Μόνιμες Στήλες

Του Νίκου Τσούλια Αυτό που συμβαίνει στη σημερινή εκπαιδευτική πραγματικότητα δεν μπορεί να εξηγηθεί με καμιά τύπου ορθολογική ανάλυση. Έχουμε έναν υπουργό Παιδείας που επιδίδεται σε δηλώσεις επί δηλώσεων θεωρώντας μάλλον ότι αυτό συνιστά παραγωγή πολιτικής! Εξαγγέλλει τα ίδια και τα ίδια, και το πιο ενδιαφέρον είναι ότι λεηλατεί βάναυσα την κοινή λογική με όσα λέει και όσα δεν κάνει. Λεηλατεί το ίδιο το περιεχόμενο της γλώσσας μας αναγορεύοντας τον εαυτό του ως τον μοναδικό ερμηνευτή των λέξεων και των εννοιών. Και εμείς απορούμε τι ακριβώς συμβαίνει…

Ως χαρακτήρας η Μήδεια ισορροπεί επικίνδυνα μεταξύ του οικείου και του ανοίκειου, του τυπικού και του εξαιρετικού, του συμπαθούς και του αποκρουστικού, του «Εαυτού» και του «Άλλου»· σοκάρει τον θεατή όχι τόσο με τις ίδιες της τις πράξεις, όσο με το γεγονός ότι το έργο δεν παρέχει γι’ αυτές κανένα πρόχειρο, μονοσήμαντο κλειδί ερμηνείας, παρά μόνο μια αποσβολωτική σειρά αντιφάσεων.

ΟΙ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΝΤΕΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΤΡΑΓΩΔΙΑ Στην τραγωδία, οι δευτερεύοντες χαρακτήρες επιτελούν κατά κανόνα δύο βασικές λειτουργίες: (α) «Εργαλειακή» λειτουργία: Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες δεν αποτελούν το εστιακό σημείο της παράστασης, είναι όμως χρήσιμα εργαλεία για τη διεκπεραίωσή της. Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες διευκολύνουν την εξέλιξη της πλοκής και τη ροή της πληροφορίας με διάφορους τρόπους:

Του Νίκου Τσούλια Η ευθύνη της διαπαιδαγώγησης και του μεγαλώματος των παιδιών είναι μια από τις πιο σημαντικές λειτουργίες μιας κοινωνίας, αφού εδώ θεμελιώνονται τα βασικότερα στοιχεία αναπαραγωγής κάθε κοινωνίας και διαμόρφωσης του μέλλοντός της. Παράλληλα η περίοδος της φροντίδας των μικρών παιδιών είναι συγκριτικά μεγαλύτερη σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο οποιουδήποτε άλλου βιολογικού είδους.

Απόλυτη ανάγκη η εισαγωγή της σεξουαλικής αγωγής στο σχολείο! Του Νίκου Τσούλια Όταν δίδασκα τη Βιολογία της Α΄ Λυκείου, σε ένα κεφάλαιο παρουσιαζόταν ένα παράδοξο, ένα παράδοξο που επιζητούσε διασταλτικά να ανατρέψει προκαταλήψεις και υποκριτικές στάσεις που συχνά παίρνουν και το σχήμα μιας δήθεν ηθικής συμπεριφοράς. Το μάθημα αυτό με ένα μέρος της διδακτέας ύλης του … άθελά του θέτει ένα σημαντικό ζήτημα προς συζήτηση, το αναπαραγωγικό σύστημα και μέσω αυτού μερικές όψεις της σεξουαλικής ζωής μας. Και αυτή η συζήτηση επεκτείνεται υποχρεωτικά σε δύο συναφή μείζονα ζητήματα: τη σχέση του ανθρώπου με το σώμα του, τη σχέση του ανθρώπου με τη ζωή του.

Η Πάροδος των «Τραχινίων» του Σοφοκλή αποτελείται, όπως συμβαίνει συχνά στα χορικά, από δύο ενότητες: η πρώτη, η ειδικότερη, αποτελεί προβληματισμό για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο οίκος· η δεύτερη συνιστά γενικότερο στοχασμό πάνω στον «νόμο της γενικής μεταβλητότητας των πραγμάτων», ο οποίος καταλήγει σε καθησυχαστικές νουθεσίες προς τη Δηιάνειρα.