Βιβλίο, φτερούγισμα ζωής
Του Νίκου Τσούλια,
(Ως προέδρου της ΟΛΜΕ)
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα,
“ΤΑ ΝΕΑ”, 15.7.1998
Θεμελιακό ζήτημα του σχολείου είναι η σχέση του με το βιβλίο. Συνήθως θεωρούμε (και εμείς οι εκπαιδευτικοί…) πως αυτή η σχέση είναι από μόνη της ισχυρή και ότι αυτή η σχέση γίνεται μια ζωντανή λειτουργία μεταξύ παιδιού και βιβλίου σχεδόν με έναν αυτόματο τρόπο.
Και εγώ εκεί…
Του Νίκου Τσούλια
Να ήμουν και εγώ εκεί…
τη στιγμή της ιστορίας όταν οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι ανέτρεψαν την ανορθολογική εξήγηση της φύσης και οδήγησαν την ανθρώπινη σκέψη στην απομάγευση του Κόσμου, στα ερμηνευτικά σχήματα των “αιτίων”, στην προαγωγή της λογικής ως καθοριστικού εργαλείου αυτογνωσίας και ετερογνωσίας και αλλάζει η ιστορία του ανθρώπου…
Ως προς τι η ανατροφή των παιδιών;
Του Νίκου Τσούλια
Πόσο θλιβεροί είναι όμως οι άνθρωποι χωρίς άλλο σκοπό στη ζωή τους παρά να κάνουν παιδιά χωρίς να ξέρουν γιατί και για τι.
Ξεφυλλίζοντας παλιές σελίδες μας…
του Νίκου Τσούλια
ΤΟ ΑΡΘΡΟ 26.6.11
Μια προσέγγιση των «αναγνωστικών» βιβλίων των παλιών δεκαετιών σίγουρα υπόκειται σε περιορισμούς και δεσμεύσεις. Η νοσταλγική διάθεση που χαρακτηρίζει τον καθένα μας για την παιδική του ηλικία, οι μεγάλες αλλαγές στο όλο «σκηνικό» των σχολικών βιβλίων ανάμεσα στο «χθες» και στο «σήμερα» και οι εύκολες πολιτικο – ιδεολογικές αναγωγές
Τα βιβλία να γράφουν την ιστορία!
Του Νίκου Τσούλια
Ονειρεύομαι τους καιρούς εκείνους που η ιστορία δεν θα γράφεται από την εξουσία. Γιατί μόνο τότε η γραφή της θα ασχοληθεί με τα υπαρκτά προβλήματα και με τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών, με τις μεγάλες προτεραιότητες και με τις πνευματικές αναζητήσεις των ανθρώπων, των απλών ανθρώπων και των κατατρεγμένων.
«Η Φόνισσα»
[Με το τέλος του 20ου αιώνα μου ζητήθηκε από την εφημερίδα “ΤΑ ΝΕΑ” να γράψω ποιο είναι το καλύτερο πνευματικό “βιβλίο” και επέλεξα τη “Φόνισσα”]
