Μόνιμες Στήλες

Εμπλουτίζουμε φέτος, και πάλι την επέτειο της δολοφονίας του, το περσινό αφιέρωμα των «Λωτοφάγων» στον Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα. Αυτή τη φορά συγκεντρώνουμε σειρά ποιημάτων προς τιμήν του ποιητή και του θανάτου του, γραμμένων από Έλληνες Κύπριους ποιητές.

Του Νίκου Τσούλια Πρέπει να κάνουμε το καθετί,

«Όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα δεν είναι δυνατόν, να λαμβάνουν μισθούς, αναλόγως με το βαθμό του υψηλού υπουργήματός των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλ’ ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της. Εφόσον, λοιπόν, τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν». Τάδε έφη ο πρώτος κυβερνήτης της ανεξάρτητης Ελλάδας (1828-1831) και ο μόνος… που όχι απλώς ΔΕΝ καταδέχθηκε να καταχραστεί έστω κι έναν οβολό από το δημόσιο χρήμα, αλλά ξόδεψε όλη την προσωπική του περιουσία, για το καλό της πατρίδας, πουλώντας μέχρι και τις πολύτιμες πέτρες από τα παράσημά του.

Του Νίκου Τσούλια Έχουμε αναφερθεί κατ’ επανάληψη στην ελλειμματικότητα του παιδαγωγικού περιεχομένου των γονέων απέναντι στα παιδιά τους αλλά και στις σχέσεις τους με το σχολείο. Όσο οι κύριοι θεσμοί της αγωγής, οικογένεια και σχολείο, δεν συνεργάζονται συστηματικά και δημιουργικά στο ζήτημα εκπαίδευσης και διαπαιδαγώγησης των μαθητών / μαθητριών δεν μπορεί να αλλάξει το σημερινό εν πολλοίς παραδοσιακό και αναποτελεσματικό σχήμα παιδείας και μόρφωσης.

Ο ελληνισμός γιορτάζει το Δεκαπενταύγουστο, την Κοίμηση της Θεοτόκου, ως το«Πάσχα του Καλοκαιριού». Τη θεολογία της γιορτής δεν θα την αναπτύξω, ίσως να μην αφορά τους πάντες. Θα παραθέσω όμως δέκα ελληνικά ποιήματα που τιμούν την Κοίμηση και με αφορμή — τονίζω: με αφορμή — αυτήν υμνούν την Πατρίδα, την Ελευθερία, την Αγάπη, τον Έρωτα, τη Φύση, ό,τι ομορφαίνει τη ζωή του Άγιου Ανθρώπου λίγο πριν από τη δική του μετάσταση.

Ήταν 2 Αυγούστου του 1996, όταν μέλη της Κυπριακής Ομοσπονδίας Μοτοσικλετιστών ξεκινούσαν την πορεία τους από το Βρανδεμβούργο της Γερμανίας, προκειμένου να διαδώσουν το μήνυμα της ειρήνης, με τελικό προορισμό την κατεχόμενη Κερύνεια της Κύπρου. Έπειτα από 9ήμερη πομπή σε πολλούς σταθμούς, με κεντρικό σύνθημα: «Απελευθέρωση, η μόνη λύση», αποφασίστηκε να μην πραγματοποιηθεί το τελευταίο στάδιο της πορείας, που θα εισερχόταν στα κατεχόμενα, ώστε να αποφευχθεί κάθε ένταση. Η απόφαση αυτή πάρθηκε, κατόπιν συνάντησης του τότε Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Γλαύκου Κληρίδη με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Ομοσπονδίας Μοτοσικλετιστών Γιώργο Χατζηκώστα. Αυτή η απόφαση όμως, δεν είχε τη σύμφωνη γνώμη των Μοτοσικλετιστών κι έτσι η κατάσταση δεν άργησε να ξεφύγει από κάθε έλεγχο.