Μόνιμες Στήλες

Του Νίκου Τσούλια Ο εκπαιδευτικός σε κάθε εποχή και σε κάθε λαό ποτέ δεν ήταν ένας απλός επαγγελματίας. Αποτελούσε σε σημαντικό βαθμό – ανάλογα με το πολιτιστικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο – μια μορφή πρότυπου για τους εκπαιδευόμενους. Με δεδομένο ότι το σχολείο αποτελούσε τη δεύτερη και μοναδική εναλλακτική «θεσμική φωλιά αγωγής» παράλληλα με την αντίστοιχη οικογενειακή από τις πολύ μικρές ηλικίες μέχρι εκείνες της εφηβείας και της ενηλικίωσης, ο εκπαιδευτικός επιτελεί το ρόλο του ως κεντρικό πρόσωπο επί της σκηνής.

​«Ο κόσμος λοιπόν, χωρίζεται σε δύο κατηγορίες… καρατσεκαρισμένο: Σε αυτούς που έχουν πρόβλημα και σε αυτούς που είναι πρόβλημα. Αυτοί που είναι πρόβλημα, συνήθως ακουμπάνε σε κάποιους άλλους, που στη συνέχεια έχουν πρόβλημα από αυτούς που είναι πρόβλημα. Όταν όμως αυτοί που έχουν πρόβλημα παρατρομάξουν και ψιλοαδειάσουν αυτούς που είναι πρόβλημα, τότε αυτοί που είναι πρόβλημα, δεν είναι πρόβλημα, αλλά είναι άνθρωποι που έχουν πρόβλημα. Και κάπως έτσι, έρχεται η ζωή στα ίσα της, πολεμόχαρη φυλή μου». Τάδε έφη… μια ψυχή μεγάλη και χορτάτη. Μια ψυχή γυναικεία, που μεγαλούργησε με το ίδιο ανεξίτηλο μελάνι, που γράφτηκε στην ιστορία. Η Μαλβίνα - χωρίς επίθετο, καθώς οι μεγάλοι άνθρωποι είναι οικείοι και προσιτοί, αποτελεί αναμφισβήτητα το πιο αξιοπρεπές παράδειγμα και υπόδειγμα θηλυκού γένους.

Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα. Η κατάθεση αυτής, ακόμα μεγαλύτερο. Μεγαλεία - χτίζονται και γκρεμίζονται - απ’ την ανυπέρβλητη δύναμή της. Άνθρωποι - γεννιούνται και πεθαίνουν - απ’ το δικό της απόθεμα. Εκατομμύρια ψυχές υπάρχουν σε όλο τον κόσμο, όμως κάθε μία είναι τόσο ξεχωριστή, όσο και η έκφρασή της. Πλέον, είναι δύσκολοι οι καιροί για τους… πρίγκιπες. Άλλες ψυχές αγωνίζονται να παραμείνουν ατόφιες κι άλλες παραδίνονται άνευ όρων στο καλοστημένο οικονομικό παιχνίδι, που ονομάζουμε: ΠΤΩΧΕΥΣΗ. Βέβαια, κατά πόσο φυσιολογικό είναι να αγωνιούν για την πτώχευση της τσέπης τους, εκείνοι οι «λίγοι» ποιοτικά και αριθμητικά, που έχουν πτωχεύσει πρωτίστως ως άνθρωποι, είναι άλλο θέμα, που χρήζει ψυχιατρικής κι όχι φιλολογικής μελέτης.

Η έννοια «ὕβρις» είναι από τις πιο γνωστές (ή έστω οικείες) έννοιες της αρχαίας ελληνικής κουλτούρας. Υπερβασία που οδηγεί στην τρέλα του μυαλού και στην αυτοκαταστροφή: σχήμα που σφράγισε τραγωδίες, όπως οι αισχύλειοι Πέρσαι, ιστορικές πραγματείες, όπως η Ἱστορίη του Ηροδότου και πολλές άλλες εκδηλώσεις του αρχαίου ελληνικού πνεύματος. Η αριστοτελική μεσότης, π.χ., η τομή ανάμεσα στην ὑπερβολήν και την ἔλλειψιν, εκφράζει την ίδια αντίληψη περί ισορροπίας και τάξης, αυτή τη φορά στο επίπεδο της Ηθικής (δηλαδή της θεωρίας της ανθρώπινης συμπεριφοράς).

Πριν από λίγο, 08:20 το πρωί, ήχησαν οι ετήσιες επετειακές σειρήνες στη Λευκωσία, οι οποίες κάθε χρόνο τέτοια μέρα μας θυμίζουν τι έγινε τότε —...

ΦωτοΣταλιες στην θαλασσα οι Ωρες των Αιωνων. Ο Ηλιος, αιωνιος φυσητης χρυσωνει τα ιστια. Η Γη, Παραδεισος, Δροσια, ΠρωτΑρχικη Πηγη μας. Το Κυμα ανεμοδιωκτο, τρεφει χρυσες Ελπιδες. Ο Αγερας φυσαει στης θλιψης μας το ολολευκο κοχυλι.