Οι εκτεταμένες και βαθιές ανακατατάξεις στη διεθνή σκηνή λόγω των μεταβολών στην οικονομία, στον πολιτισμό και στην τεχνολογία και πρωτίστως το σκηνικό της παγκοσμιοποίησης – της νέας μεταβιομηχανικής εποχής / κυριαρχίας του καπιταλιστικού συστήματος – διαμορφώνουν νέα δεδομένα για όλα τα έθνη – κράτη. Όταν μάλιστα ένα κράτος, όπως η Τουρκία, είχαν και έχουν εθνική πολιτική περιφερειακής δύναμης, τότε το σχετικό θέμα παίρνει ευρύτερες διαστάσεις.
Είκοσι χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την εποχή που η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να διεκδικήσει τους Ολυμπιακούς του 2004 και σχεδόν τριάντα από την εποχή που ο Γιάννης Μηλιώκας συνέθεσε το διαχρονικά επίκαιρο «Να δεις που κάποτε θα μάς πούνε και… μ@λ@κες»!
Πρόκειται για νοοτροπίες και αντιλήψεις που δεν είναι ακριβώς παράγωγα της κρίσης αλλά μάλλον προϋπήρχαν αυτής σε λανθάνουσα κατάσταση ή σε μικρότερη έκφραση και απλώς με τον ερχομό της κρίσης εκδηλώθηκαν σε μεγάλη έκταση. Είναι θεωρήσεις που εν πολλοίς ταυτίζονται ή, πιο ορθά, τέμνονται με την πολιτική και ιδεολογική προσέγγιση αλλά και με τη γενικότερη κοσμοθεωρία και την πολιτιστική στάση και συμπεριφορά των ανθρώπων.
