Του Νίκου Τσούλια

Του Νίκου Τσούλια

     Η παιδεία και ο πολιτισμός μας είναι δυναμικό πεδίο για την αναγέννηση και για την πρόοδο της πατρίδας μας. Η ανάπτυξη δεν είναι μόνο υπόθεση της οικονομίας αλλά και της διαρκούς ενίσχυσης της θεσμικής δημόσιας εκπαίδευσής μας.

     Απαιτείται εκπαίδευση με ουμανιστικό περιεχόμενο, με συνεχή αγώνα για ποιότητα και ισχυρά μαθησιακά προσόντα, με βασικό στόχο την ουσιαστική μόρφωση για όλα τα παιδιά και για όλους τους νέους και με παράλληλο στόχο τον καλύτερο δυνατό επαγγελματικό εξοπλισμό των μαθητών.

     Η Πρωτοβάθμια εκπαίδευση είναι ο καταλύτης της πνευματικής ανάπτυξης των νέων. Εδώ διαμορφώνεται η ουσία της σχέσης μας με τη γνώση και τη μάθηση. Εδώ η αγωγή δημιουργεί τα ριζώματα για όλη την εκπαιδευτική πορεία των νέων, για μια ισχυρή σχέση με το «απορείν» και με το αξιερώτητο.

     Η Δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι ο κορμός για την οικονομική ανάπτυξη και την κοινωνική πρόοδο. Είναι πρώτιστη ανάγκη η δημιουργία του Εθνικού Απολυτηρίου στο Λύκειο, για να επικεντρώνουμε τις μεταρρυθμιστικές πολιτικές μας στο περιεχόμενο της εκπαίδευσης και όχι στη διαρκή ενασχόληση με το σύστημα πρόσβασης των μαθητών για την τριτοβάθμια εκπαίδευση.

     Τα Πανεπιστήμια αποτελούν βασική κινητήρια δύναμη για να συμμετέχει η χώρα μας στο διεθνές γίγνεσθαι. Είναι πρώτη προτεραιότητα το άνοιγμά τους στον κόσμο, η απελευθέρωσή τους από τις παραδοσιακές φόρμες της βιομηχανικής εποχής. Η εξωστρέφεια προς τις παγκόσμιες πολιτισμικές και κοινωνικές εξελίξεις και η έρευνα είναι οι ουσιαστικοί στόχοι τους.

     Κοινό πεδίο όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης είναι η θεμελίωση και η ανάπτυξη της «ευρωπαϊκής διάστασης της εκπαίδευσης», γιατί η πολιτική ενοποίηση και ο εκδημοκρατισμός της Ευρώπης μπορούν να εδραιωθούν σε μια κοινή αφήγηση των λαών της και των εθνών της για ένα δημοκρατικό μέλλον.

     Αλλά ποια μπορεί να είναι τα οράματα για την παιδεία του 21^ου αιώνα; Η νέα μεταρρύθμιση στην εκπαίδευση θα είναι ένας Ψηφιακός Διαφωτισμός με παράλληλο εκδημοκρατισμό της γνώσης, γιατί οι ποικίλες και πολλαπλές ανισότητες διευρύνουν διαρκώς το γκρίζο σκηνικό τους.

     Προφανώς δεν μπορεί να γίνει εκπαιδευτική μεταρρύθμιση χωρίς ριζικές δημοκρατικές αλλαγές στο κοινωνικό και στο πολιτικό τοπίο. Ως εκ τούτου ο αγώνας για μια προοδευτική εκπαίδευση είναι κοινός αγώνας για προοδευτική κοινωνία.

     Δεν χρειαζόμαστε μόνο την εισαγωγή της τεχνολογίας στις δομές της αλλά και τον εξανθρωπισμό της τεχνολογίας. Θέλουμε γνώση για έναν χειραφετημένο άνθρωπο, για δημοκρατική κοινωνία, για πνεύμα ελευθερίας. Θέλουμε «κοινωνία της γνώσης και όχι οικονομία της πληροφορίας».

     Αλλά που βρίσκεται η ψυχή της παιδείας; Υπάρχει κάτι πιο σημαντικό στοιχείο στο σχολείο και στο πανεπιστήμιο από τη σχέση εκπαιδευτικού – μαθητή, καθηγητή – φοιτητή, από το πνευματικό φως της σχολικής αίθουσας και από την εμπνευσμένη πανεπιστημιακή διδασκαλία;

     Εδώ λοιπόν είναι η μεγάλη πρόκληση. Να δώσουμε πνοή στους εκπαιδευτικούς, γιατί είναι οργανικοί διανοούμενοι – φορείς των ανθρωπιστικών αξιών και παιδαγωγοί, για να εμπνεύσουν, να απελευθερώσουν τις δημιουργικές δυνάμεις των μαθητών. Να στηρίξουμε τους εκπαιδευτικούς, γιατί το σχολείο είναι μεγάλη κοινωνική ευθύνη τους και αποστολή τους, το σχολείο είναι η ζωή τους!

     Εκπαιδευτική μεταρρύθμιση δεν γίνεται με διοικητικές πράξεις. Απαιτείται μορφωτικό κίνημα, προοδευτική πολιτική πρόταση, εκπαιδευτικούς και καθηγητές εμπνευσμένους και δημιουργικούς. Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση προϋποθέτει αλλά και προάγει παράλληλα ένα σχήμα δημιουργικού πολίτη, που έχει ερωτική σχέση με τη γνώση και την πνευματική καλλιέργεια. Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση δεν θα γίνει «εντός των τειχών» των σχολείων και των πανεπιστημίων, δεν αφορά μόνο την εκπαίδευση αλλά όλη την κοινωνία.

    Υπάρχει τέτοια δυναμική στη χώρα μας;

anthologio.wordpress.com