Του Νίκου Τσούλια
Ποιο είναι το φυλακτό που το έχουμε κρυμμένο στην καρδιά μας; Ποιο είναι το μόνιμο καταφύγιο της σκέψης μας που μας συνοδεύει σ’ όλη την πορεία της ζωής μας; Ποιο είναι το απάγκιο του εαυτού μας που μας προφυλάσσει στις τόσες και τόσες δυσκολίες μας; Ποιος είναι ο εσωτερικός μας ουρανός που φωτίζει διαρκώς το μεγάλο όνειρο του μέλλοντός μας και την πάντα κραταιά νοσταλγία για τους προσωπικούς χαμένους παραδείσους μας;
Λόγω της εκ νέου ανάρτησης των προσωρινών Πινάκων Κατάταξης Αναπληρωτών Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης (ΠΕ 60 Νηπιαγωγών, ΠΕ 70 Δασκάλων)
Μέσα στα πλαίσια των προσφάτων εργασιών της Βουλής των Εφήβων , ετέθη ξανά σε συζήτηση το θέμα των Αρχαίων Ελληνικών. Ένα θέμα που δεν είναι καινούργιο , καθώς πολλές φορές έχει τεθεί επί τάπητος και, όποτε αυτό συμβαίνει, προκαλεί δικαιολογημένες -αλλά και αδικαιολόγητες- αντιδράσεις. Η πλειοψηφία της κοινωνίας και του εκπαιδευτικού κόσμου τάσσεται κατά της απόφασης για μείωση των ωρών διδασκαλίας των Αρχαίων Ελληνικών δίχως, όμως, σε πολλές περιπτώσεις να παρουσιάζει -ενώ υπάρχουν– πειστικά επιχειρήματα για αυτή της την αντίθεση.