Οι σχέσεις μας με τον χρόνο: παραδοσιακή προσέγγιση
Του Νίκου Τσούλια
Πέραν της κοινής και συστηματικής προσπάθειας για μια γενική και ενοποιητική θεωρία του χρόνου, κάθε άνθρωπος καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του είναι αντιμέτωπος με το ζήτημα του χρόνου άλλοτε με αέρα υπεροχής απέναντί του, άλλοτε με μάλλον μια ουδέτερη στάση και άλλοτε με ένα κλίμα φοβίας.
Στο κατώφλι της Σύνταξης
Του Νίκου Τσούλια
Είχε αρχίσει να το σκέπτεται όλο και πιο συχνά. Αλλά είναι άλλο να το σκέπτεσαι και άλλο να το βιώνεις… «Κάποια μέρα θα συμβεί. Δεν γίνεται αλλιώς. Δεν μπορείς να το αποφύγεις». Άλλες στιγμές σκεπτόταν διαφορετικά.
Αποχαιρετισμός στο σχολείο!
Του Νίκου Τσούλια
Όταν έμαθα και επίσημα το τέλος της εκπαιδευτικής μου καριέρας και παρά το γεγονός ότι ήταν μια αναμενόμενη εξέλιξη, ένιωσα ένα περίεργο κενό. Ένα άγνωστο και σκοτεινό συναίσθημα με πλημμύρισε. Ένα μίγμα απογοήτευσης και αμηχανίας, κενότητας και αβεβαιότητας επικάθησε σαν μαύρο σύννεφο βαρυχειμωνιάς κρύβοντας κάθε θέα ορίζοντα.
Το βιβλίο ως σύμβολο
Του Νίκου Τσούλια
Άραγε μπορεί να υπάρξει άλλο σύμβολο πέραν εκείνου της εικόνας του βιβλίου για να απεικονίσει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο την πνευματική παρακαταθήκη του ανθρώπου στη μικρή γωνιά της Γης μας;
Ο φροντιστής ο πωλών επί πιστώσει
Βρισκόμαστε στο Δεκέμβριο του 2016
Στο φροντιστήριο του Ριρή, ο ιδιοκτήτης προσπαθεί απεγνωσμένα να μαζέψει χρωστούμενα δίδακτρα για να πληρώσει τους μισθούς του περυσινού Δεκέμβρη των καθηγητών. Τηλεφωνεί στους οφειλέτες γονείς:
Δεν έχει έλθει ο Μεσσίας;
Του Νίκου Τσούλια
Αν θέλαμε να ιεραρχήσουμε την πρώτη των πρώτων θρησκευτική αντίφαση στο Δυτικό πολιτισμό, θεωρώ ότι θα καταλήγαμε στο ερώτημα που έχει τεθεί στον τίτλο του άρθρου. Στο ζήτημα αν έχει έλθει ή όχι ο Μεσσίας έχουμε μάλιστα και μια μορφή πρωτοφανούς παραδοξότητας.
