Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, την Πέμπτη 21 Μαρτίου 2019, και τιμά τους ποιητές Μιχάλη Κατσαρό και Μίλτο Σαχτούρη. Με αφορμή 100 χρόνια από τη γέννηση των δύο ξεχωριστών ποιητών της μεταπολεμικής γενιάς, ηθοποιοί του ΚΘΒΕ θα διαβάσουν ποιήματα, ενώ για το έργο τους θα μιλήσουν οι καθηγητές του Τμήματος Φιλολογίας του ΑΠΘ, Ιωάννα Ναούμ (Επίκουρη Καθηγήτρια Γενικής και Συγκριτικής Γραμματολογίας) και Μιχάλης Μπακογιάννης (Επίκουρος Καθηγητής Νεοελληνικής Φιλολογίας).
Στην εκδήλωση, η οποία θα έχει ελεύθερη είσοδο, θα προβληθεί οπτικοακουστικό υλικό ενώ, εκτός από επιλεγμένα ποιήματα, θα ακουστούν έργα των δύο ποιητών μελοποιημένα από γνωστούς Έλληνες συνθέτες.
Δευτέρα 03 Ιουνίου – Σάββατο 15 Ιουνίου | Αθήνα & Θεσσαλονίκη
Ανακαλύψτε τα μυστικά της μυθοπλασίας, της αστυνομικής λογοτεχνίας, και της ποίησης.
Το British Council, διοργανώνει για έβδομη συνεχή χρονιά την Διεθνή Θερινή Ακαδημία Δημιουργικής Γραφής στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη. Η Ακαδημία απευθύνεται σε συγγραφείς όλων των επιπέδων που θέλουν να καλλιεργήσουν το ταλέντο και τις δεξιότητές τους και να μοιραστούν το πάθος τους για τη συγγραφή και τη λογοτεχνία.
Με αφορμή τα 80 χρόνια παρουσίας του BritishCouncilστην Ελλάδα, φέτος προσφέρονται 4 συν 1 σεμινάρια, με επίκεντρο τις κλασσικές μορφές δημιουργικής γραφής όπως το διήγημα, το μυθιστόρημα, η αστυνομική λογοτεχνία και η ποίηση. Το κοινό της Θεσσαλονίκης, μέσα από ένα τριήμερο εργαστήριο, θα έχει την ευκαιρία να ακονίσει τις δεξιότητες σύνταξης και επιμέλειας δοκιμίων.
Οι earlybird εγγραφές είναι ανοικτές για όσους θέλουν να επωφεληθούν της έκπτωσης.
Τα εργαστήρια, τα τμήματα των οποίων δεν ξεπερνούν τους 12 συμμετέχοντες, είναι κατάλληλα τόσο για αρχάριους όσο και για προχωρημένους συγγραφείς και πραγματοποιούνται καθημερινά Δευτέρα με Παρασκευή από τις 18.00 έως τις 21.00.
Τα εργαστήρια και οι ομιλίες διεξάγονται στα Αγγλικά και θα προσαρμόζονται κάθε φορά, προκειμένου να ανταποκριθούν στις συγκεκριμένες ανάγκες των συμμετεχόντων, στο επίπεδο και στις προσδοκίες τους, καθώς και στις τοπικές συνθήκες.
Αν και η έμφαση μέσα στις συναντήσεις δίνεται στις τεχνικές συγγραφής, οι συμμετέχοντες έχουν τη δυνατότητα να συζητήσουν πιο εξειδικευμένα ζητήματα σε ατομικά tutorials.
Αμέτρητες οι ιστορίες του σχολείου. Ιστορίες μικρές ή μεγάλες, προσωπικές ή συλλογικές μπορούν να εκτυλίσσονται κάθε ημέρα ακόμα και με τον πιο απρόβλεπτο τρόπο. Μια ζωντανή κοινότητα είναι το σχολείο, μια μικροκοινωνία που ζει και αναπνέει με τη «δημιουργία του μέλλοντος», αλλά βιώνει το παρόν με τον πιο έντονο τρόπο, αφού η συναισθηματική ανάπτυξη στις ηλικίες των παιδιών και των νέων γνωρίζει πρωτόγνωρες εξάρσεις, απροσδιόριστες εντάσεις αλλά και υπόκωφες διεργασίες σε ένα σκηνικό φαινομενικής νηνεμίας.
Πολλές ιστορίες του γίνονται γνωστές αλλά και αρκετές θα παραμείνουν ανεκδήλωτες και αποτελούν κρυφά συμβάντα σε πολύ μικρό κύκλο. Είναι ιστορίες που θα γίνουν αφηγήσεις ακόμα και στις πιο μακρινές από το σχολείο ηλικίες, γιατί έχουν σημαδέψει με ξεχωριστό τρόπο είτε την πνευματικότητα είτε τον ψυχισμό των μαθητών. Συχνά μέσα σε μια αθώα εκτύλιξη της διδασκαλίας και με αφορμή ένα ευρύτερα κοινωνικό θέμα μπορεί να αναπτυχθεί διάλογος «μετωπικού σχήματος» και η κάθε πλευρά να διαμορφώνει μια χωρίς προηγούμενο επιχειρηματολογία που ξαφνιάζει τον εκπαιδευτικό και πιο πολύ την εν πολλοίς στερεοτυπική αξιολόγηση που κάνει με όχημα τη βαθμολογία του. Μπορεί να είναι ακόμα και μια ερωτική «ιστορία» ονειροπόλησης και φαντασίωσης που να παραμείνει κρυφή, γιατί θεωρείται ανατρεπτική και το δρων πρόσωπο δεν τολμάει να εκδηλώσει το πάθος που το έχει κατακυριεύσει ούτε στον πιο στενό περίγυρό του.
Οι τόσες και τόσες δραστηριότητες – εκτός του παραδοσιακού curriculum – πολιτισμικές, αθλητικές, μουσικές, εικαστικές κλπ διαμορφώνουν ένα άλλο «παράλληλο σχολείο», στο οποίο δεν ισχύουν οι δεσμεύσεις και οι συνθήκες, οι αξιολογήσεις και οι ιεραρχήσεις της κυρίαρχης ούτως ή άλλως σχολικής αίθουσας, αλλά αντίθετα εκφράζουν έναν ξεχωριστό και ίσως πιο αυθεντικό κόσμο των παιδιών ή των εφήβων. Εδώ επωάζεται πληθώρα μικρών ή μεγάλων ιστοριών, που συχνά οδηγούν και στη διαμόρφωση προγεφυρωμάτων σε επόμενη φάση των νέων, όπως η δημιουργία μιας μουσικής ομάδας ή μιας ομάδας μπάσκετ, με στοιχεία βαθιάς φιλίας και ξεχωριστής συνεργατικότητας.
Μια προσωπική εργασία, ένα πνευματικό έργο κάποιου μαθητή ή μαθήτριας – ένα ποίημα, ένα διήγημα κλπ –, που δημοσιεύεται στο αυτοσχέδιο περιοδικό του σχολείου, μπορεί να προκαλέσει μια ευρεία συζήτηση και να δώσει στους μετέχοντες μια γεύση βαθύτερης επικοινωνίας σε θέματα που ούτε κατά κεραία δεν θίγει η καθημερινή λειτουργία του σχολείου, για παράδειγμα, θέματα υπαρξιακής ανησυχίας ή ερωτικής απογοήτευσης ή μεγάλων προβλημάτων υγείας ή κρίσιμων οικογενειακών ζητημάτων. Τότε η μικρή ιστορία γίνεται το μαγικό ραβδί – όχι όπως στα παραμύθια βέβαια της ονειροπλασίας που βγάζει από το βάτραχο τον πρίγκιπα – που μετασχηματίζει μια φαινομενικά ήρεμη επιφάνεια των πραγμάτων σε έντονους κυματισμούς φέρνοντας πάνω πάνω σκέψεις και πάθη, καημούς και επιθυμίες.
Ο παιδαγωγικός διάλογος είναι ο πιο καθοριστικός παράγοντας επώασης και καλλιέργειας ιστοριών στο σχολείο. Γιατί με αφορμή το πλούσιο περιεχόμενό του και στην «προσπάθειά του» να ανακαλύψει το κρυμμένο ορυχείο – κατά τη Μ. Μοντεσσόρι – του κάθε παιδιού έχει τη δυνατότητα να απελευθερώσει δημιουργικές δυνάμεις και ανέκφραστους στοχασμούς, και να αποτελέσουν τη μαγιά για μια διαφορετική αφήγηση της σχολικής ζωής. Ο στόχος της μάθησης δεν μπορεί να υπηρετηθεί μέσα από τη μονότονη λειτουργία του παραδοσιακού και εν πολλοίς συντηρητικού σχολείου. Αντίθετα οφείλει να βρίσκει τις «αφετηρίες» των παιδιών στον πλούσιο κόσμο των ονείρων τους και των φαντασιώσεών τους, των βαθιών και φιλόδοξων επιθυμιών τους και των τολμηρών σχεδίων τους.
Το σχολείο εφόσον ζει και αναπνέει στους ρυθμούς της νέας γενιάς και της ανίχνευσης του μέλλοντος, βρίθει μικρών και μεγάλων ιστοριών. Ισχυρίζομαι ότι δεν υπάρχει μαθητής και μαθήτρια που δεν έχει να αφηγηθεί μια ιστορία άγνωστη στους πολλούς ή που δεν έχει τη δική του μοναδική αφηγηματική προσέγγιση για ένα σημαντικό γεγονός του σχολείου. Τούτου δοθέντος, αναλογίζομαι πόσο θα άλλαζε το όλο στερέωμα του σχολείου με τη «φανέρωση» των ανείπωτων ιστοριών ή με διαφορετικότητα των ερμηνειών ενός σημαντικού γεγονότος και τι σημασία θα είχε η διαμόρφωση ενός «χάρτη» με την κατάθεση ιστοριών / αφηγήσεων των μαθητών, ενυπόγραφων ή μη, για την αυτογνωσία του σχολείου δηλαδή για την αυτογνωσία όλων των ανθρώπων του.
Προφανώς δεν γίνεται όλοι να συμμετέχουν σε ένα τόσο πολύ εικονοκλαστικό «παιχνίδι». Αλλά έχουμε αναρωτηθεί τι υπάρχει κάτω από την επιφάνεια της πραγματικότητας του «φαίνεσθαι» και μάλιστα σε έναν θεσμό που οι χυμοί του, οι χυμοί της νεότητας, αναβρύζουν διαρκώς και αενάως;
Το διάβασμα δεν είναι μια ουδέτερη πράξη. Δεν γίνεται για να περάσει η ώρα ούτε για να σκοτώσουμε το χρόνο μας. Δεν είναι κατάσταση ηρεμίας και αδιαφορίας.
Το διάβασμα, που αντιστοιχεί σε μια σύνθετη: προσωπική, κοινωνική και πολιτιστική λειτουργία, κουβαλάει την ψυχοσυναισθηματική και πνευματική ανάγκη της και το αξιακό της στερέωμα, το ιστορικό της φορτίο και την «υπόσχεσή» της για ένα μέλλον δημιουργικό και ελπιδοφόρο. Όλους τους ανθρώπους όπου γης και όπου χρόνου συνδέει το πιο ισχυρό νήμα, εκείνο του διαβάσματος και της γνώσης.
Το διάβασμα είναι πόθος κραταιός, επιθυμία σφοδρή, θέληση ακλόνητη, της ζωής αγώνας και ομορφιά. Είναι ανάγκη ψυχική, φούντωση συναισθήματος, έκσταση πνεύματος, διέγερση της ύπαρξής μας. Είναι ο γενέθλιος τόπος του εξανθρωπισμού μας, της κοινωνικοποίησής μας, της εισαγωγής μας στον κόσμο των Γραμμάτων αλλά και ο τόπος της διαβίου άσκησης του πνεύματός μας.
Στα πρώτα μας βήματα έρχεται αθώα και ήσυχα μέσα από τις πηγές των διαβασμάτων από άλλους (από τα παραμύθια και από της μικρές αφηγήσεις των μεγάλων), είναι το θερμοκήπιο που θα καλλιεργηθεί γόνιμο έδαφος και θα πέσουν οι πρώτοι σπόροι του διαβάσματος στον κόσμο των παιδιών. Μετά θα έλθει το σχολείο και θα αρχίσει το πεδίο του εγγραμματισμού και θα συστηματοποιήσει το διάβασμα ως μια κοινωνική θέσπιση και ως θεμελίωση της έννοιας του πολίτη. Και θα είναι το διάβασμα και παίδεμα και υποχρέωση αλλά και απελευθέρωση από τα σκοτάδια της αμάθειας και η πιο οργανωμένη προσπάθεια για την ενεργητική συμμετοχή μας στον κόσμο.
Το διάβασμα στο πανεπιστήμιο αποκτά και νέα χαρακτηριστικά. Εδώ επωάζεται η μεγάλη ιδέα της έρευνας, της παραγωγής όλο και πιο νέας γνώσης, της δημιουργικότητας του ατόμου μέσα από τον αγώνα του για μετασχηματισμό της κοινωνίας και του περιβάλλοντός του. Και ακόμα, θα θέσει τις βάσεις για την επαγγελματική ζωή των νέων και την ένταξή τους στην κοινωνία, για την παραγωγική τους εξέλιξη και την πνευματική τους καλλιέργεια.
Αλλά και πέραν των θεσμικών και υποχρεωτικών πλευρών του διαβάσματος, στο υποτιθέμενο προαιρετικό αλλά και αναγκαίο διάβασμα για την ψυχαγωγία μας και την πνευματική μας ανάταση ισχύει η ίδια αρχή που διατυπώθηκε στον τίτλο του παρόντος άρθρου. Έτσι, για παράδειγμα, το διάβασμα ενός ερωτικού μυθιστορήματος για να έχει νόημα και αξία πραγματική, για να βρεις τον πυρήνα του και να γευθείς τους χυμούς του πρέπει να βιώνεις ή να έχεις βιώσει τον έρωτα, να έχεις δοκιμαστεί στα πάθη του και στους πόθους του. Αλλιώς, θα μείνεις στην επιφάνεια των πραγμάτων και θα νομίσεις ότι διαβάζεις…
Βλέποντας τι βιβλία διαβάζει ένας άγνωστός σου ξέρεις τι άποψη για τη ζωή έχει, ποιες είναι οι αξίες του και τα πιστεύω του, ξέρεις ακόμα αν τον αγαπάς χωρίς καν να γνωρίζεις το όνομά του. Γιατί οι σχέσεις μας με τα βιβλία που επιλέγουμε και το συνακόλουθο διάβασμά τους είναι σχέσεις ζωής, δηλώνουν τον χαρακτήρα μας και την κοσμοθεωρία μας. Αρκεί να στοχαστούμε στο πόσο διαφορετική εικόνα πρόσληψης περί της ταυτότητας δύο ανθρώπων αποκομίζουμε αν ο ένας κρατάει την «Ιλιάδα» ή τους «Δαιμονισμένους» και ο άλλος ένα λαϊκίστικο βιβλίο τύπου βίπερ ή κάτι σχετικό.
Παίρνοντας ένα βιβλίο στα χέρια σου δεν σημαίνει ότι κρατάς ένα αντικείμενο. Υπάρχει μια σχέση που σε έχει παρακινήσει συνειδητά ή ασυνείδητα για να το κρατήσεις. Ανοίγοντας ένα βιβλίο δηλώνεις μια έντονη επιθυμία. Διαβάζοντας ένα βιβλίο επιβεβαιώνεις μια στάση ζωής, έχεις ανησυχίες, θέλεις να βρεις εικόνες του εαυτού σου, είσαι αφοσιωμένος στη δημιουργία ενός φωτεινού μέλλοντός σου.
Ολοκληρώθηκε σήμερα, Τετάρτη 20 Μαρτίου, η διαδικασία των συνεντεύξεων των υποψηφίων Περιφερειακών Διευθυντών Εκπαίδευσης. Η διαδικασία επιλογής ξεκίνησε τον Νοέμβριο και διήρκησε πέντε μήνες.
Για πρώτη φορά οι 13 Περιφερειακοί Διευθυντές Εκπαίδευσης, με πρωτοβουλία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, επιλέγονται μέσα από διαφανείς και αδιάβλητες διαδικασίες επιλογής στελεχών από το Κεντρικό Συμβούλιο Επιλογής με προεδρεύοντα τον αντιπρόεδρο του ΑΣΕΠ .
Η εκπαιδευτική κοινότητα γνωρίζει ότι εδώ και δύο δεκαετίες ως Περιφερειακοί Διευθυντές Εκπαίδευσης διορίζονταν οι κομματικά ημέτεροι.
Οι αιρετοί συμμετείχαν κανονικά στη διαδικασία επί πέντε μήνες. Στη μακρά περίοδο της επιλογής που ολοκληρώθηκε σήμερα, οι αιρετοί αποφάσισαν να ¨αποχωρήσουν¨.
Το αίτημά των αιρετών να λάβουν γνώση σήμερα – ημέρα κατάρτισης των τελικών αξιολογικών πινάκων – της βαθμολόγησης καθενός βαθμολογητή ονομαστικά που έγινε κατά το προηγούμενο στάδιο και καταχωρείται στα πρακτικά δεν προβλέπεται από καμία διάταξη της ισχύουσας νομοθεσίας και συνεπώς είναι προφανής η σκοπιμότητα του αιτήματος. Αντιθέτως, όπως προβλέπει ο νόμος και η σχετική Υπουργική Απόφαση, οι ενδιαφερόμενοι μετά το τελικό στάδιο μπορούν να έχουν πρόσβαση σε όλα τα πρακτικά κάθε σταδίου της διαδικασίας.
Η καταγγελία των τριών αιρετών είναι εντελώς ανυπόστατη, καθώς είναι αντίθετη με τις διατάξεις του νόμου, ο οποίος και τηρήθηκε με απόλυτη συνέπεια.
Δυστυχώς ορισμένοι συνδικαλιστές δεν μπορούν να απαλλαγούν από τις αμαρτίες του παρελθόντος και να προσαρμοστούν στην τήρηση της νομιμότητας, όπως δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι καμία παρέμβαση του Υπουργού δεν γίνεται στη διαδικασία.
Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης η Κοινή Υπουργική Απόφαση, με την οποία καθορίζεται η σύσταση και συγκρότηση Ομάδας Εποπτών-Ψυχολόγων από το Σύλλογο Ελλήνων Ψυχολόγων (ΣΕΨ), στο πλαίσιο του συγχρηματοδοτούμενο προγράμματος «Μια Νέα Αρχή στα ΕΠΑΛ».
Σύμφωνα με την απόφαση, έργο του Επόπτη Ψυχολόγου είναι η συμβουλευτική υποστήριξη και εποπτεία των ψυχολόγων που στελεχώνουν τα Επαγγελματικά Λύκεια της χώρας, ώστε να διασφαλίζεται η αποτελεσματική αντιμετώπιση προβλημάτων εντός του σχολικού περιβάλλοντος. Σημειώνεται πως ο Επόπτης Ψυχολόγος δεν υποκαθιστά το έργο των τοποθετημένων ψυχολόγων, στους οποίους παραμένει η ευθύνη υλοποίησης.
Κατά το τρέχον σχολικό έτος, στα Επαγγελματικά Λύκεια προσλήφθηκαν 222 αναπληρωτές ψυχολόγοι, με σκοπό να καλύψουν τις ανάγκες της ψυχοκοινωνικής στήριξης της εκπαιδευτικής διαδικασίας και να οργανώσουν τη δικτύωση των σχολικών μονάδων με υποστηρικτικές δομές ψυχοκοινωνικής υγείας της εκάστοτε περιοχής. Επίσης, από την αρχή του σχολικού έτους, πραγματοποιήθηκαν μια σειρά από ενημερωτικές συναντήσεις με τους ψυχολόγους της Ομάδας Εμπειρογνωμόνων του προγράμματος.
Η δράση «Μια Νέα Αρχή στα ΕΠΑΛ» ξεκίνησε το 2017-2018 και εφαρμόστηκε πιλοτικά σε 9 ΕΠΑΛ. Φέτος, το πρόγραμμα επεκτάθηκε στα 400 Επαγγελματικά Λύκεια της χώρας και εκτός της πρόσληψης ψυχολόγων περιλαμβάνει εναλλακτική ενισχυτική διδασκαλία στη Γλώσσα και τα Μαθηματικά, ενεργοποίηση του θεσμού του «Συμβούλου Καθηγητή», δημιουργία συγχρηματοδοτούμενων «Σχεδίων Δράσης», εξοπλισμό των σχολείων με υποδομές τηλεδιάσκεψης και τηλε-εκπαίδευσης, καθώς και σχετική επιμόρφωση των εκπαιδευτικών και των ψυχολόγων.
