Μόνιμες Στήλες

Καλοκαιρινή ανυπομονησία, μέχρι ν’ αντικρύσω το βαθύ μπλε της θάλασσας να αγκαλιάζει ανεπαίσθητα τη γραμμή του ορίζοντα και να γίνονται ένα. Θεϊκό σμίξιμο. Μέσα από τις τρυπούλες του ψάθινου καπέλου μου βλέπω κατακερματισμένους τους δυο θερινούς εραστές, όπως πάντα συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις.

Σπαράγματα από σκέψεις, με σπαραγμό για την πρόσφατη δολοφονία συγγραφέα. Ερευνούν το θ ά ν α τ ό του. Ο θάνατος ερευνάται . Μα πως μπορεί ένας θάνατος να ερευνηθεί… Το τετελεσμένο, το αναπόφευκτο, το μοιραίο της θνητής ζωής μας είναι από μόνο του ανεξιχνίαστο και απροσπέλαστο. Δεν έχει λαβωθεί από τη γνώση. Μόνο διαπιστώνεται . Δε φωτίζεται γιατί είναι ζοφερό. Μόνο πληγώνει δεν πληγώνεται ο θάνατος.

Η πόρτα του βιβλιοπωλείου κλείνει αργά πίσω του. Έχει σχολάσει. Διάφανες χάντρες στη σέλα οι σταγόνες της βροχής. Μυρωδιά από νοτισμένη γη στα ρουθούνια . Καλύπτει τη μυρωδιά του χαρτιού και του ξύλου που χρόνια τώρα έχει διαποτίσει το δέρμα του. Ο ουρανός γκρίζος αντικατοπτρίζεται στα σταχτιά μαλλιά του. Προχωρά πάνω σε κίτρινα φύλλα. Ταιριαστός συνδυασμός κίτρινο με γκρι. Αποδεσμεύει το ποδήλατο από την αλυσίδα του κι οι ρόδες γλιστρούν απαλά στo βρεγμένο πλακόστρωτο.

«Αγάπη σημαίνει να κάνεις ένδοξο έναν άνθρωπο. Είναι η μόνη δόξα που θα βρει στη ζωή του», Γιώργος Χειμωνάς, Έλληνας συγγραφέας. «Την ημέρα, που η δύναμη της αγάπης θα υπερνικήσει την αγάπη της δύναμης, ο κόσμος θα γνωρίσει την ειρήνη», Μαχάτμα Γκάντι, Ινδός ηγέτης. «Η μεγαλύτερη ευτυχία στη ζωή είναι η πεποίθηση ότι μας αγαπούν», Βίκτωρ Ουγκώ, Γάλλος συγγραφέας. Σε έναν κόσμο επιδεικτικό, πλασματικό, ιδιοτελή και πτωχευμένο από ψυχή και αισθήματα, αληθινές ιστορίες σαν τη σημερινή, αποτελούν ενέργεια επαναστατική. Όσο πιο συχνά έσονται οι δύο εις σάρκα μίαν, μόνο από ανάγκη, συμφέρον και απελπισία, τόσο πιο ηχηρή και ουσιαστική εντύπωση θα κάνουν τα αληθινά όμορφα και πραγματικά σπουδαία.

Του Νίκου Τσούλια Το διαδίκτυο ήλθε για να μείνει. Και όχι απλά και μόνο για να μείνει αλλά και για να δώσει το δικό του στίγμα στη μεταμοντέρνα εποχή.

Του Νίκου Τσούλια Η αρωγή που παρέχεται από το δάσκαλο στην εξάσκηση της ευφυΐας του μαθητή είναι μια αρωγή προς την ελευθερία κι όχι ένας περιορισμός της. J. Dewey, Experience & education Τι είναι αυτό που προκαλεί τη μέθη για διδασκαλία, που διαμορφώνει μια στάση ζωής για ολοκληρωτική αφοσίωση στο σκηνικό στης σχολικής αίθουσας; Άραγε πρόκειται για εγωιστικό πάθος μιας αυτοεπιβεβαίωσης ή είναι απλά και μόνο μια έμμονη φαντασίωση; Είναι η αίσθηση της εύκολης κυριαρχίας σε μια σχέση εξ ορισμού προνομιακή; Είναι η κρυφή γοητεία του «δεδομένου» ακροατηρίου, όπου πάντα θα υπάρχει «ο πρώτος και ο τελευταίος λόγος» του διδάσκοντα;