο ΧΟΡΟΣ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟΥ Η κομβική σκηνή της οπλενδυσίας του Ετεοκλή, που εκτυλίσσεται στους στίχους 677-719, συνιστά τη δεύτερη ανταλλαγή μεταξύ του βασιλιά και του χορού στην τραγωδία. Η σκηνή αποτελείται από έξι διακριτά μέρη. Ο βασιλιάς ενδύεται, τεμάχιο το τεμάχιο, την πολεμική του σκευή (τεύχεα ήχαλκός), ενώ ο χορός προσπαθεί με δραματικές παραστάσεις να τον αποτρέψει.

Του Νίκου Τσούλια Είναι πλέον η πιο προβεβλημένη επιστημονική θεωρία από κοινωνικής και κοσμοθεωρητικής άποψης. Είναι η πιο μεγάλη και η πιο ουσιώδης «αφήγηση» που μπορεί να διατυπωθεί στην ιστορία του ανθρώπου, αφού αφορά την αφήγηση του μεγάλου ταξιδιού της ζωής στον πλανήτη μας. Είναι η πιο πολύπαθη επιστημονική θεωρία που συνάντησε και εξακολουθεί να συναντά με ολοένα και μικρότερη ένταση όμως τις σφοδρότερες ενστάσεις από τα θρησκευτικά δόγματα και δη από την Καθολική εκκλησία.

ΠΡΙΝ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΤΕ ΣΤΗ ΜΕΛΕΤΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΕΙΜΕΝΟΥ, ΔΙΑΒΑΣΤΕ: Για τους “Επτά επί Θήβας” του Αισχύλου: (1) Εισαγωγικά Για τους “Επτά επί Θήβας” του Αισχύλου: (2) δρᾶμα Ἄρεως μεστόν Για τους “Επτά επί Θήβας” του Αισχύλου: (3) Θεοί και άνθρωποι Για τους “Επτά επί Θήβας” του Αισχύλου: (4) Οίκος και Πόλις Για τους “Επτά επί Θήβας” του Αισχύλου: (5) Οι “Επτά” ως θέατρο Ορισμένοι μελετητές θεωρούν ότι η τραγωδία «Επτά επί Θήβας» του Αισχύλου δομείται στη βάση της αντίθεσης ανάμεσα στον υστερικό χορό των νεαρών κοριτσιών από τη μια, που κυριεύεται από πανικό και θέτει σε κίνδυνο την άμυνα της πόλης, και τον ψύχραιμο, αποφασιστικό Ετεοκλή από την άλλη, που κρατά γερά στα χέρια του το δοιάκι του καραβιού της πολιτείας. Ισχύει το πιο πάνω; Αν ναι, σε ποιο βαθμό;

Αν και οι Φοίνισσες ήταν ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα και πολυσχολιασμένα έργα του Ευριπίδη στην αρχαιότητα και το Βυζάντιο (ανήκαν στη λεγόμενη Βυζαντινή Τριάδα μαζί με την Εκάβη και τον Ορέστηκαι έχουν ένα από τα πλουσιότερα corpus σωζόμενων αρχαίων Σχολίων), δεν είχαν την ίδια τύχη τη σύγχρονη εποχή.