Όχι πάλι μια ίδια ΟΛΜΕ – φάντασμα!
Του Νίκου Τσούλια
Κατά την – προφανώς υποκειμενική – γνώμη μου δεν πρέπει να προκύψει μια ίδια ΟΛΜΕ από το 18ο Συνέδριο με την αντίστοιχη του 17ου Συνεδρίου, η οποία όχι μόνο δεν πρόσφερε τίποτα στην υπόθεση της εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών σε συνθήκες σκληρής μνημονιακής και αντιεκπαιδευτικής πολιτικής αλλά παράλληλα έπληξε και την ιδέα και την αξία του συνδικαλισμού και της συλλογικότητας.
Μπορεί να υπάρξει συνδικαλισμός από την ΟΛΜΕ χωρίς την κεντροαριστερή παράταξη;
Του Νίκου Τσούλια
Δεν νομίζω ότι χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση, για τη φυσιογνωμία της ΟΛΜΕ με παραταξιακό συσχετισμό που περιλαμβάνει μόνο τη ΔΑΚΕ και τις αριστερές παρατάξεις του κινήματός μας. Δεν χρειάζεται κάποιος εμβριθής θεωρητικός στοχασμός περί του ζητήματός μας, αρκεί να αφήσουμε τα γεγονότα να μιλήσουν.
Συγκρούσεις μεταξύ εκπαιδευτικών και μαθητών
Του Νίκου Τσούλια
Δεν υπάρχει εκπαιδευτικός ο οποίος στην προσωπική σταδιοδρομία δεν θα έχει σύγκρουση με κάποιο μαθητή του ή με κάποια μαθήτριά του. Ακόμα και οι επαναλαμβανόμενες παρατηρήσεις του σε κάποιον / κάποια αποτελεί μορφή σύγκρουσης, έστω και υπόγειας ή και ανεκδήλωτης.
Τα λάθη στη ζωή μας
Του Νίκου Τσούλια
Τα λάθη είναι τόσο δεδομένα όσο και η ίδια η ζωή μας. Μπορεί να επηρεάζουν την πορεία της ζωής μας όσο και οι σωστές επιλογές μας. Συχνά αποτελούν υπόστρωμα για περαιτέρω λάθη ή και πεδίο δικαιολογίας για περισσότερα λάθη. Σε κάθε περίπτωση, οφείλουμε να μάθουμε να διαχειριζόμαστε τα λάθη μας.
Ο ῾νεωτερικός᾽ Ευριπίδης των αριστοφανικών “Βατράχων”
To κείμενο που ακολουθεί δεν έχει σκοπό να αναλύσει τους Βατράχους του Αριστοφάνη εν γένει ή έστω το σύνολο των δραματουργικών ή ιδεολογικών στρατηγικών που σχετίζονται με την κεντρική σκηνή του Επιρρηματικού Αγώνα. Έχει σκοπό (α) να περιγράψει την εικόνα του αριστοφανικού Ευριπίδη και να εξηγήσει πώς η εικόνα αυτή καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τις κριτικές αντιλήψεις για τον ποιητή μέχρι και τον 20ο αιώνα, και (β) να επισημάνει ποια από τα συστατικά αυτής της ιδεολογικής κατασκευής έχουν αντικειμενική βάση και ποια όχι.
Αλλοτρίωση: διάχυτη, κυρίαρχη, παντού!
Του Νίκου Τσούλια
Σχεδόν σε κάθε έκφραση της ζωής μας ελλοχεύει παντού η αλλοτρίωση. Η αποξένωσή μας από τη ζωή και από τον ίδιο τον εαυτό μας είναι διάχυτη και κρατούσα κατάσταση. Παντού είναι στημένο σκηνικό που υπονομεύει την αυθεντικότητα του εαυτού μας. Η κοινωνική μας λειτουργία μάς υποτάσσει σε ρόλους και λειτουργίες, όπου δεν γευόμαστε την αυτοπραγμάτωσή μας και τις βαθύτερες φαντασιώσεις μας. Η απόστασή μας από τα μεγάλα, από τα πιο όμορφα όνειρά μας παραμένει πάντα μεγάλη.
