Ἐν ἀρχῇ ἦν η επιθυμία… όχι οι Πανελλήνιες!
“Ευτυχία δεν είναι να κάνεις πάντα αυτό που θέλεις, αλλά να ΘΕΛΕΙΣ πάντα αυτό που κάνεις…” Λέων Τολστόι, Ρώσος συγγραφέας. Κάπως έτσι επιχειρώ να προσεγγίσω ένα θέμα τόσο προσωπικό, όσο και σεβαστό. Περί Πανελληνίων εξετάσεων και γενικά εξετάσεων ο λόγος. Αναφέροντας “εξετάσεις” με σκοπό την απόκτηση κάποιας πιστοποίησης, μιλάμε γι’ αυτή την ψυχοφθόρα διαδικασία, που στα 18 μας χρόνια, ορίζει τη μελλοντική μας ιδιότητα, ενώ σε μεγαλύτερες ηλικίες καθορίζει μέχρι και τα χρήματα, που λαμβάνουμε από την εργασία μας. Εν έτει 2026, φαντάζομαι ότι μας βρίσκει άπαντες σύμφωνους, ότι δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος στον πλανήτη γη, χωρίς κάποια ικανότητα, κάποιο ταλέντο, κάποια έφεση. Όλοι οι άνθρωποι ΜΠΟΡΟΥΜΕ λοιπόν, αρκεί να ΘΕΛΟΥΜΕ. Κι εκεί ακριβώς θα εμβαθύνω σήμερα…
Στην πρόσφατη επικαιρότητα, την οποία δεν επιθυμώ ούτε να σχολιάσω, ούτε να αναλύσω, καταγράφηκαν δύο δυσάρεστες δράσεις 17χρονων παιδιών, με αφορμή ή αιτία, τις Πανελλήνιες εξετάσεις και κυρίως το φόβο αποτυχίας σε αυτές. Χωρίς να υπεισέλθω σε περαιτέρω ανάλυση, από σεβασμό γι’ αυτά τα παιδιά, θα ήθελα να γνώριζα πόσα παιδιά σε αυτή την ηλικία δοκιμάζονται σε εξετάσεις, επειδή ΘΕΛΟΥΝ κι όχι επειδή ΠΡΕΠΕΙ. Πόσα παιδιά από αυτά που ΔΕ θέλουν επιτυγχάνουν οικονομικά κι επαγγελματικά τελικά στη ζωή τους, έστω κι αν επιτύχουν στις Πανελλήνιες εξετάσεις και κυρίως στις συχνές εξετάσεις που ακολουθούν, για την απόκτηση του πολυπόθητου πτυχίου; Ποιο 17χρονο παιδί είναι τόσο ώριμο, για να γνωρίζει με απόλυτη βεβαιότητα, αν αυτό που επιθυμεί να γίνει στα 17 του χρόνια, θα εξακολουθεί να το επιθυμεί και στα 37 του χρόνια ή ακόμα και στα 57 του χρόνια, που κανονικά θα εργάζεται; Από πότε τα χρήματα που λαμβάνουμε από τις εργασίες μας είναι αυτά που αξίζουμε πραγματικά και για ποιο λόγο συνάνθρωποί μας χωρίς καν τα στοιχειώδη προσόντα να διορίζονται στο Δημόσιο, για να συνεισφέρουμε εμείς στο μισθό με τον οποίο ζουν αυτοί οι άνθρωποι, που καταδέχθηκαν να βολευτούν από γνωστούς κι όχι απ’ τις ικανότητες τους;
Όσο σέβομαι έναν άνθρωπο αγράμματο που δε διαθέτει γνώση γραφής κι ανάγνωσης, αλλά γνωρίζει να φέρεται και να στέκεται παντού με ευγένεια, ήθος, τιμιότητα και ειλικρίνεια, εξίσου σέβομαι κι έναν πυρηνικό επιστήμονα που η συμπεριφορά του είναι αντάξια του σεβασμού μου. Ως εκ τούτου, η κοινωνική κι όχι η πανεπιστημιακή μόρφωση καθιστά έναν άνθρωπο σημαντικό ή όχι, στις συναναστροφές του. Ως προς το οικονομικό σκέλος, οι πεποιθήσεις ότι οι γνωριμίες καθιστούν τον εκάστοτε “βολεμένο” έξυπνο και πλούσιο και τους υπόλοιπους που καλλιεργούν τις ικανότητές τους ανόητους και φτωχούς, έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί, και δεν ευδοκιμούν πλέον σε αυτές τις εποχές.
Κλείνοντας, θεωρώ σημαντικό να αναφέρω το εξής: το πιο δύσκολο είναι να γνωρίζουμε τι θέλουμε, αλλά ακόμα κι αν δε γνωρίζουμε ή δεν μπορούμε να καταλήξουμε σε ασφαλές συμπέρασμα, ας ξεκινάμε καθημερινά από αυτά τα μικρά που θέλουμε, καλλιεργώντας τις ικανότητές μας σε αυτά. Ευχή μου για κάθε παιδί που επιθυμεί να δοκιμαστεί σε αυτό που θέλει είναι να φροντίσει να γίνει η καλύτερη εκδοχή αυτού που επιθυμεί, με στοχοπροσήλωση και κόπο. Εύχομαι λοιπόν, οι σημερινοί 17χρονοι, πρωτίστως να επιθυμούν να γίνουν οι καλύτεροι γιατροί, δικηγόροι, δικαστικοί, υδραυλικοί, ψυκτικοί, κομμωτές, καλλιτέχνες. Δεν υπάρχει κάτι πιο σημαντικό απ’ το να ΘΕΛΕΙΣ να γίνεις ο καλύτερος σε αυτό που επιθυμείς. Εύχομαι ολόψυχα ΕΠΙΤΥΧΙΑ σε ΟΛΟΥΣ…
