Ένα σημείωμα για το Θέμη Κοτσιφάκη
Του Νίκου Τσούλια
Το παρόν άρθρο έχει προσωπικό και μόνο περιεχόμενο και δεν συνδέεται με την πολιτική και τη συνδικαλιστική αντίληψη και πρακτική του συναδέλφου Θ. Κοτσιφάκη. Πρόκειται δε για το διορισμό του σε μια θέση που έχει πολιτική και μάλλον και κομματική χροιά.
Στιγμές της “Οδύσσειας” (1): το ‘ελλειμματικό’ Προοίμιο
Οι δέκα πρώτοι στίχοι είναι το γενικό προοίμιο της Οδύσσειας (πρό + οἶμος: δρόμος, μονοπάτι, μτφρ. η πορεία της αφήγησης: προοίμιο είναι το κομμάτι που χαράσσει τον δρόμο της κατοπινής αφήγησης) και μέσα σε αυτούς ο ποιητής, αφού επικαλεστεί τη βοήθεια της θεάς της ποίησης, θα ορίσει το θέμα του: τον νόστο του Οδυσσέα.
Απλά ερωτήματα για την εκπαιδευτική πολιτική του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.
Του Νίκου Τσούλια
Όταν προσπαθείς να κάνεις το μαύρο άσπρο, όταν επικαλείσαι το πέμπτο δεκαδικό ψηφίο για να αντισταθμιστεί η νυοστή δύναμη, όταν δεν μπορείς να διακρίνεις την ουσία από τις λεπτομέρειες των λεπτομερειών, φρονώ σαφώς υποκειμενικά ότι είναι καλύτερο να επιλέγεις τη σιωπή. Γιατί η σιωπή υποδηλώνει στοχασμό και προβληματισμό, αυτοκριτική και διάθεση ουσιαστικού διαλόγου, και κυρίως γιατί βλέπει την «επόμενη στιγμή», στην περίπτωσή μας την επερχόμενη λαϊκή αποτίμηση και τη γραφίδα της Ιστορίας.
Είναι η πρόοδος δεδομένη;
Του Νίκου Τσούλια
Είναι η ίδια η ψυχολογία του ανθρώπου. Είναι η λειτουργία της πολιτικής και της κοινωνίας. Είναι το προσωπικό όνειρό μας και το συλλογικό όραμά μας. Είναι συναισθηματική ανάγκη. Το μέλλον να είναι απόλυτα συνυφασμένο με την πρόοδο.
Ο τετραγωνισμός του κύκλου των χαμένων ποιητών
Βρισκόμαστε στο 1989
Στους κινηματογράφους παίζεται το μεγαλύτερο blockbuster όλων των μέχρι τότε ταινιών σχετικών με εκπαίδευση, μεγαλύτερο από το «εκπαιδεύοντας τη Ρίτα» ή από τη «Ζούγκλα του μαυροπίνακα»
Η σκληρότητα του σχολείου και η παιδαγωγική απάντηση!
Του Νίκου Τσούλια
Δεν ξέρω αν είναι αέναη η πάλη του καλού με το κακό. Δεν ξέρω αν είναι πλήρως αλληλοαποκλειόμενα το καλό από το κακό ή συνυπάρχουν σε διαφορετικούς κάθε φορά συσχετισμούς… Ισχύει βέβαια το «πόλεμος πάντων ανήρ», η διαρκής αντιπαράθεση ιδεών και θεωριών ως συστατική λειτουργία δόμησης του Κόσμου και του Πολιτισμού.
