Μόνιμες Στήλες

Του Νίκου Τσούλια Ο Υπουργός Παιδείας είπε πολλά στοιχεία θεωρητικολογίας και μικροκομματικής ωραιοπλασίας και επίσης δεν είπε πολλά και βασικά στοιχεία για τη σημερινή εκπαιδευτική κατάσταση ούτε για το εν τοις πράγμασι αυριανό μέλλον των σχολείων. Επανάλαβε γνωστές εξαγγελίες και δήθεν καινοτομίες, που επαναλαμβάνονται σχεδόν καθημερινά εδώ και ενάμιση περίπου χρόνο και που έναν και μοναδικό στόχο έχουν, να μετατοπίσουν τη συζήτηση των εκπαιδευτικών πραγμάτων από το «είναι» στο «φαίνεσθαι», από την απτή γκρίζα πραγματικότητα στη φωτεινή επικοινωνιακή προπαγάνδα. Τα χωριά Ποτέμκιν ποτέ δεν έλειψαν στην εκπαιδευτική πολιτική˙ απλώς τώρα γνωρίζουν μεγαλύτερες δόξες…

[ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΜΕΝΗ ΕΚΔΟΧΗ ΔΙΑΛΕΞΗΣ ΠΟΥ ΔΟΘΗΚΕ ΣΕ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΣ ΤΗΣ ΜΕΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ] Όπως σημειώσαμε σε προηγούμενο σχετικό κείμενό μας, βασικός στόχος του νέου Προγράμματος Σπουδών στο μάθημα της Αρχαίας Γραμματείας από Μετάφραση είναι η μελέτη των αρχαίων κειμένων ως λογοτεχνημάτων· η εστίαση δηλαδή στις εγγενείς εκείνες ιδιότητες του κειμένου που συντείνουν στην αισθητική (και διαισθητική) απόλαυση, αλλά καθιστούν επίσης το κείμενο όχημα γόνιμου διαλόγου με τις αρχές, τις αξίες, τις αγωνίες και τους προβληματισμούς μιας εποχής (ή περισσοτέρων). Τα «πραγματολογικά στοιχεία» που αφορούν στον κόσμο της ομηρικής Ιλιάδαςμας ενδιαφέρουν – και πρέπει να αποτελούν αντικείμενο εξέτασης – μόνο στον βαθμό που μας βοηθούν να κατανοήσουμε βασικές ιδιαιτερότητες του ποιήματος και με προϋπόθεση ότι εντάσσονται οργανικά σε ένα ευρύτερο πλαίσιο λογοτεχνικής ερμηνείας.

Του Νίκου Τσούλια Ο μαθητόκοσμος πάντα ήταν και θα είναι ένας χαοτικός κόσμος, πολυσύνθετος και απρόβλεπτος, αναθεωρητικός και δημιουργικός. Και βέβαια εκ του γεγονότος και μόνο ότι εδώ είναι η «προβολή του μέλλοντος» μπορεί να θεωρηθεί ως ο απόλυτα προνομιακός χώρος για να κατανοηθούν καλύτερα κάποια από τα σκιρτήματα της κοινωνίας και της ζωής.

Του Νίκου Τσούλια Πολλούς φράχτες έχει το σχολείο – παγιωμένες προκαταλήψεις και απόλυτες βεβαιότητες, άκαμπτες λειτουργίες και δογματικές θεωρήσεις το χαρακτηρίζουν. Είναι συστατικά του στοιχεία που αναδύθηκαν από το γενέθλιους τόπους του μέχρι την μακρόχρονη θεσμική του πορεία δεκάδων χρόνων και ακόμα περισσότερων καιρών και εποχών…

Του Νίκου Τσούλια Πρώτο περιστατικό, η τύχη του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού. Έγινε με τον πιο συμβολικό τρόπο η μητέρα των μαχών ανάμεσα στη δεξιά και στην αριστερή πολιτική πρόταση στις τελευταίες εκλογές της χώρας μας, μια κόκκινη γραμμή από τις πολλές που απλόχερα έθεσε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και που έγιναν όλες «στάχτη και μπούρμπερη», ήταν η ιδεολογική γραμμή μεταξύ προοδευτικότητας και νεοφιλελευθερισμού, το μεγάλο χαράκωμα της συριζαίικης αριστεράς.

Ανιδιοτελής, αληθινή και άνευ όρων αγάπη. Αυτό το συναίσθημα κατακλύζει όσους έχουν επιλέξει να συντροφεύονται, να διδάσκονται και να γίνονται καλύτεροι άνθρωποι μέσα από δύο μάτια, σκυλίσια μάτια. Είναι αυτά τα μάτια που άλλοτε σε σκλαβώνουν κι άλλοτε σε λυγίζουν. Είναι αυτά τα μάτια που γελοιοποιούν στο έπακρον την ανθρώπινη παντοκρατορία, καθώς η παιχνιδιάρικη περιφρόνησή τους κάποιες στιγμές, σε κάνουν να αντιλαμβάνεσαι τη ματαιοδοξία της προσωρινής σου ύπαρξης. Είναι αυτά τα μάτια τελικά, μέσα από τα οποία θέλεις κι εσύ να βλέπεις κι όχι απλά να κοιτάζεις.