Μόνιμες Στήλες

Βρισκόμαστε στις αρχές του 1999. Ο Sugata Mitra, καθηγητής εκπαίδευσης τεχνολογίας στο πανεπιστήμιο του Newcastle, διεξάγει ένα από τα πιο εντυπωσιακά πειράματα σχετικά με εκπαίδευση. Δοκιμάζει την εκπαίδευση «ελάχιστης παρέμβασης» Τοποθέτησε ένα υπολογιστή μέσα στο άνοιγμα του τοίχου κοντά στο γραφείο του στο Kalkaji, Νέο Δελχί.

Του Νίκου Τσούλια Όλοι όσοι έχουμε περάσει από τα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα της πρώιμης ιδιαίτερα μεταπολίτευσης θυμόμαστε τις ατέρμονες συζητήσεις και τους διαξιφισμούς για τη «διαδικασία επί της διαδικασίας». Για να είσαι μάλιστα καλός συνδικαλιστής σ’ εκείνες τις ηρωικές περιόδους έπρεπε να είσαι καλός χειριστής στα τερτίπια των διαδικασιών των Γενικών Συνελεύσεων και όσο καλύτερα τα κατάφερνες εις βάρος των άλλων παρατάξεων, τόσο πιο εύκολα ανερχόσουνα στην επετηρίδα της δικής σου παράταξης. Αν βέβαια αυτή η τεχνική οδηγούσε πολύ εύκολα στην εκδίωξη της ουσίας, στην απομαζικοποίηση και στην εκπτώχευση του διαλόγου, δεν μας απασχολούσε και πολύ τότε.

Του Νίκου Τσούλια Το διάβασμα ως πνευματική λειτουργία μετασχηματίζει τη σκέψη μας και ως εκ τούτου η πρόσληψη της πραγματικότητας τροποποιείται, αφού κάθε διαδικασία των αισθήσεών μας συνυφαίνεται με απόλυτο και σχεδόν αυτόματο τρόπο με την επεξεργασία και την ερμηνεία των μηνυμάτων τους. Άλλωστε, μια αίσθηση ποτέ δεν είναι μόνο αίσθηση – ένα μέρος της μετασχηματίζεται σε συναίσθημα…

Του Νίκου Τσούλια Το ερώτημα τίθεται ουσιαστικά σε μια και μόνο εκδοχή, η οποία είναι και πιο συζητημένη και η πιο αμφιλεγόμενη, και έχει την εξής μορφή: μπορούν οι συνδικαλιστές να εξελίσσονται στην πολιτική; Θα ξεκινήσω από την ούτως ή άλλως πιο επιτυχημένη στον τρόπο σκέψης «μεθοδολογία», εκείνη της «μεσότητας» του Αριστοτέλη. Αποφεύγω δηλαδή τις δύο ακραίες απαντήσεις, και αυτή που ισχυρίζεται ότι ο συνδικαλισμός είναι όχημα για την πολιτική μετεξέλιξη των συνδικαλιστών και την αντίθετή της που αποφαίνεται ότι οι συνδικαλιστές δεν έχουν το δικαίωμα να συνεχίσουν τη διαδρομή τους στη σφαίρα της πολιτικής.

Του Νίκου Τσούλια Εύχομαι Χρόνια Πολλά και ευτυχία για το Νέο Έτος. Εύχομαι να γεννηθεί η πραγματική ελπίδα αλλά και ο αγώνας για καλύτερους καιρούς σε όλους τους Έλληνες που δοκιμάζονται σκληρά από την παρατεταμένη και πολύπλευρη κρίση. Προφανώς δεν αρκούν οι ευχές. Χρειάζονται οι κοινωνικοί και οι συλλογικοί αγώνες αλλά και η προσωπική προσπάθειά μας για να βρει η χώρα μας βήματα εξόδου από τη σημερινή ζοφερή πραγματικότητα, που διαμορφώνει ο καπιταλισμός και η βαρβαρότητα της αγοράς και οι ποικίλες εκφράσεις της εξουσίας.

Του Νίκου Τσούλια Οι σχέσεις του ανθρώπου με το χρόνο ήταν και είναι μια πολύ περίεργη υπόθεση. Εδώ και αιώνες όσο βαστάει η ιστορία της ανθρωπότητας προσπαθούμε να κατανοήσουμε τη φύση του χρόνου επιμερίζοντας και πολλαπλασιάζοντας τα εργαλεία με τα οποία τον μελετούμε ή απλά τον προσεγγίζουμε.