Το Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κύπρου (ΑΠΚΥ) είναι δημόσιο πανεπιστημιακό ίδρυμα της Κύπρου που εφαρμόζει αποκλειστικά τη μεθοδολογία της εξ αποστάσεως φοίτησης.
Για το ακαδημαϊκό έτος 2019-2020 (με έναρξη φοίτησης αρχές Σεπτέμβρη) προσφέρει 3 Προπτυχιακά, 20 Μεταπτυχιακά και 12 Διδακτορικά Προγράμματα Σπουδών, σε σύγχρονα επιστημονικά πεδία. Για περισσότερες πληροφορίες και αναλυτική ενημέρωση, επισκεφτείτε τον ακόλουθο ηλεκτρονικό σύνδεσμο : https://www.ouc.ac.cy/web/guest/studies
Ειδικά στον τομέα της Εκπαίδευσης, το ΑΠΚΥ προσφέρει τα ακόλουθα Μεταπτυχιακά Προγράμματα Σπουδών (επισυνάπτονται και τα σχετικά αρχεία):
Επιστήμες της Αγωγής (με 5 κατευθύνσεις: 1. Εκπαιδευτική Ηγεσία και Πολιτική, 2. Εκπαίδευση για την Κοινωνική Δικαιοσύνη, 3. Ειδική Εκπαίδευση, 4. Συνεχιζόμενη Εκπαίδευση, 5. Τεχνολογίες Μάθησης και Επικοινωνίας)
Συνεχιζόμενη Εκπαίδευση και Διά Βίου Μάθηση
Ελληνική Γλώσσα και Λογοτεχνία
Θεατρικές Σπουδές (με 3 κατευθύνσεις : 1.Επιβίωση του αρχαίου δράματος · 2.Θεατρική αγωγή · 3.Υποκριτική και σκηνοθεσία)
Υψηλό επίπεδο σπουδών, καινοτόμες τεχνολογίες μάθησης, εγνωσμένου κύρους Ακαδημαϊκό Προσωπικό, συνεπής διοικητική υποστήριξη, εξεταστικά κέντρα στην Ελλάδα (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο), προσιτά δίδακτρα και τρόποι πληρωμής, αριθμός υποτροφιών και «ανοικτός» αριθμός προσφερόμενων θέσεων, συνθέτουν μόνο μερικούς από τους λόγους που το 65% των φοιτητών μας που προέρχεται από την Ελλάδα, έχει επιλέξει το ΑΠΚΥ για τις σπουδές του. Η πολυετής εμπειρία και η καθιέρωσή μας ως ένας οργανισμός πρωτοπόρος στην ανοικτή και εξ αποστάσεως εκπαίδευση, μας καθιστούν την ιδανική επιλογή!
Για οποιεσδήποτε επιπλέον διευκρινίσεις, παρακαλούμε να επικοινωνείτε με την ακόλουθη ηλεκτρονική διεύθυνση : admissions@ouc.ac.cy ή/και το τηλεφωνικό κέντρο του ΑΠΚΥ: +357 22411600 / 711
Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κύπρου : Γέφυρα στην ανώτατη εκπαίδευση!
Για να τονίσω τη βαθιά αγάπη μου στο διάβασμα θα ξεκινήσω πρώτα με αναφορά στους λόγους για τους οποίους δεν γίνεται το διάβασμά μου – έτσι κι αλλιώς η αντίθεση των πραγμάτων δεν φωτίζει καλύτερα και πάντως ευκρινέστερα τη σαφήνεια των δύο πλευρών;
Όχι, δεν διαβάζω για να περνάει η ώρα. Θα ήταν το πιο ατιμωτικό στη σχέση μου τόσο με το διάβασμα, που είναι πρώτη των πρώτων προσωπική επιλογή μου, όσο και με το χρόνο, που είναι τόσο πολύτιμος αλλά και τόσο ανεξάρτητος από τις δικές μου διαθέσεις που το μόνο που μου απομένει να τον σέβομαι απόλυτα και να τον εκτιμώ αφάνταστα, αλλιώς η ζωή μου θα κυλήσει χωρίς να το καταλάβω και περιθώρια διόρθωσης δεν υπάρχουν.
Όχι, δεν διαβάζω γιατί δεν έχω τι άλλο να κάνω. Έχω το αντίθετο πρόβλημα – δεν μου αρκεί ο διατιθέμενος από τη φύση και από την κοινωνία χρόνος, γιατί έχω τόσα και τόσα να κάνω κάθε ημέρα και κάθε στιγμή που νιώθω ότι είμαι πάντα ενεργός και συνδεδεμένος με κάποια δραστηριότητα, ενώ συχνά πυκνά κάνοντας την «άλφα» δουλειά, σκέπτομαι και προοικονομώ τις δράσεις μου και για τη «βήτα» δουλειά. Και έτσι, για παράδειγμα, στην οδήγηση «γράφονται» προκαταβολικά αρκετά άρθρα μου.
Όχι, δεν διαβάζω για να φαίνομαι καλλιεργημένος ή για να «είμαι in» – αν και στους καιρούς μας και στους τόπους μας το διάβασμα δεν έχει πέραση και θεωρείται ως μια υπόθεση των μαθητών και της παιδικής ηλικίας ή της νεότητας που σπουδάζει και τίποτα πέραν τούτων.
Διαβάζω για να κάνω πιο όμορφη τη ζωή μου, γιατί τότε νιώθω ένα γοητευτικό ταξίδεμα σε άγνωστες όψεις του Κόσμου -που δεν μπορώ να τις ψηλαφίσω με κανέναν άλλο τρόπο -, σε αθέατες όψεις της πραγματικότητας – που ποτέ δεν θα υπάρξουν παρά μόνο στην άσκηση του διαβάσματος-, γιατί τότε συναντώ το στερέωμα της φαντασίας μου και της ονειροπλασίας μου βιώνοντάς το πιο έντονα και πιο αυθεντικά και γίνεται η φαντασία μου πιο πραγματική από την πραγματικότητα…
Διαβάζω για να βρίσκω άγνωστες πλευρές όψεις του εαυτού μου, γιατί ξεφυλλίζοντας το βιβλίο ξεφυλλίζω την ίδια στιγμή σελίδες της απόλυτα προσωπικής μου ιστορίας, σελίδες που αποκαλύπτονται μόνο με την περιδιάβαση στις γραμμές και στα νοήματα των αναγνωσμάτων.
Διαβάζω για να καλλιεργώ το πνεύμα μου, γιατί όσο περισσότερο ασκείται τόσο περισσότερο διαστέλλεται η προσωπικότητά μου μέσα από την αναμέτρησή μου με τους συγγραφείς και τους άλλους αναγνώστες αλλά κυρίως με τον ίδιο τον εαυτό μου, γιατί το διάβασμα είναι πάντα μια δοκιμασία περιπέτειας με τα τόσα και τόσα πνεύματα που έχουν στοιχειώσει μέσα στα βιβλία αλλά και μέσα στους άρρητους τόπους του υποσυνείδητου.
Διαβάζω για να προάγω τις ευαισθησίες των συναισθημάτων μου, να ξεχερσώνω λόγγους και λόγγους προκαταλήψεων και άγνοιας, ημιμάθειας και μεσαιωνισμού, να ανοίξω νέα ξέφωτα ευαισθησιών και ψυχανεμισμάτων, να τεχνοτροπώ επί μιας δικής μου αισθητικής εικόνας ομορφιάς του «προσώπου» μου με το ανοιχτό βιβλίο, που τη διαμορφώνω και την απολαμβάνω την ίδια στιγμή…
Διαβάζω για να γνωρίζω ανθρώπους σημαντικούς, που με κανένα άλλο τρόπο δεν μπορώ ούτε κατ’ υποψία να συναντήσω, και να τα λέμε μεταξύ μας ισότιμα – αν και είναι κορυφές της σκέψης του ανθρώπου – σα να είμαστε γνωστοί και να γεύομαι τα μεγάλα νοήματα της ιστορίας και τα απρόσιτα σημεία του στοχασμού και της έρευνας, των προβληματισμών και της υπαρξιακής αγωνίας των διανοητών που άνοιξαν δρόμους για να περάσει ολόκληρη η ανθρωπότητα.
Διαβάζω για να διαβάζω. Γιατί το διάβασμα δεν είναι μόνο όσο προαναφέρθηκαν ούτε μόνο όσα γεύεται κάθε άνθρωπος ξεχωριστά. Είναι αυταξία και αυτοσκοπός. Είναι κομμάτι όμορφο της ζωής και τόπος κατανόησης του κόσμου, δρόμος κατάκτησης της ελευθερίας και δυνατότητα διαρκούς δημιουργίας και επαναδημιουργίας του εαυτού μου.
Στο διάβασμα δεν είμαι παθητικός δέκτης – όποιος αναγνώστης νιώθει κάτι τέτοιο θα πρέπει να ανησυχήσει, γιατί κάτι δεν πάει καλά με τη στάση του. Είμαι συνδημιουργός της πραγματικότητας και των γεγονότων, των ερμηνειών και των αναζητήσεων μαζί με τον συγγραφέα, με τους ήρωές του και με τις σκέψεις του. Είμαι ταξιδευτής εν μέσω άλλοτε έντονων κυματισμών και απροσδόκητων αναταράξεων του πνεύματος και άλλοτε απίθανα γαληνεμάτων της ψυχής. Βρίσκομαι σε κατάσταση έκστασης και απανωτών σκιρτημάτων. Βιώνω μια αίσθηση αρμονίας, όπου το «υποκειμενικό» ζυγιάζεται εκπληκτικά με το «αντικειμενικό» συμφυρόμενα απόλυτα μεταξύ τους αίροντας τα πλασματικά τους σύνορα, χωρίς αντιφάσεις και παλινωδίες, όπου ο χρόνος μηδενίζεται και η ροή των πραγμάτων είναι απόλυτα δική μου υπόθεση.
Γι’ αυτό όταν διαβάζω, θέλω να είμαι μόνος. Γιατί αγγίζω μια κατάσταση ευζωίας και ευτυχίας, ακροβατώ σε λεπτές ισορροπίες και δεν θέλω να χάσω μια πολύτιμη γεύση της ζωής και του εαυτού μου. Γιατί όταν διαβάζω, νιώθω ότι βιώνω μια όμορφη εικόνα, που είμαι μέσα της αλλά και παρατηρητής της!
Συνέδριο με θέμα “Εκπαίδευση στη Δημοκρατία, Δημοκρατία στην Εκπαίδευση”
Το ΙΕΠ διοργανώνει διήμερο συνέδριο με θέμα «Εκπαίδευση στη Δημοκρατία στην Εκπαίδευση» στις 19/4, ώρες 16.00-20.00 (ΕΒΕΑ, Ακαδημίας 7) και στις 20/4, ώρες 10.00-17.00 (Νομική Σχολή).
Στην ιστοσελίδα του ΙΕΠ υπάρχει ειδική «θέση» http://iep.edu.gr/el/diimerida-ekpaideysi-dimokratia αφιερωμένη στο συνέδριο (εκεί είναι αναρτημένο και το ακριβές πρόγραμμα του διημέρου και μέσω αυτής μπορούν οι εκπαιδευτικοί να ενημερώνονται γι’ αυτό).
Στη σημερινή κινητικότητα των λαών ο τουρισμός αποκτά για την Ευρώπη μια νέα διάσταση, πέρα από το συμβατικό περιεχόμενό του ως πηγής εθνικού εισοδήματος για τις ελκυστικές τουριστικά χώρες και ως αγαθού ποιότητας ζωής για τους τουρίστες. Αποτελεί μια ευκαιρία προσέγγισης των κατοίκων της Ευρώπης, καθώς και των κοινωνιών που αναπτύσσονται στα πλαίσια της Ευρώπης αλλά με διαφορετικές πολιτισμικές και θρησκευτικές παραδόσεις.
Ο μαζικός συμβατικός τουρισμός στην Ευρώπη ήταν και είναι ως σήμερα, στο μεγαλύτερο ποσοστό του, τουρισμός επίσκεψης μουσείων, μνημείων, ιστορικών χώρων, φαγητού και διασκέδασης (πολλές φορές κακής ποιότητας), χωρίς να δίνεται η ευκαιρία επικοινωνίας των επισκεπτών με τους κατοίκους της χώρας που επισκέπτονται.
Σήμερα αρχίζει να γίνεται συνείδηση ότι η ανάπτυξη των ήπιων μορφών τουρισμού, ο τουρισμός στον αγροτικό χώρο και ιδιαίτερα ο αγροτουρισμός, που χαρακτηρίζεται από τα στοιχεία του σεβασμού στον άνθρωπο και στο περιβάλλον, είναι οι πλέον κατάλληλες μορφές τουρισμού που θα μπορούσαν να συμβάλουν: στην καλύτερη γνωριμία και επικοινωνία των κατοίκων της Ευρώπης που διευρύνεται και ανακατατάσσεται, στην καλύτερη γνωριμία και επαφή των κατοίκων της Ευρώπης με τον φυσικό πλούτο της αλλά και στη συνειδητοποίησή τους ότι οι φυσικοί πόροι αυτής της ηπείρου πρέπει να προστατευθούν, όχι μόνο για τους σημερινούς κατοίκους αλλά και για τις επόμενες γενιές και στη «διαπαιδαγώγηση» όλων των πολιτών της Ευρώπης στην «ανεκτικότητα» της διαφοράς, είτε αυτή είναι πολιτισμική είτε θρησκευτική.
Σήμερα, κατά τη γνώμη μας, αρχίζει να αναδεικνύεται καθαρότερα η άποψη ότι ο «αγροτουρισμός» δεν πρέπει να συγχέεται με τον «αγροτικό τουρισμό» και τα «ενοικιαζόμενα δωμάτια». Και αυτό διότι, σε πολύ γενικές γραμμές, ο αγροτουρισμός αναπτύσσεται μεν στον αγροτικό χώρο, μπορεί όμως να προσφέρεται από «κάθε μορφής επιχείρηση» και μάλιστα χωρίς «ειδικές ποιοτικές προδιαγραφές».
Η αγροτουριστική παραγωγή αποτελεί τελικά ένα σύνολο ήπιων μορφών τουρισμού οι οποίες έχουν σκοπό να ανταποκριθούν στις σύγχρονες ανάγκες και προσδοκίες των τουριστών που επιθυμούν να μετατραπούν, με αυξητική τάση, σε περιηγητές. Οι υπηρεσίες αυτές σχετίζονται κυρίως:
Με προσφορά καταλύματος, με διατροφή, με τοπικές πολιτιστικές δραστηριότητες, με υπαίθριες δραστηριότητες, με πληροφόρηση των περιηγητών και με άλλες αναγκαίες υπηρεσίες.
Ο παραπάνω ενδεικτικός κατάλογος υπηρεσιών αναφέρεται διότι δείχνει την πολυμορφία των ιδιωτικών και δημοσίων φορέων οι οποίοι χρειάζεται να συμμετέχουν για να καλυφθούν οι ανάγκες των περιηγητών αλλά αναδεικνύει συγχρόνως και το γεγονός ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα ο αγροτουρισμός είναι «η οργάνωση των υπηρεσιών και της προσφοράς».
Ο «αγροτικός τουρισμός» και ο «αγροτουρισμός» τα τελευταία 20 χρόνια αποτελούν για την Ευρώπη μια προσπάθεια να συγκρατηθεί και να αναχαιτισθεί η επιθετικότητα του «βιομηχανοποιημένου τουρισμού», να ενταχθούν οι αγροτικές κοινωνίες σε έναν αναλογικότερο καταμερισμό του εθνικού τουριστικού εισοδήματος, να εξασφαλίσουν οι αγρότες συμπληρωματικό εισόδημα, να αναβιώσουν οι παραδοσιακοί οικισμοί, να προταχθεί η πολιτιστική κληρονομιά στο τουριστικό αγαθό, να μετατραπεί ο τουρίστας σε περιηγητή, οδοιπόρο και ταξιδιώτη, να εξανθρωπιστούν οι σχέσεις του επισκέπτη με τους κατοίκους της χώρας και όλοι μαζί να γίνουν ευαίσθητοι στην αξία της φύσης και των πόρων της, ανεξάρτητα από εθνικότητα.
Ο τουρισμός γενικά, κυρίως δε σε χώρες μικρές σαν την Ελλάδα, αποτελεί μια ανθρώπινη δραστηριότητα η οποία εντάσσεται στις προσπάθειες οικονομικής ανάπτυξης της χώρας, περιέχει όμως πολλά στοιχεία αστάθειας στις σχέσεις ανθρώπου και περιβάλλοντος και περικλείει πολλούς κινδύνους. Αρκεί να θυμηθούμε ότι σε μικρές κοινωνίες (π.χ. νησιά) ο ανθρώπινος πληθυσμός στην τουριστική περίοδο μπορεί και να δεκαπλασιαστεί, με όλα τα επακόλουθα αυτής της αύξησης για τους τοπικούς φυσικούς πόρους, τους ρυθμούς ζωής της συγκεκριμένης κοινότητας και τον πολιτισμό της. Σε αυτή την κλίμακα του κοινωνικού φαινομένου της απότομης πληθυσμιακής επίθεσης η συμβατική λύση που δίνει ο βιομηχανοποιημένος τουρισμός είναι κατ’ ανάγκη επιθετική. Μεγάλα ξενοδοχειακά συγκροτήματα βιάζουν πολλές φορές το περιβάλλον, «πακέτα» για την καλύτερη «εκμετάλλευση» των τουριστών ετοιμάζονται, αγροτικά προϊόντα γεμάτα χημικά στοιχεία και κακότεχνα προϊόντα «δήθεν» λαϊκής τέχνης παράγονται.
Ο αγροτουρισμός στην Ελλάδα δεν έχει παράδοση συγκρινόμενος με άλλες χώρες τής ΕΕ, έχει όμως τη μικρή αλλά αξιοπρόσεκτη ιστορία του που διδάσκει πώς μπορεί να υλοποιηθεί και να πετύχει ένα πρόγραμμα αγροτουρισμού σε μια νέα περιοχή. Από την ως σήμερα εμπειρία και σύμφωνα με την έκθεση του εμπειρογνώμονα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής HenriGrolleau, το πιο επιτυχημένο πρόγραμμα δομημένου αγροτουρισμού έχει αποδειχθεί το δίκτυο των Γυναικείων Αγροτουριστικών Συνεταιρισμών, που ξεκίνησε το 1983 ως ιδέα και πρωτοβουλία του Συμβουλίου Ισότητας των δύο φύλων και λειτουργεί με αυξανόμενη επιτυχία ως σήμερα έχοντας ανοίξει τον δρόμο σε πολλούς νέους γυναικείους αγροτικούς συνεταιρισμούς σε πολλά μέρη της Ελλάδας. Τα πρώτα προγράμματα είναι της Πέτρας στη Λέσβο, του Αγίου Γερμανού και των Ψαράδων στις Πρέσπες, στα Μαστιχοχώρια της Χίου, στα Αμπελάκια της Θεσσαλίας, στη Μαρώνεια της Θράκης, στην Αράχωβα της Βοιωτίας.
Χρυσάνθης Λαΐου Αντωνίου
(ΤΟ ΒΗΜΑ – απόσπασμα)
Α.)Να γράψετε την περίληψη του κειμένου σε 100 – 120 λέξεις.
Μονάδες 25
Β.1) Με ποιους τρόπους και μέσα πειθούς επέλεξε η συντάκτρια του κειμένου να υποστηρίξει τις θέσεις της στην τελευταία παράγραφο; Να τεκμηριώσετε την απάντησή σας με αναφορές στο κείμενο.
Μονάδες 5
Β.2)Σε κάθε μία από τις προτάσεις που ακολουθούν να δώσετε το χαρακτηρισμό «Σωστό» ή «Λάθος», ανάλογα με το αν ανταποκρίνονται στο νόημα του κειμένου σωστά ή όχι. Να αιτιολογήσετε την απάντησή σας με συγκεκριμένη αναφορά στο κείμενο.
α)Ο «αγροτουρισμός» αποτελεί για την Ευρώπη μια προσπάθεια να μειωθεί ο βιομηχανοποιημένος τουρισμός.
β)Στη σύγχρονη εποχή ο «αγροτουρισμός» συγχέεται με τον «αγροτικό τουρισμό».
γ)Το πιο επιτυχημένο πρόγραμμα δομημένου αγροτουρισμού είναι ελληνικής καταγωγής
δ)Ο βιομηχανοποιημένος τουρισμός δεν είναι «επιθετικός» στις μέρες μας.
ε)Οι φυσικοί πόροι πρέπει να προστατευθούν, ξεκάθαρα και μόνο για τους σημερινούς κατοίκους.
Μονάδες 10
Β.3)Το κείμενο που σας δόθηκε αποτελεί απόσπασμα ενός άρθρου. Να βρείτε πέντε χαρακτηριστικά που να επιβεβαιώνουν ότι ανήκει στο συγκεκριμένο είδος κειμένου.
Μονάδες 5
Β.4) α. συμβατικό, διαπαιδαγώγηση, μετατραπεί, επακόλουθα, επιθετική: να δώσετε μία συνώνυμη λέξη για καθεμιά από τις παραπάνω λέξεις.
Μονάδες 5
β. αξιοπρόσεκτη, αναπτύσσονται, εκμετάλλευση, παράγονται, επιτυχία: να δώσετε μία αντώνυμη λέξη για καθεμιά από τις παραπάνω λέξεις.
Μονάδες 5
Β.5) Να εξηγήσετε τι δηλώνει η χρήση των εισαγωγικών στη δεύτερη παράγραφο του κειμένου.
Μονάδες 5
Γ. Ο τουρισμός, σύμφωνα με πολλούς, μπορεί ν’ αξιοποιήσει το πολιτισμικό κεφάλαιο ενός τόπου, καθώς και το περιβαλλοντικό. Σε ομιλία, που εκφωνείτε στην Βουλή των Εφήβων, να επισημάνετε τα ευεργετικά αποτελέσματα του τουρισμού για τη χώρα,δίνοντας έμφαση στον ρόλο που μπορούν να παίξουν στην κατεύθυνση αυτή τα άτομα και οι υποδομές. (500-600 λέξεις).
Οι ΦΡΥΚΤΩΡΙΕΣ παρουσιάζουν τον κύκλο «Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΥ ΣΕ 8 ΜΑΘΗΜΑΤΑ», με την κα ΑΝΝΑ Χ. ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ, Δρ. Επιστημών της Αγωγής του Πανεπιστημίου Σορβόννης (Paris V – René Descartes). Τίτλος 3ου μαθήματος: Η εικονική πραγματικότητα του σπηλαίου. Το μάθημα κινηματογραφήθηκε την 23η Νοεμβρίου 2018.
ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ 3ΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ
Ο στόχος του μύθου του σπηλαίου είναι η ανάδειξη του περάσματος του ανθρώπου από την κατάσταση της απαιδευσίας στην παιδεία. Ποιά είναι, όμως, η απαιδευσία σύμφωνα με τον Πλάτωνα; Είναι η «διπλή άγνοια», δηλαδή η κατάσταση εκείνη κατά την οποία ο άνθρωπος δεν γνωρίζει ότι δεν γνωρίζει· με άλλα λόγια, νομίζει ότι γνωρίζει, ενώ στην πραγματικότητα, δεν γνωρίζει. Με αυτήν την έννοια, η εικόνα του σπηλαίου συμβολίζει την κατάσταση των δεσμωτών που πάσχουν από αυτήν την «διπλή άγνοια».
Ο Πλάτων, ως μεγάλος παιδαγωγός, χρησιμοποιεί εικόνες, προκειμένου να καταστήσει κατανοητές τις υψηλές και αφηρημένες έννοιες. Σε αυτήν την περίπτωση, προκειμένου να περιγράψει με σαφήνεια το πέρασμα του ανθρώπου από την «διπλή άγνοια» στην παιδεία, χρησιμοποιεί μια αλληγορική εικόνα. Το σπήλαιο συμβολίζει το σκοτάδι της «διπλής αγνοίας» που βρίσκονται οι άνθρωποι από την γέννησή τους. Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της «διπλής αγνοίας» είναι η λησμονιά της αλήθειας, η οποία είναι αποτέλεσμα της πτώσεως της ψυχής στον αισθητό κόσμο, δηλαδή στον κόσμο της ύλης. Οι άνθρωποι αυτοί είναι αλυσοδεμένοι στα πόδια και στους αυχένες, με άλλα λόγια τόσο η ψυχή τους όσο και το σώμα τους αδρανούν. Επίσης, δεν μπορούν να δουν παρά μόνο μπροστά τους, γεγονός που συμβολίζει την κατάσταση του δογματικού ανθρώπου που έχει παρωπίδες.
Ο κόσμος του σπηλαίου είναι μια εικονική πραγματικότητα, η οποία θυμίζει την σημερινή διαδικτυακή ή τηλεοπτική πραγματικότητα, στην οποία ο σύγχρονος άνθρωπος είναι καθηλωμένος και βλέπει τους θαυματοποιούς να επιδεικνύουν μπροστά του τα ταχυδακτυλουργικά τους. Αυτή η εικονική πραγματικότητα του σπηλαίου αναδεικνύεται από το γεγονός ότι τίποτε μέσα στο σπήλαιο δεν είναι φυσικό, όλα είναι τεχνητά, δηλαδή είναι ομοιώματα ζωντανών όντων. Αυτά τα τεχνητά αντικείμενα οι δεσμώτες τα παίρνουν για πραγματικότητα και, με αυτήν την έννοια, υφίστανται, χωρίς να το συνειδητοποιούν, την βία του ψεύδους και τον εξαναγκασμό της καθήλωσης σε ένα σημείο.
Είναι άλλωστε ενδεικτικό ότι ενώ τα χέρια των δεσμωτών είναι ελεύθερα, δεν μπορούν να τα χρησιμοποιήσουν, γιατί ο νους τους αδρανεί και δεν έχουν συνείδηση του εξαναγκασμού και της βίας στην οποία υπόκεινται.
Το ΕΚΠΑ μεταξύ των 300 Πανεπιστημίων παγκοσμίως με τη μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική επίδραση και στα 100 σημαντικότερα Πανεπιστήμια στον αγώνα για την μείωση των ανισοτήτων στην Εκπαίδευση
Πριν από μερικές ώρες ο έγκριτος φορέας Times Higher Education του Elsevier, δημοσίευσεγια πρώτη φοράμια διαφορετική αλλά και πολύ σημαντική παγκόσμια κατάταξη Πανεπιστημίων, με τον τίτλο THE University Impact Rankings. Πρόκειται για μία πρωτοποριακή αποτίμηση της οικονομικής και κοινωνικής επίδρασης των Πανεπιστημίων με βάση τους στόχους – δείκτες βιώσιμης και αειφόρου ανάπτυξης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.
Το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, για τη συνολική του επίδοση κατατάσσεται στις θέσεις 201-300μεταξύ των μόλις 450 Πανεπιστημίων από 76 χώρες που συμπεριλήφθηκαν στην πρώτη έκδοση της κατάταξης.
Όπως καταγράφεται στην ενημερωτική επιστολή της TIMES HIGHER EDUCATION προς τις Πρυτανικές Αρχές του ΕΚΠΑ, «.. η συμπερίληψή σας σε αυτή την κατάταξη είναι από μόνη της ένα μεγάλο επίτευγμα και κατατάσσει το ίδρυμά σας ως παγκόσμια πρωτοπόρο, αποδεικνύοντας τη δέσμευσή σας, όχι μόνο στην υποστήριξη των στόχων της αειφόρου ανάπτυξης μέσω της διδασκαλίας, της έρευνας και της μεταφοράς της γνώσης, αλλά και την έμπρακτη ενσωμάτωση τους στις εσωτερικές σας πρακτικές, πολιτικές και διαδικασίες, μέσω της παροχής επαληθεύσιμων αποδεικτικών στοιχείων για τις δραστηριότητές σας.
Οι στόχοι για τη βιώσιμη και αειφόρο ανάπτυξη (SDGs –Sustainable Development Goals), που έχει διατυπώσει ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών είναι συνολικά δεκαπέντε (15) και μπορείτε να τους μελετήσετε στον παρακάτω υπερσύνδεσμο:
Στην πρώτη αυτή κατάταξη η TIMES HIGHER EDUCATION περιέλαβε και αποτίμησε τους έντεκα από τους δεκαπέντε δείκτες και πιο συγκεκριμένα τους εξής:
SDG3: Καλή Υγεία και Ευεξία
SDG4: Ποιοτική Εκπαίδευση
SDG5: Ισότητα των φύλων
SDG8: Αξιοπρεπής Εργασία και Οικονομική Ανάπτυξη
SDG9: Βιομηχανία, Καινοτομία και Υποδομές
SDG10: Μείωση των Ανισοτήτων
SDG11: Αειφόρες Πόλεις και Κοινότητες
SDG12: Υπεύθυνη Κατανάλωση και Παραγωγή
SDG13: Δράση για το Κλίμα
SDG16: Ειρήνη, Δικαιοσύνη και Ισχυρά Ιδρύματα
SDG17: Σύμπραξη και συνεργασίες για την επίτευξη των στόχων
Το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών όπως φαίνεται στον πίνακα 1, αξιολογήθηκε κατόπιν δήλωσης του, σε πέντε από τους έντεκα στόχους, και η βαθμολογία που έλαβε του έδωσε μια θέση μεταξύ των 300 Πανεπιστημίων με τη σημαντικότερη θετική οικονομική και κοινωνική επίδραση. Θα πρέπει να τονιστεί ότι κάθε Πανεπιστήμιο έπρεπε να θέσει στον φορέα κατάταξης μια σειρά ποιοτικών στοιχείων και τεκμηρίων στα Αγγλικά (εκθέσεις, κείμενα πολιτικών και διαδικασιών, υπερσυνδέσμους στην ιστοσελίδα κ.α) που να αποδεικνύουν τις προσπάθειες του για τη βιώσιμη ανάπτυξη. Επίσης κάθε Πανεπιστήμιο για να αξιολογηθεί θα έπρεπε να υποβάλλει στοιχεία για τουλάχιστον τέσσερις από τους έντεκα στόχους, με υποχρεωτικό στόχο τον SDG17 -Σύμπραξη και συνεργασίες για την επίτευξη των στόχων.
Στη συγκεκριμένη κατάταξη έχουν συμπεριληφθεί άλλα δύο Ελληνικά Πανεπιστήμια, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης στις θέσεις 201-300 και το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθήνας στη θέση 301+.
Η συγκεκριμένη επιτυχία του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών ανήκει σε όλη την ακαδημαϊκή του κοινότητα, και ιδιαίτερα στο διδακτικό, ερευνητικό, διοικητικό και τεχνικό προσωπικό, το οποίο εργάζεται άοκνα, με υψηλό αίσθημα ευθύνης και σημαντική αποτελεσματικότητα, παρά την υποχρηματοδότηση και υποστελέχωση του Ιδρύματος. Η άνοδος στις παγκόσμιες κατατάξεις Πανεπιστημίων είναι απόρροια της δικής του δουλειάς.
Παράλληλα θα πρέπει να επισημανθεί ότι η συγκεκριμένη κατάταξη δεν στηρίζεται σε βιβλιομετρικούς δείκτες έρευνας και στη μέτρηση ετεροαναφορών. Αποδεικνύεται συνεπώς ότι το Πανεπιστήμιο μας εφαρμόζει ορθές και αποτελεσματικές πολιτικές που συμβάλλουν σε μια βιώσιμη και δίκαιη ανάπτυξη με συνεχή προσπάθεια μείωσης των ανισοτήτων, ενίσχυση της θέσης της γυναίκας, βελτίωση της υγείας των συνανθρώπων μας, παροχή ποιοτικής δημόσιας εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες και σε όλο τον πληθυσμό.
Πίνακας 1: Η θέση του ΕΚΠΑ σύμφωνα με την ΤΗΕ στους επιμέρους δείκτες – στόχους για τη βιώσιμη ανάπτυξη του ΟΗΕ
Α/Α
SDGS
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΣΤΟΧΟΥ
ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΚΠΑ
Σύνολο Παν/μίων
1.
SDG3: ΚΑΛΗ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΕΥΕΞΙΑ
ΑΠΟΤΙΜΑ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΥΓΕΙΑΣ, ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥΣ ΣΤΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΤΗΣ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΗΣ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΕΡΙΜΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΤΟΥΣ.
201-300
420
2.
SDG4: ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
ΜΕΤΡΑ ΤΗ ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ (ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΓΙΑ ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ) ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, ΤΗΝ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΤΟΥΣ ΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ ΤΗ ΔΕΣΜΕΥΣΗ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΝΤΑΞΗ.
101-200
450
3.
SDG5: ΙΣΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ
ΜΕΤΡΑ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΜΕΛΕΤΗ ΤΟΥ ΦΥΛΟΥ, ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ ΚΑΙ ΤΗ ΔΕΣΜΕΥΣΗ ΤΟΥΣ ΝΑ ΠΡΟΣΛΑΒΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΩΘΗΣΟΥΝ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ
101-200
300
4.
SDG10: ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΑΝΙΣΟΤΗΤΩΝ
ΑΠΟΤΙΜΑ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΝΙΣΟΤΗΤΕΣ, ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗ ΔΕΣΜΕΥΣΗ ΤΟΥΣ ΝΑ ΠΡΟΣΛΑΒΟΥΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΛΚΥΣΟΥΝ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΑΠΟ ΥΠΟΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΜΕΝΕΣ ΟΜΑΔΕΣ.
= 100
275
5.
SDG17: ΣΥΜΠΡΑΞΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΤΩΝ ΣΤΟΧΩΝ
ΕΠΙΚΕΝΤΡΩΝΕΙ ΣΤΙΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ ΜΕ ΙΔΡΥΜΑΤΑ ΑΛΛΩΝ ΧΩΡΩΝ, ΣΤΗΝ ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΧΥΣΗ ΚΑΛΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ
