Διαβάζοντας με …κάθε τρόπο
Του Νίκου Τσούλια
Το διάβασμα δεν είναι απλά και μόνο η εικόνα του αναγνώστη απέναντι από ένα ανοιχτό βιβλίο. Αυτό είναι η απλή επιφάνεια του γεγονότος.
Γειτονιές, μνήμης αποτυπώματα
Ήταν τόσο ισχυρή η απορρόφηση από τα παιχνίδια μας, μήλα, τζαμί, μπάλα, κρυφτό, κυνηγητό, αγαλματάκια, σπασμένο τηλέφωνο, ζώα-φυτά πράγματα, που μόλις ακούγαμε τη φωνή της μαμάς, μια φράση ήταν ικανή να διαλύσει όλη τη μαγεία και τη στρατηγική του παιχνιδιού: «Άντεεε, φτάνει τόσο !».
Για τους «Επτά επί Θήβας» του Αισχύλου: (5) Οι «Επτά» ως...
Ως θέατρο οι «Επτά επί Θήβας» παρουσιάζουν αρκετά τεχνοτροπικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν την πρώιμη τραγωδία:
δύο μόνο ομιλούντες ηθοποιοί (αντί των τριών, που καθιερώνονται αργότερα),
ενισχυμένο χορικό στοιχείο,
μη αξιοποίηση του σκηνικού οικοδομήματος,
εντυπωσιακά σκηνικά ταμπλώ
στατικότητα στη δράση και έμφαση στην πλαστική δύναμη του λόγου παρά στην έντονη και περιπετειώδη πλοκή
Εκπαιδευτικός ετών 67!
Του Νίκου Τσούλια
Όταν στη δεκαετία του 1990 κάναμε συζητήσεις στην ΟΛΜΕ γύρω από το ζήτημα της μεγάλης ηλικίας για μερικές περιπτώσεις των εκπαιδευτικών και είχαμε πείσει την πολιτεία για την αντιμετώπιση του προβλήματος και είχε γίνει απόλυτα σωστή νομοθετική ρύθμιση, ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι θα ερχόταν στιγμή που θα έχουμε γενίκευση των μεγάλων ηλικιών στην εκπαίδευση.
Για τους «Επτά επί Θήβας» του Αισχύλου: (4) Οίκος και Πόλις
ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ ΝΟΜΙΜΟΦΡΟΣΥΝΗΣ
Η κάθε λογής σύγκρουση βρίσκεται στην καρδιά της τραγωδίας. Αν στουςΕπτά κυριαρχεί το σχήμα Οίκος-Πόλις (και κατ᾽ επέκταση Άτομο-Κοινότητα), αλλού συγκρούονται:
το μητρικό αίσθημα και η εκδικητική επιταγή (Μήδεια)
ο θεϊκός και ο ανθρώπινος νόμος (Αντιγόνη)
η ευθύνη προς τον πατέρα και προς τη μητέρα (Ορέστεια, Ηλέκτρες)
η φυσική ροπή και η επιλογή της αφοσίωσης στο θείο (Ιππόλυτος) κ.ά.
Για τους “Επτά επί Θήβας” του Αισχύλου: (3) Θεοί και άνθρωποι
ΘΕΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΟΤΙΒΑ ΣΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
Κάθε θεατρικό (και γενικά λογοτεχνικό έργο) κινείται στη βάση μιας σειράς από μεγαθέματα και άλλα μοτίβα, τα οποία στη θεατρική σκηνή αποτυπώνονται με όργανο τόσο τον λόγο όσο και την οπτική διάσταση της παράστασης.
Με τον όρο θέμα εννοούμε την κεντρική ιδέα (ή μια σειρά από τέτοιες ιδέες), που συνέχει και διέπει ένα ολόκληρο λογοτεχνικό έργο («έρωτας», «πόλεμος», «σύγκρουση των δύο φύλων» κλπ). Το θέμα είναι ο βασικός άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφεται η προβληματική του έργου.
