Μόνιμες Στήλες

Του Νίκου Τσούλια Όχι, το ερώτημα δεν είναι ρητορικό ούτε και φαντασιακό. Είναι ερώτημα απόλυτα πραγματικό, που επιζητεί απάντηση. Και δεν θέλει σκέψη η απάντηση. Γιατί αν έχετε πάει, θα το ξέρετε, θα το βιώνετε, θα το απολαμβάνετε. Γιατί, άμα άπαξ και πας, είσαι μόνιμός κάτοικός της!

Βρισκόμαστε στο Σεπτέμβριο του 2017. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, προωθεί τη χώρα στην ανάπτυξη δια μέσου της αστυνόμευσης !!! Έχει ανακαλύψει, ότι η Ελλάδα δεν πήγαινε μπροστά σε θέματα ανάπτυξης, διότι υπήρχε επιχειρηματική ασυδοσία σε θέματα εργοδοτικά και φορολογικά ! Έτσι λοιπόν, αστυνομεύει κάθε κίνηση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, η οποία θεωρείται εξ΄ορισμού ύποπτη !

1. “ΕΚΑΒΗ” ΚΑΙ ΡΗΤΟΡΙΚΗ Η Εκάβη του Ευριπίδη είναι έργο στο οποίο η ρητορική καταδικάζεται επανειλημμένα από τα χείλη της ίδιας της πρωταγωνίστριας. Ιδού τα δύο χαρακτηριστικότερα αποσπάσματα. Και τα δύο προέρχονται από ρήσεις της Εκάβης, που έχουν ως αποδέκτη τον Αγαμέμνονα:

Του Νίκου Τσούλια Οι παλιότεροι απλοί άνθρωποι του λαού αποκτώντας μια πλούσια εμπειρία από το διαρκή και συστηματικό αγώνα της τότε σκληρής ζωής τους και από την αγωνιώδη προσπάθεια για να βγουν από τη φτώχεια είχαν κατακτήσει μερικές απλές αλήθειες και ανάμεσα σ’ αυτές ήταν ο απόλυτα καθοριστικός ρόλος της μόρφωσης. Να μορφωθούν ήθελαν τα παιδιά τους και όχι να εκπαιδευτούν. Να μάθουν γράμματα, γιατί πίστευαν ότι τα γράμματα εξευγενίζουν τους ανθρώπους και έτσι μπορούν να γίνουν χρηστοί και χρήσιμοι. Η φράση «αυτός είναι μορφωμένος» δήλωνε ευθέως για αυτούς τους καιρούς ένα είδωλο ζωής!

Του Νίκου Τσούλια Μπορεί να μου ήλθε ο κόσμος ανάποδα με την αφυπηρέτησή μου – όπως πολύ σωστά λένε οι Κύπριοι εκπαιδευτικοί – και με την αναγκαστική αποδοχή της πραγματικότητας, αλλά δεν πρόκειται να δεχτώ την ανατροπή του ειδώλου μου που τεχνοτροπούσα χρόνια και χρόνια είτε στη σχολική αίθουσα είτε σε θέσεις ευθύνης του εκπαιδευτικού κινήματος.

Του Νίκου Τσούλια Η βαθιά ριζωμένη στις άπειρες πτυχές του εαυτού μας παιδικότητα ραγίζει κατά περιόδους, για παράδειγμα στις μεγάλες γιορτές, το συμπαγές εποικοδόμημα της μονότονης και «ορθολογικής» καθημερινότητας, μάς κάνει πιο οικείους, πιο ανθρώπινους. Μέσα σ’ ένα τέτοιο «ζεστό κλίμα» κάπου ξεπροβάλλει, έστω και ευκαιριακά, η εικόνα του βιβλίου είτε με τη μορφή κάποιου κλασικού ή παραδοσιακού δώρου είτε με τη μορφή του συγκυριακού διαβάσματος. Ωστόσο, η σχέση μας με το βιβλίο – σχέση που απεικονίζει ουσιαστικές πολιτιστικές αντιλήψεις μας – είναι λειψή και αποσπασματική.